A game to play

Kansarmoede wordt door K&G gedefinieerd als:
Kansarmoede is een toestand waarbij mensen beknot worden in hun kansen om voldoende deel te hebben aan maatschappelijk hooggewaarde goederen, zoals onderwijs, arbeid, huisvesting. Het gaat hierbij niet om een eenmalig feit, maar om een duurzame toestand die zich voordoet op verschillende terreinen, zowel materiële als immateriële.

Om te illustreren dat ook mensen als u en ik risico lopen in die toestand verzeild te geraken, presenteer ik u graag het kansarmoede-spel.

Het is een spelbord met vakjes (zelf even tekenen, creatief ben ik niet bepaald). De opdrachten vind je hier onder.

Je staat aan de start, met een pionnetje. Heb je je kleur gekozen? Je start met twee universitaire diploma’s en je woont in een huurhuis. Je hebt twee kinderen, maar je partner is weg gegaan en neemt zijn verantwoordelijkheid niet. Het eindpunt van het spel is ‘kansarmoede’. Je bent gewonnen als je eerst in kansarmoede verzeild geraakt. Klaar? Go!

Opdracht 1: je bent uitgenodigd op een etentje, maar je kan geen cadeautje kopen om mee te nemen en je kijkt er tegenop met de fiets ’s avonds door het donker naar dat etentje te gaan. Bovendien moet je babysit nemen, wat zeker in combinatie met het etentje, onbetaalbaar is. Je verzint een smoes (één van je kinderen is ziek) en zegt af. Een sprongetje vooruit, want hoe meer isolatie, hoe dichter je bij kansarmoede komt. Goede start!

Opdracht 2: je loon is gestort. Hoera! Ga twee plaatsen terug.

Opdracht 3: rekeningen betalen. Je hebt 2000 euro verdiend, en geeft vervolgens 790 euro aan huur uit, 140 euro aan elektriciteit en gas, 30 euro aan water, 150 euro aan kinderopvang, 100 euro aan kosten voor de kinderen, 80 euro aan melk voor de Baby voor een maand, 50 euro aan verzekeringen, 25 euro aan pensioensparen, 250 euro aan de afbetaling van de schulden van je ex, 160 euro aan kosten zoals openbaar vervoer voor je werk, 30 euro internet, 50 euro gsm. Je hebt nog 145 om de boodschappen te doen deze maand! Ga vijf plaatsen vooruit!

Opdracht 4: je bent binnen je budget gebleven in de supermarkt. Sla een beurt over.

Opdracht 5: je moet gaan werken maar je kind is ziek. Je durft niet meer te zeggen dat je daardoor niet kan komen dus na wanhopig zoeken naar oplossingen en overwegen je kind ziek naar de opvang te laten gaan, meld je jezelf ziek. Voor de tweede keer deze maand. Eén plek vooruit.

Opdracht 6: het contact me je vrienden verwatert. Je hebt nooit het geld om mee te doen aan sociale activiteiten en zelden om mensen uit te nodigen. Ergens is het een opluchting, want de leefwereld van je vrienden staat intussen zo ver van je af dat je niet meer weet wat te vertellen, en je merkt dat je interesse in hun vakantiefoto’s ook niet bepaald toeneemt, dat je geen cadeautjes voor de nieuwe babies kan kopen en dat het soms verdomd pijnlijk is overal geslaagde mensen te zien. Twee plaatsen vooruit!

Opdracht 7: het contact met je familie is stroef. Je merkt dat ze geen inzicht hebben in je situatie en denken dat het je eigen schuld is. Je vraagt je af of het allemaal je eigen schuld is. Drie stappen vooruit!

Opdracht 8: je vraagt hulp bij CAW. De man met wie je praat, stelt voor je voorschotfactuur voor elektriciteit en gas te verminderen tot het minimumbedrag, zodat je per maand wat meer over houdt. Je mond valt open van verbazing. Eén plek vooruit.

Opdracht 9: je wordt bij de bedrijfsarts geroepen omdat je te vaak ziek bent. Twee plaatsen vooruit!

Opdracht 10: je wordt uitgenodigd voor een etentje door een zakelijk contact. Het is een fijne avond, hij trakteert, hij weet niets van je problemen, en héél even voel je je een normaal mens. Een glas prosecco helpt daar aanzienlijk bij. Twee stappen achteruit.

Opdracht 11: je hoofd draait cirkeltjes en je kan je niet meer concentreren op het werk. Al lang niet meer. Je blust brandjes, bent je georganiseerde manier van werken kwijt. Twee plaatsen vooruit!

Opdracht 12: shit, kasten leeg. Boodschappen doen. Rekening ook leeg. Dan maar met de visakaart betalen, dat lossen we volgende maand wel op. Drie stappen vooruit.

Opdracht 13: er wordt je een nieuwe baan aangeboden waarvoor je moet kunnen rijden. Je kan geen autorijlessen meer betalen. Blijf ter plaatse trappelen!

Opdracht 14: je hebt net uren gehuild en bent volledig van streek. De bel gaat en je ex staat voor de deur. Je valt hem in de armen, al weet je dat daar weinig goeds van komt. Maar je bent zo ellendig en kan even niet meer nadenken. Drie stappen vooruit.

Opdracht 15: je krijg twee tassen met tweedehands kleedjes voor de kinderen. Mooi! Een plaats achteruit.

Opdracht 16: kindergeld is gestort. Oef, naar de supermarkt. Je bent zo opgelucht na enkele dagen de voorraadkast leegschrapen, dat je per ongeluk chocolaatjes koopt. En een speelgoedje voor de kinderen omdat je je vaak schuldig voelt. Niet slim van je, maar toch een plaats achteruit.

Opdracht 17: je fiets gaat stuk. Verdorie, het is je enige vervoersmiddel. Je stelt de herstelling even uit tot je nieuwe loon betaald is. Een plaats vooruit.

Proficiat! Je hebt verbazend snel de finish gehaald!

Denk je dat het jou niet kan overkomen? Ik hoop het voor je. Dat meen ik.
Deze las ik deze week: http://inkelspielchen.wordpress.com/2014/10/06/het-water-aan-de-lippen/ Ik weet exact waar de dame het over heeft.

Denk je dat je niemand kent in deze situatie?
Ik zal je wat vertellen. Sommige volgers van dit blog ken ik uit het echte leven. Ze weten niet dat ze mij kennen uit het echte leven, vermoed ik. Ja, misschien ben jij het wel. Misschien heb ik wel naast je gezeten tijdens een college op vrijdagochtend in eerste kan, of heb ik vorige maand wel een etentje met je afgezegd omdat mijn kind ziek was.

Overdrijf ik als ik het over kansarmoede heb? Ik heb twee universitaire diploma’s, we wonen in een huurhuis, mijn zonen dragen leuke tweedehandskleedjes. … We hebben niets te veel. Hebben we iets te kort? Ja, we hebben dingen te kort. Eigenlijk wel ja. Heel hard trekken, en ik knoop de touwtjes aan elkaar. Maar dan wel heel hard trekken, en bang zijn dat de touwtjes knappen. En stress, elke dag stress.

Ken je alleenstaande ouders? Ze hebben het vast niet zo moeilijk, want ze hebben unief gedaan en werken voltijds. Toch? Ga er maar niet van uit. Misschien moet je eens met hen gaan praten. Vragen waarom ze niet meer naar etentjes komen.

Advertenties

20 gedachtes over “A game to play

  1. En Dirk, moet die wettelijk gezien niks bijdragen voor de kinderen? Ken de regels niet maar het kan toch niet dat jij alles voor je twee jongens zelf moet betalen? Of ontsnapt hij omdat hij geen geld heeft? Oh ja, een druppel op een hete plaat, maar je gsm abonnement lijkt me aan de dure kant. Misschien zijn er interessante promo’s ergens? Heb zelf een veel goedkoper abo gevonden door op het juiste moment te veranderen.

  2. Niet bitter worden meid. Dan verlies je nog zoveel meer!

    Overigens, ik bedacht opeens nog iets bij het lezen van opdracht 3 over rekeningen betalen. Is dat uit jouw leven gegrepen? Want dan vind ik dat je precies wel veel betaalt aan elektriciteit en gas. Misschien meedoen aan een groepsaankoop? Zo hebben wij enkele jaren geleden meer dan 500 euro bespaard op jaarbasis. Je vindt ze allemaal op http://www.samensterker.be/

  3. Idd, niet bitter worden. Maar het is goed dat je het zo eens zegt, het heeft mij alleszins geraakt en doen beseffen dat ik mijn leven niet zo vanzelfsprekend mag nemen (wat ik ook niet constant doe, want ook hier up & downs).

    Ik vind het jammer dat je weinig kan rekenen op steun van familie en vrienden, want die zijn net belangrijk als vangnet, om eens uit te razen of om net eens alles te vergeten en je af te leiden.
    Ik snap wel niet waarom jij moet meebetalen aan de schulden van je ex?

    Als van-op-een-afstand-lezer-van-je-blog op een of andere manier kan helpen, hoe miniem ook, zegt het dan gerust, heel concreet. Je zou er nog van verschieten hoeveel mensen willen helpen, al is het maar eenmalig. Maar elke beetjes helpen, niet?

  4. Er gaat zo veel door mijn hoofd als ik dit lees, dat ik het erg moeilijk vind om te reageren. Dus wat losse gedachten:

    1. Deze blog kan zo gepubliceerd worden als column, je schrijft dat je niet creatief bent. Waarschijnlijk bedoel je met je handen, want met schrijven ben je supercreatief! Het is een zeer helder stuk, wat meteen doet beseffen hoe weinig er nodig is om in de puree te geraken…

    2. Wat Leentje hierboven schrijft: hoe kan het dat jij 250 euro van je budget (12,5% ervan!) betaalt aan schulden die niet de jouwe zijn? Wat gebeurt er als je dat niet zou doen?
    Nu lijkt dit zo’n vreselijk scheve situatie, Dirk neemt geen verantwoordelijkheid en wordt er nog voor betaalt ook.
    Tijd om de keuze om Dirk in te schakelen te herzien? Ik had er niet bij stilgestaan dat die keuze inhield dat hij bij jou thuis kwam, en zo veel opnieuw verweven raakte met jou. Misschien naïef, ik zag dat eerder voor me als heel zakelijke afspraken, en nooit jullie allebei tegelijk aanwezig in het huis…
    Alleen: welk alternatief is er?

    3. Wat Leentje hierboven ook al schrijft: zo jammer dat je te weinig dat familie-vrienden-vangnet krijgt. Maar zijn die vrienden genoeg op de hoogte van de situatie? Ik herinner me dat een vriendin van me plots raar deed over een weekendje, en dat ze pas veel later zei dat hun heel zware verbouwingen ervoor zorgden dat ze een paar maanden heel vaak pannenkoeken gegeten hadden. Had ze maar gewoon gezegd dat het financieel moeilijk was op dat moment…
    Familie: extra jammer, juist van hen zou je onvoorwaardelijk steun moeten krijgen. Maar het moet ook zo moeilijk zijn voor hen om te zien dat je niet radicaal breekt met de persoon die je in deze situatie brengt.

    4. Het is moeilijk om “geslaagde mensen” te zien. Ik weet niet of het een troost is, maar dat zie je echt niet aan de buitenkant. Je weet echt niet wat er zich binnenshuis allemaal afspeelt.

    5. Ken de blog http://roosrustenregelmaat.blogspot.be ?
    Een gezin waarvan de papa leukemie krijgt, de mama freelance werkt, ze hebben 2 kleine zoontjes. Geen vangnet voor freelancers, dus ook grote geldzorgen. Een Amerikaanse vriendin heeft in 2011 een fonds geopend, waar je iets kon storten om hen te helpen. In Amerika is zoiets wel meer aanvaard…
    Mocht er zo iets voor jou bestaan, ik zou zeker iets storten, ook al besef ik heel goed dat het geen structurele oplossing is, en dat het evengoed nodig is voor veel anderen…

    6. In reactie op Saskaya op je vorige blog: ik vermoed dat ik ook niet in je buurt woon, ik woon in de hoofdstad. Ik heb ook de neiging om ergens mee te willen helpen, maar weet niet hoe…

    • Dank voor de reacties, allemaal.

      Wat betreft concrete tips in verband met besparen op dingen: dank daarvoor. Ik zal het uitzoeken. Waar het echter om gaat in wat ik schreef, maar misschien is het niet duidelijk genoeg, is dat er niet zo gek veel nodig is om in een neerwaartse spiraal te komen. En dat het dus ook mensen overkomt die hard gestudeerd hebben en een baan hebben.
      En dat – als je eenmaal in die spiraal zit – de weg terug bijna onmogelijk lijkt, hoeveel mentale kracht je ook verzamelt, aan hoeveel deuren je ook gaat kloppen, …

      Wat Dirk en schulden betreft: net na de geboorte van Babyzoon is uitgekomen dat hij allerlei schulden op verschillende plaatsen had gemaakt. Ik heb hem ‘geholpen’, om ons gezin te vrijwaren en in stand te houden. Voor dat helpen heb ik eerst mijn reserves opgebruikt en daarna zelf ergens geld geleend, met de naïeve gedachte dat we een nieuwe start gingen maken, dat hij zou werken en dat we alles konden terugbetalen en in orde brengen.

      Over zijn bijdragen en de terugbetaling van de schulden die hij bij mij heeft, sprak de man van CAW de historische woorden: ‘een kale kip kan je niet plukken’. Juriste van OCMW bevestigde dat.

      @ 3 (Marjolein): onderschat schaamte niet. Ik schaam me dood. En ik merk ook heel goed dat mensen er eenvoudig over denken als ze ‘aan de andere kant’ staan en zorgen hebben over het merk van de tweede auto die ze willen kopen.

      En in het algeheel: hulp in welke vorm dan ook zouden druppeltjes op een hele plaat zijn, hoe lief ook. Ik heb structurele oplossingen nodig, ik moet zorgen dat ik niet meer afhankelijk ben van Dirk om te kunnen gaan werken of van vriendendiensten of van mensen die me wel eens wat geld willen lenen dat ik misschien niet kan terugbetalen. Ik apprecieer die dingen allemaal enorm, het is heel warmend, maar ik wil en moet uit die spiraal.

      • O, en Marjolein, nog eens @ 3: mijn familie moedigt me aan het op akkoordjes te gooien met Dirk zodat het misschien ooit nog wel eens goed komt, terwijl ik hen duidelijk probeer te maken dat breken voor mij de veiligste oplossing zou zijn want dat hij telkens terug misbruik van me maakt. Dat lijken ze dan niet in te zien en dat veroordelen ze.

  5. Lieve prinses,
    – Jawel hoor, je boodschap was juist erg duidelijk. Door één pionnetje weg te nemen (door ziekte, scheiding, schulden, wat dan ook) kan het spel o zo makkelijk in elkaar zakken.
    – Over de schulden: pfff, nu begrijp ik het. Hoe lang duurt dat nog, die 250 per maand?
    – Schaamte: ik snap het, het moet verschrikkelijk moeilijk zijn. Maar echt, als je aan de andere kant staat, schrik je misschien wel van de boodschap dat het financieel moeilijk gaat, maar is het in elk geval duidelijker dan een vriendin die vage uitvluchten bedenkt…
    – Het is absoluut juist dat je structurele oplossingen moet vinden, alleen denk ik dat wij nu willen reageren en helpen omdat het allemaal zo acuut klinkt, alsof je er helemaal onderdoor gaat en een paar van die druppeltjes op die hete plaat nodig hebt om niet nog dieper in de spiraal te zakken.
    Om er echt uit te raken, zal dat niet helpen, nee.

    • In reactie op jouw reactie hierboven: daar schrik ik van!
      Dan hebben ze inderdaad geen inzicht en ik kan dat niet rijmen met dat ze denken dat “het jou eigen schuld is”. Hebben ze dan zelfs geen idee van het aandeel van Dirk?

      • Dat snap ik zelf ook niet goed. Ze hebben me gekend voor Dirk, toen ging alles goed. Ze hadden in het begin hun twijfels bij hem. Ze hebben allerlei dingen meegemaakt (dat hij bv vaak weg ging van me, toen ik zwanger was, maar ook toen ik pas bevallen was etc). Mijn moeder heeft hem bij momenten gesmeekt om werk te zoeken. Dus ik snap niet dat ze blijven denken dat er nog maar eens met hem gepraat moet worden, en dat er nog maar eens akkoordjes moeten gemaakt worden, … Ik denk dat dit gewoon zo ver van hun leefwereld afstaat (ze hebben zelf een lang en overwegend gelukkig huwelijk, een groot zelf gebouwd huis, …) dat ze zich totaal niet kunnen voorstellen dat hun kind – dat meer en hogere diploma’s heeft dan zij zelf – dit meemaakt.
        Ik merk het ook aan bijvoorbeeld vakantieplannen en weekendjes die mijn moeder nogal overdreven zit te boeken in mijn bijzijn. Dan vraag ik me echt af of ze niet doorheeft dat dat voor mij pijnlijk is dat ze op allerlei leuke ‘aanbiedingen’ in gaat, terwijl ik mijn bezoek aan de supermarkt moet uitstellen. Maar ik gun het hen hoor, ik vind niet dat ze mij geld moeten geven ofzo. Maar het contrast is gewoon zo raar soms.

  6. Wat Marjolein zegt : ik zou directe hulp nu echt geen druppels op een hete plaat noemen. Ik heb ook de indruk dat je inderdaad vooral structurele oplossingen zoekt, maar die kan je enkel vinden met een fris, uitgerust hoofd. Probeer eerst daarvoor te zorgen, maak gebruik van de mogelijkheid even de zorg voor je kinderen af te staan aan iemand die je kan vertrouwen en probeer vooral zelf voldoende te slapen. Zet je over je schaamtegevoel en vraag echt concreet hulp aan mensen in je omgeving (werk, buren,vrienden, familie, huisarts) ; ik denk echt dat je versteld gaat staan hoeveel begrip ze zullen hebben voor je situatie, ja zelfs op je werk. Onder hulp versta ik trouwens geen financiële steun, maar echt logistieke bijstand (iemand waar je kinderen af en toe kunnen slapen, die je eten of soep brengt of het huishouden wat uit handen neemt). Ik heb de indruk dat je daar een beetje de controle over moet durven afgeven en je gewoon wat moet laten helpen. Als je zegt uit welke regio je bent, zijn hier misschien al wat vrijwilligers die je willen/kunnen helpen. Ik hoop echt dat je uit deze spiraal geraakt !

  7. Aansluitend op de vorige reacties … Ik woon wel in de buurt en wil gerust zware dagen wat verlichten. De kindjes zijn welkom om met de mijne te komen spelen, ondertussen grabbel je nog wat speelgoed mee uit de kelder dat hier klaarstaat om door te geven. Altijd koffie en (meestal) verse soep in huis… Mocht je mijn gegevens niet meer hebben, geef gerust een seintje.
    Ondertussen sterkte.

  8. Blijkbaar doe ik iets fout met het posten van mijn reactie. Dan heb ik een brief getypt en komt het er op de een of andere manier niet op.
    Waar het op neer kwam 🙂 : de hoge huurlast viel me direct op. 790 euro is toch geen bedrag dat de gemiddelde alleenstaande ouder elke maand kan ophoesten . Ikzelf heb vorig jaar een huisje gekocht en mijn maandelijks afbetalingsbedrag is zo’n kleine 200 euro minder! Ik heb wel moeten lenen op 30 jaar om het bedrag aanvaardbaar te houden. De optrekking van de pensioenleeftijd is voor mijn geen probleem (helaas).
    Dan 250 euro afbetaling van schuldenlast Dirk. Of dit nu eerlijk is of niet en door wie de schulden gemaakt zijn maakt eigenlijk niet uit. Het jammere feit is dat jij ze moet afbetalen. Misschien kan je een regeling treffen om het maandbedrag te verlagen. Je betaalt wel langer af maar je krijgt toch meer ademruimte.
    Dit alles met het besef dat iets opschrijven veel makkelijker is dan iets uitvoeren. Veel sterkte!

  9. Lieve prinses,

    Helemaal eens met de mensen die zeggen dat structurele oplossingen zoeken heel nodig is. EN dat je hoofd daar meer ruimte voor heeft als het niet hoeft te piekeren over wel of geen geld hebben voor de boodschappen deze week.

    Ik gooide met liefde af en toe wat euro’s naar Roos (van de blog die genoemd werd), als bananengeld (die waren goed voor haar man en zijn weerstand) of juist koffie-in-de-stad-omdat-ik-natgeregend-ben-geld. Op dezelfde manier gooi ik met evenveel liefde euro’s naar anderen die het tijdelijk zwaar hebben. Geen verantwoording nodig, gebruik het voor wat op dat moment voor jou goed is.

    Op dit moment in mijn leven heb ik die (financiële) ruimte, wellicht straks niet meer (zoals je met je bordspel zo treffend aangaf). Kortom: als jij het over je hart kunt verkrijgen om het aan te nemen, dan werp ik ook met liefde jou wat euro’s toe. Ik wil graag helpen en dit is ook een manier om dat te doen.

    Enne: even goede vrienden als het ZO niet goed voelt dat je het toch niet wilt nu. Jij bent de baas 🙂

  10. Pingback: Blauwbaard | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Pingback: Brief aan mezelf van één jaar geleden | En ze leefden nog groen en gelukkig

  12. Pingback: All about the money | En ze leefden nog groen en gelukkig

  13. Pingback: Over zorg en materie | En ze leefden nog groen en gelukkig

  14. Pingback: Kwaliteit | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s