Prinses & het zwarte gat

sick & tired

Politiemoeder
Het is al heel de dag doorbijten. Om één of andere reden doen ze alles dat niet mag, waarbij wat huisraad sneuvelt en ze beiden licht gewond geraken. Ik voel me weer eens politiemoeder, mopperend, intussen al zo geïrriteerd dat ik niet meer op een leuk initiatief kan komen. Het aanhoudende regenweer helpt ook niet. Daarbij moet ik eerlijkheidshalve de volgende dingen zeggen: 1. ik ben niet het type moeder van de leuke initiatieven en activiteiten, ik vind tekenen, knutselen, bakken, gezelschapsspelletjes, … saai. En 2. ik vind het niet zo gek te verwachten dat ze gewoon spelen en dat ik wat rommel in huis en dat er dus niet altijd entertainment moet zijn.

Moe = tricky
Dat ik nu weer beter georganiseerd ben waardoor ik productiever en efficiënter ben, betekent jammer genoeg niet dat ik al gerecupereerd ben van de te zware vakantie of dat ik niet doodmoe ben van het werken en zorgen. Ik vraag me bij momenten af of ik het ooit nog zal kennen: momenten waarop ik niet moe ben in een bepaalde mate. Yoga helpt me met energieregulatie, maar het is soms ook heel moeilijk om mezelf te dwingen op de mat te gaan zitten, Adriene aan te zetten en er aan te beginnen. Moe is zo tricky. Het maakt je incapabel tot helder denken en gewoon doen wat het beste is voor dat moment. Gisteren was ik te moe om een afspraak bij de tandarts te maken (een beslissing nemen over welke dag het beste was, was te complex… Idioot he?), waardoor ik me dan weer erg slecht voelde. En zo ben ik dus soms te moe om gewoon te doen wat moet of wat me deugd zou doen op dat moment: de yogamat uitrollen of gaan slapen, een leuke film kijken of iets ontspannends doen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik minstens één avond per week besluiteloos zit te piekeren over wat ik wil doen, en dan uiteindelijk maar ontevreden in bed kruip omdat ik noch iets nuttigs, noch iets leuks heb gedaan. Iets dat me erg opvalt is trouwens dat ik vaak vermoeider ben door wat ik niet gedaan heb, omdat het schuldgevoel en de stress op me inbeuken, dan door wat ik wel gedaan heb.

Het duizelingwekkend zwart gat
Maar dus… De dag was doorbijten. Mijn maag en darmen liggen alweer een tijdje overhoop. Ik voelde me zo moe en leeg. Koffie hielp niet. Nalu hielp niet. Mijn buikpijn werd erger. En toen heb ik, na wat twijfelen, een vriendin gesmst of de jongens daar een nachtje mochten blijven. Ik heb ze weggebracht net voor het avondeten. En ben naar huis gereden. Recht het zwarte gat in.

Bedtijd, arbeidseuforie of uit?
Want ik heb geen flauw idee wat ik met de tijd moet doen die ik nu ter beschikking heb. Mijn lijf schreeuwt om rust en ontspanning, mijn hoofd is streng en vindt dat ik maar gebruik moet maken van de uren die ik nu gewonnen heb het werk dat me deze week niet gelukt is, af te werken. Ik twijfel tussen mild zijn voor mezelf zijn, of sterk zijn en mezelf weer eens een grens over te duwen om me daarna hopelijk euforisch te voelen omdat ik iets af heb, iets kan afstrepen, iets voor elkaar heb. Ik besef dat er nog een derde optie is, namelijk gewoon de deur uit gaan zonder iets te moeten regelen. Naar de film, naar de stad, om het even wat. Maar ik blijf zitten en ik weet niet wat gedaan.

Moeder-onlogica
En ik mis ze. Die ondeugden van me. Ik vind het idioot, want ik zit zwaar verlegen om tijd waarin ik even zonder de aapjes ben en er niet heel de tijd beroep op me wordt gedaan. Ik lijk ook heel de dag alleen maar geroepen te hebben tegen hen. Maar nu zijn ze er niet, en het duizelt me. Ik voel me slecht en schuldig, overweeg tien keer ze uit  bed te gaan lichten en mee naar huis te brengen, en vraag me af waarom ze nu persé een nachtje weg moesten. Na hun bedtijd zou ik toch ook mijn werk kunnen doen?

Het ouderschap. Blijkbaar in meer dan één opzicht paradoxaal.