Over energie, zelftwijfel en waar ik naar toe wil

Een tijdje geleden vroeg iemand of ze me mocht interviewen in het kader van een loopbaanoriëntatiegesprek. Ik vond het een bijzondere ervaring. Meestal ben ik immers degene die interviewt. Geïnterviewd worden maakt dat een aantal dingen die je wel weet over jezelf, plots in woorden zitten en daarmee meer helder en afgebakend zijn. Ik deel graag een stukje uit het interview.

Wat geeft jou zoveel energie dat je zo vroeg kunt opstaan, lange dagen kunt maken, en werk en 4 kinderen kunt combineren?

Grappige vraag :). Ik heb het gevoel dat ik al heel mijn leven veel te weinig energie heb. Dat ik meer dan een gemiddeld mens moe ben en rust nodig heb.

Maar als je het zo bekijkt dan heb ik sinds ik zelfstandige ben inderdaad meer energie. En dat heeft te maken met het creëren van mijn eigen omstandigheden. Ik hoef geen vergaderingen uit te zitten die vooral draaien om de profileringsdrang van een informeel leider. Ik zit niet meer in een kantoortuin waar ik door alle prikkels om me heen amper een vijfde kon doen op een dag van wat ik nu doe. Ik maak mijn eigen keuzes. Ik ben introvert en ik breng tijd alleen door: tijd om te schrijven, dingen te bedenken, … En dat levert alleen maar veel energie op. Ik doe nu meer dingen die me energie geven op een manier die me geen energie kost.

Hoe ga je om met zelftwijfel, bijvoorbeeld in een creatief proces?

Ik ervaar dat als extreem pijnlijk. Eerst is er de flow van iets maken, iets creëren. Met die energie kan ik het in de wereld zetten. En dan is het plots out in the open, en twijfel ik aan wat ik gedaan heb. Voel ik me stom, schaam ik me, denk ik dat niemand er op zit te wachten. Dat ging bijvoorbeeld zo bij de Tiny Podcast, waarin ik elke weekdag een gedachte deel. Op een bepaald moment was ik echt kapot van zelftwijfel. Wat had ik nu weer gedaan?
Dan komt er een fase waarin ik me heel erg ga richten op prikkels van buitenaf: hoeveel luisteraars zijn er? Laten ze reacties achter? Tot ik daar bijna gek van word en me herinner dat het me daar nooit om te doen was. In het geval van de Podcast wou ik graag iets maken, iets  in de wereld zetten. Mijn doel was nooit een bepaald aantal luisteraars bereiken.

Dan komt het besef dat het voor mij dus al ‘geslaagd’ is. Dat het work in progress mag zijn. Dat ik er van mezelf in mag groeien. Dat dat ook is wat ik mijn studenten zeg. Dan wordt het rustiger in mijn hoofd en ontspan ik meer. En gek genoeg beginnen er dan leuke reacties binnen te druppelen die bevestigen dat de Podcast voor sommigen een meerwaarde is. Dat raakt me dan, maar ik ben er niet meer afhankelijk van. 

Ik denk dat zelftwijfel ook een functie heeft maar dat je moet proberen je er niet door te laten verlammen. Iets maken, iets in de wereld zetten, zoals een bedrijf, een cursus, een podcast, een tekst, is altijd akelig kwetsbaar. Daar kom ik niet onderuit. Ik groei in me manifesteren, in van mezelf mogen besluiten dat ik er mag zijn en dat ik dingen mag maken en delen. Een mooi voorbeeld daarvan is dat ik in het begin van de Tiny Podcast snel praatte en vaak afklokte op 7 minuten of minder. Een vriendin sprak me aan en herinnerde me dat de podcast bedoeld is voor bij een kopje koffie of de was opvouwen. Ze zei letterlijk: je wil die koffie toch ook niet naar binnen kappen? 

Vond ik zo grappig en waar. En ik realiseerde me dat ik snel praatte omdat ik bang was mensen hun tijd te verspillen. Terwijl ik nu probeer er te zijn vanuit rust en de ruimte gewoon in te nemen. Het is aan anderen om te beslissen of ze daarnaar willen luisteren of niet.

Waar wil je nog verder komen, in je ontwikkeling?

Ik wil heel graag nog meer werken vanuit mijn intuïtie, vanuit wat mij te doen staat. Ik neem nu vaak nog opdrachten aan vanuit angst. Of zoektocht naar een bepaald prestige (een grote opdracht bijvoorbeeld, of een opdracht voor een hippe organisatie). Terwijl dat misschien net te ver van me af ligt en me verstrikt doet geraken in allerlei processen die stroperig zijn en niet bij mij passen.

Ik zou graag vanuit vertrouwen vertrekken, de kleine dingen doen die bij mij passen. Tijd overhouden om tijdens mijn lunchpauze te gaan wandelen of naar de film te gaan. Goed voor mezelf zorgen in plaats van er een hardloopwedstrijd van te maken.


Vrijdag vertelde ik in de Tiny Podcast over de observatie van een ander gezin in Amsterdam: ‘De oudste wil niet poseren. Ze wil niet lachen. Misschien wil ze gewoon haar taart opeten. Misschien is ze het spuugzat dat ze de hele tijd gefotografeerd wordt door haar vader. Misschien is ze onzeker over dat beginnende puberlijf en die paar kilo’s te veel en vindt ze het confronterend om op de foto te staan.’ (…) Luister hier.

Maandag mocht ik een magisch verhaal vertellen. Als je wil weten waarom je je soms op sleeptouw moet laten nemen, kan je dat hier horen.

En vandaag lees ik voor, over een bijzonder boek in mijn leven. En het gaat ook even over de wolsfvrouw!

En tot slot. Maandag start ik een avondclubje, rond het temmen van de innerlijke criticus. Meer info kan je hier vinden. Een clubje is een cursus waarin je dagelijks een online opdracht doet en van maandag 27 april tot en met 3 mei telkens van 20u30 tot 21u30 deelneemt aan een meeting via zoom, om met elkaar het proces te bespreken. Ik merkte bij het vorige clubje, dat dit een soort oplossing is voor de valkuil van de online cursus, die je vaak met enthousiasme start en dan vervolgens laat liggen en nooit meer afwerkt. De mensen die het vorige clubje hebben gevolgd, hebben veel gehad aan de combinatie zelf opdrachten doen en met elkaar optrekken in het proces. Tot en met morgen kan je nog inschrijven met een korting van 25% met de code ‘nachtuil’. Ik hoop je daar te zien!

7 gedachtes over “Over energie, zelftwijfel en waar ik naar toe wil

  1. Oh, dit is zo herkenbaar!

    Ik had dat zo hard bij de uitgave van mijn boekje. Ik heb daar massaal in geschrapt, zodat er echt alleen de allerbeste stukken inzaten, want ik gruwde bij het idee dat ik mensen hun tijd zou verspillen. Terwijl ik alleen maar superpositieve reacties heb gehad, mensen zeiden zo vaak dat ze het in één keer hebben uitgelezen, (ja, sorry, ik zit nu precies reclame te maken, maar ik wil gewoon een punt maken) en dat doe je toch niet bepaald als iets je verveelt. De enige “neggtieve” reactie was dat het te kort was! Dat heeft me echt doen inzien hoe hard ik aan mezelf heb getwijfeld tijdens het maken en uitbrengen ervan. En het toonde me ook dat we inderdaad niet alleen iets vragen (tijd, aandacht, een kleine financiële bijdrage), maar ook echt iets te bieden hebben.

    Ik ben echt heel blij met jouw podcast; het is een heerlijk ontspannend moment in mijn dag, dat me altijd inspiratie geeft. En het is ook gewoon heel gezellig, te horen hoe je soms een slokje neemt, met papieren ritselt 🙂

    Wat twijfels betreft, denk ik wel dat het net goed is dat je twijfelt, want er wordt onzettend veel dodelijk saai materiaal naar buiten gebracht, en dat komt dan van mensen die alles wat ze maken meteen fantastisch vinden en er geen moment aan twijfelen.

  2. Naar mijn gevoel overviel het me al eens. Maar ook bij het lezen van dit logje overvalt het me. Wat een mooie weg legde jij af. En wat een massa aan energie heb jij eigenlijk. Gewoon doordoen. Voor jezelf. Zoals je zelf schrijft, de ander volgt wel en doet hij dat niet, dan volgt die andere wel. Je bent heel goed op weg. En uiteindelijk is het de weg die telt, nietwaar?

  3. Hej, hierbij moet ik denken aan het boek Big Magic van Elizabeth Gilbert. Heb het net uit de bib in het Nederlands nadat ik het al eens in het Engels las tijdje terug. Ik kan dit van harte aanbevelen. ; ) Op pagina 169 staat er dit. Ik citeer het graag : )
    “En weet je wat er gebeurde nadat ik mijn boek, waar, toegegeven, het een en ander aan mankeerde, de wereld in stuurde?
    Niet veel.
    De aarde bleef in zijn as. Rivieren stroomden niet opeens de andere kant op. Er vielen geen vogels dood uit de lucht. Ik kreeg een paar goede recensies, een paar slechte recensies, een paar onverschillige recensies. Sommige mensen vonden ‘Het hart van alle dingen’ prachtig, andere mensen niet. Een loodgieter die op een dag mijn gootsteen kwam repareren, zag het boek op tafel liggen en zei: “Ik kan u zo wel vertellen dat een boek met die titel niet gaat verkopen, mevrouw.” Sommige mensen hadden de roman liever korter gezien, andere langer. […]
    Kortom: een heleboel mensen hadden gedurende enige tijd een mening over mijn roman, en daarna ging iedereen weer over tot de orde van de dag, want mensen hebben het nu eenmaal druk en hebben hun handen vol aan hun eigen leven. Maar het schrijven van ‘Het hart van alle dingen’ had mij een spannende intellectuele en emotionele ervaring bezorgd, en de waarde van dat creatieve avontuur kon mij niet meer worden afgenomen. ik had die vier jaar van mijn leven fantastisch besteed.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s