All about the money

Kassa
Ik heb voor de eerste keer een betaling gekregen als zelfstandige in bijberoep. Meteen een lesje in facturen maken gehad (ik vond uiteindelijk dat ik een heel stijlvol factuurtje had gestuurd) maar ook in subtiel aan de mouw trekken van de organisatie in kwestie, want dat er heel stijlvol op een factuurtje staat dat er binnen de twee weken betaald moet worden, betekent niet dat dat ook gebeurt.

Gewenning
Ik was een pak trotser op dit inkomen dan op mijn maandelijks loon. Mogelijk ben ik mijn maandelijkse vaste inkomen gewend geraakt? Ik herinner me wel nog de trots toen ik mijn allereerste maandloon ooit kreeg, maar dat ebt dus gauw weg. Deze betaling was best bijzonder, want een soort van effect van het waarmaken van een droom, namelijk als zelfstandige in bijberoep starten.

Touwtjes trekken
Jammer genoeg is het financieel, zeker nu met de gerechtskosten, nog steeds heel erg trekken aan alle touwtjes om ze aan elkaar geknoopt te krijgen. De dag dat geld geen zorg meer is en dat ik zonder nadenken naar de supermarkt ga, zal ik zo gelukkig zijn. Ik heb ooit berekend dat ik per week maximum 50 euro mag uitgeven, aan alles samen. Maar ga een keer naar de apotheker, de supermarkt en de bakker, en dat bedrag is al anderhalve keer op. Ik draai nog steeds ‘verlies’: elk extraatje dat ik opzij probeer te zetten, moet ik weer aanspreken. Als ik bij andere mensen kom, vind ik het soms confronterend dat daar producten op tafel komen die bij ons ondenkbaar zijn. Het gaat dan om stomme dingen, zoals een tapasmengeling, verse olijven, … Dingen die niet levensnoodzakelijk zijn, en die ik vroeger ook standaard in huis had, maar nu al een tijdje mijd. Het is opvallend hoe snel je gewend geraakt aan een wat meer sobere levensstijl. Laatst had ik een extra bedragje en had ik wat dingen voor mezelf nodig, en toen vond ik het zelfs moeilijk om geld uit te geven.

Zorg(eloos)
Soms maak ik me nog steeds zorgen over geld. Maar hoe cliché ook, dat helpt niet. Ik probeer me dan te richten op wat ik krijg, en dat is belachelijk veel. Drie voorbeelden van de laatste tijd:

-1- Van twee dames krijg ik vaak kleding die te klein geworden is voor hen. Het zijn altijd erg leuke, kleurrijke en ook best dure kledingstukken, waar ik regelmatig een complimentje mee scoor op het werk (‘wat heb je toch altijd een vrolijke jurk aan!’). Laatst stond ik weer blij als een kind gekregen kleding te passen. Sommige dingen die er bij zaten zou ik zelf nooit gekocht hebben, realiseerde ik me. Ik vond het niet zielig, maar net heel horizonverbredend en luxe, om te mogen ontvangen. Ik heb intussen een kleerkast met 15 jurken ofzo, de meeste gekregen. Zot hé?

– 2 – Voor beide zonen krijg ik kleedjes door, dus ik koop enkel schoentjes zelf, en vaak zelfs dat niet. Laatst lette ik er een dagje op, en het viel me op dat de peuterbroer een hele dag doorgebracht had met gekregen spulletjes van anderen. Via V.: zijn pyama, zijn kleedjes, het tentje waarin hij speelde, de puzzels die hij maakte, de boekjes die hij las, de autostoel waarin hij vervoerd wordt. De bordjes en bekers die hij gebruikt zijn dan weer van H. en P. … Zalig. Zo. Veel. Dank!

– 3 – Ook dit jaar was er weer het aanbod in dat mooie vakantiehuisje te verblijven, gratis, aan de Nederlandse kust. Met open handen aangenomen, uiteraard. Wat een zegen.

Genoeg
En dus besluit ik dat ik genoeg heb en rust ik in het vertrouwen dat op mijn pad zal komen wat ik nodig heb. Al zou een beetje meer ruimte op die bankrekening ook wel welkom zijn…

Heb jij genoeg? Kan je genoegen nemen? Dit leesvoer is een fijne tip om over deze vraag na te denken.

Advertenties

7 gedachtes over “All about the money

  1. Ik troost me gelukkig dat ik me nog nooit financieel zorgen heb moeten maken – maar ik heb het wel gezien bij dichte familie en vrienden, en dat is best hard. 50 euro per week is niet veel… Ik heb een paar maanden geleden eens zelf de oefening gemaakt over wat ik minimum zou nodig hebben (voor mij alleen!), en dat kwam toch op zo’n 1300 euro (netto) per maand… Maar met dit bedrag zou ik nauwelijks kunnen sparen en er zijn iedere maand wel wat onvoorziene uitgaven (het verbaast me soms waar ze blijven vandaan komen ;-)). Minder dan dit en ik zou moeten inboeten in leefkwaliteit, zoals kleiner gaan wonen, goedkoper (vaak minder kwaliteitsvol of meer milieubelastend) voedsel gaan kopen, lidgeld opzeggen bij verenigingen die ik steun enzovoort. Het is zoals ze zeggen: geld maakt niet gelukkig, maar geen geld maakt zeker niet gelukkig… Ik hoop dat er snel een periode komt waarbij je financieel wat meer ademruimte krijgt!

  2. Wij hadden altijd genoeg. Eigenlijk zelfs altijd over, maar dat lag meer aan keuzes dan aan inkomsten. Omdat ik thuis anders gekend heb, ging er veel naar vrienden en kringloop. Nu we naar Ierland verhuisd zijn is het moeilijker. We vonden geen plaats in een public school, de huurprijzen zijn geschift, opvang is onbetaalbaar, ik krijg geen uitkering of wat dan ook, dankzij mijn rotstatuut aan de unief ben ik hier werkloze zonder dop en met 4 u school per dag voor de dochter ziet het er niet naar uit dat ik ga kunnen werken. Alles is hier minstens 10% duurder dan bij ons en we hebben, na aftrek van huur en schoolgeld, minder dan 1000 euro voor ons gezin van vier. Daarmee kwamen we mooi rond in België, maar hier lukt het (nog) niet. Nog een geluk dat we sowieso al sober leefden, want nu moeten we echt opletten. Over enkele weken kopen we uniform kleren en schoenen, dan zal het geld van deze maand ook weer op zijn…
    Ik ben superblij voor jou dat je je een beetje minder zorgen moet maken om geld!

  3. Ik dacht aan een conversatie van dit weekend over hoe moeilijk het tegenwoordig is om te beslissen wat je met je geld moet doen, op de bank laten staan? dom dom. Een 2de eigendom kopen? maar wat/waar dan? En hoe zit dat dan met de belastingen? Ook niet simpel hoor, de problemen van mensen met geldoverschot 🙂
    ik heb eerder het gevoel dat mijn geld zèlf beslist waar het naar toe gaat nl. zo ver mogelijk weg van mijn bankrekening! Het enige overschot bij mij is een stukje maand. 🙂

  4. vreselijk, geldzorgen! Ik probeer al een tijdje om onze uitgaven/inkomsten heel goed bij te houden. De uitgaven zijn elke maand hoger dan ik ze ingeschat had!

  5. Als alleenstaande is het heel moeilijk. In principe moet je evenveel betalen als een koppel, maar dan met één inkomen. Ik heb zelf ook een tijd alleen gewoond en voelde toen ook het grote verschil. Voordien heb ik me er nooit zorgen over moeten maken. Pas als je je in de situatie bevindt, besef je dat het allemaal niet vanzelfsprekend is… En dan prijs je je inderdaad gelukkig dat er zo’n lieve mensen zijn waar je op kan rekenen. Ik wens je heel veel goede moed en nog heel veel stijlvolle factuurtjes om uit te schrijven!

  6. Twee dingen:

    (1) wat is dat toch een mooie uitdrukking: iets met open handen aannemen. Ik weet niet of het je bedoeling was het zo te zeggen, maar het vat het wel heel mooi samen.

    (2) net terug van vakantie waar vrienden leven van de lucht en creativiteit, waar tegenover mijn berekening dat ik minstens 1000 euro per maand nodig heb (en dan tel ik niets mee voor babysit, studies, andere overbodige dingen die een mens desondanks de moeite waard vindt) om hier te leven. 1000 euro, dat is wel héél veel voor een meisje van mijn leeftijd. De vrienden zijn altijd samen, delen alles, terwijl ik hier alleen ben. Iets, denk ik nogal hardnekkig, klopt niet. Ergens draai ik rondjes. Ik weet niet goed of ik er niet uit zou durven te stappen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s