Over zorg en materie

Ik las dit bijzondere stuk. Over ontvellen en transformatie. Er is veel herkenning, en tegelijkertijd plots het vermoeide besef. Dat de transformatie bezig is hier, maar nog niet voltooid. Ik voel dat er beweging is en ik begin de richting aan te voelen, maar ik ben er nog niet. Ik denk dat het te maken heeft met wat ik verder wil en ga ontplooien als zelfstandige in bijberoep. Daarvoor zijn er bouwstenen die ik nog niet in elkaar gepuzzeld krijg.

Intussen zijn er wel veel gedachten en overpeinzingen, waar ik jullie vaak mee vermoei :). Vandaag wil ik een stukje schrijven over de paradox van de materie. En zorg.

Materie – een paradox

Dat alleenstaand moederschap geen financieel zeer stabiele situatie met zich meebrengt, schreef Inke. En deze sterke mama. En ik ook wel eens. Op dit moment is de status: 20 euro op de rekening, 7 in de portemonnee, gelukkig eten in huis, onbetaald: de elektriciteitsrekening van deze maand. Dagen tot het volgende loon: 6.

Vroeger geraakte ik hiervan in paniek. Nu alleen nog soms. Omdat het niet helpt, paniek. Je betaalt er geen rekeningen mee. Ik weet intussen ook wel dat die elektriciteitsmaatschappijen pas na twee weken een reminder sturen in de vorm van een mild dreigement.

Materie is iets dubbels geworden. Enerzijds besef ik hoeveel geld ik ooit verkwanseld heb. Aan kleding, aan babyspullen voor de eerste, aan koffietjes in koffiebars, aan boeken die maar in de kast staan te blinken nu, aan spullen die ik niet nodig had of weinig gebruik, en ik was al niet zo een big spender denk ik. Laatst wandelde ik Cora Kemperman binnen, omdat ik er voorbij kwam. Vroeger een winkel waar ik wel eens 200 euro in één keer uit gaf. Ik neusde wat rond, en kon het zelfs niet opbrengen iets ‘kleins’ te kopen. Shoppen, de lol is er af.
Voor mijzelf en de kinderen krijg ik kleding. Zo veel, vooral voor de jongens, dat ik het zelfs niet allemaal kan gebruiken. Of dat ik het uit de kast vis als het te klein geworden is. Oeps.

Het is dus duidelijk: ik kan niet meer terug naar het zorgeloos uitgeven van geld zoals vroeger. Dat hoeft ook niet.

En anderzijds zijn sommige materiële zaken nu zo veel in waarde toegenomen. Ik hecht nu echt aan bepaalde materiële dingen, omdat ik schaarste ken en die spullen dus niet vanzelfsprekend zijn. Een auto van het werk die ik kan vertrouwen. Het is een doodgewoon relatief klein karretje waardig racemachien van mijn formaat, maar het is een godsgeschenk! Een klein gekregen diepvriesje waardoor de avonden waarop ik met chagrijnig gespuis thuis kom geen avonden zijn waarop we ook plots niets in huis blijken te hebben om te eten (been there, done that, het meest trieste dat er is: thuiskomen met honger na een XL dag, een koud huis treffen, met hongerige vermoeide kinderen, en er dan achter komen dat je hen niet te eten kan geven). De kleding die ik (gekregen) heb koester ik. De kinderboeken. … Het flesje parfum dat ik met mijn vakantiegeld heb gekocht. De concealer die onmisbaar is geworden op werkdagen (het spul is duur maar elke euro waard).

Maar op een vreemde manier ben ik tegelijkertijd onthecht en materialistisch geworden. Onthecht omdat ik met zo veel minder kan dan ik dacht. Materialist omdat ik koester wat ik heb. Intenser dan ooit!

Soms loop ik door dit huis en denk ik: ‘komaan, Prinses, je leeft in rijkdom. Je hebt alles wat je nodig hebt en van sommige dingen zelf wat te veel.’ En zo is het. We hebben niet veel geld, maar we eten bijna elke dag drie gezonde maaltijden, we kunnen ons aankleden en verwarmen. Het lukt. Het lukt.

Zorg

Ik laat al heel de dag dingen uit mijn handen vallen. Kopjes, pennen, koekjes. Het is het ultieme teken dat ik moe ben. Mijn dag begon in een Nederlandse stad om 6u. Om 6u20 zat ik in de auto voor de eerste 100 km van de dag. Ik kwam zwaar geïrriteerd thuis met zwaar geïrriteerd gespuis om 18u15. We aten, er volgde een moeizaam bedritueel. Om 20u15 zette ik de computer weer aan. Ik schikte mijn papieren. Ik was en ben nog steeds draaierig. Op mijn bureau lag een notablaadje met daarop: ‘stoppen met ’s avonds werken – het is genoeg!‘. Dat had ik twee dagen geleden geschreven, omdat het genoeg was. Ik legde het blaadje opzij en ging aan het werk.

Het is nog steeds zoeken naar meer evenwicht. Naar een betere dosering van mijn energie. Naar het antwoord op de vraag of het te veel is, of dat ik gewoon slecht georganiseerd ben en inefficiënt werk.

In tussentijd heb ik alvast geleerd dat zorg helpt. Zorg is goud waard. Ik mocht het vandaag ervaren op het werk, waar een van de moeders een lunchpakketje had gemaakt voor me om mee in de auto te nemen, met twee mandarijntjes erbij. In die collega die zwijgend een beker water voor me ging halen toen bleek dat ik de elfde koffie van de dag op had rond de middag. Ik was bij vrienden uitgenodigd en kreeg daar een met liefde gemaakte maaltijd voorgeschoteld met veel verse groenten. Er kwam lief bezoek die een cadeautje bij hadden voor de jongens en voor mij een bon – alles was zo met liefde uitgezocht en zo welkom. Ik kreeg een mand appeltjes van iemand met een appelboom. Een vriend kwam op bezoek en smste dat hij een schaal cannelloni mee zou brengen, waardoor de stress van het koken en dus ook boodschappen doen etc, volledig weg gleed en ik me verwend voelde in eigen huis.

Het zijn kleine gebaren, maar ze zijn zo wezenlijk. Het zijn de elementen waardoor het allemaal net lukt. Vroeger zouden deze gebaren in een soort roesje langs me heen gegleden zijn. Nu klamp ik me er aan vast, als aan strohalmpjes. En ben ik innig dankbaar.

Vervellen en transformeren. Ik kan het iedereen aanraden :). Ik hoop echter wel wat het een keer klaar bijna klaar is hier.

Advertenties

13 gedachtes over “Over zorg en materie

  1. Zou een transformatie ooit voltooid geraken? Ik denk soms van niet… Ik ben enkele jaren geleden ook aan zo’n transformatie begonnen… het voelt inderdaad heel goed aan… maar soms is er ook hier dat vermoeide besef. Groeien is effectief vermoeiend. Ik lijk er soms zo dicht bij te staan, maar dan weer zo ver van af.
    Je werkt te hard, Prinses! Zorg goed voor jezelf en laat je ook verzorgen, zoals je doet, dat is goed!

  2. Ik heb eens doorgeklikt op de YNAB-stukjes en voel me een beetje aangesproken. Jammer dat zo’n dingen zorgen voor kregeligheid, terwijl ze helemaal niet zo bedoeld zijn. Zoals ik net schreef op een van de blogs waarnaar je linkte:

    “Ai, ik voel me een beetje aangesproken. Omdat ik waarschijnlijk diegene ben waarover je het hebt, diegene waarmee je moet lachen omdat ze het zo makkelijk heeft.

    Ik ben opgegroeid in een situatie als die waarin jij volgens mij nu zit, en wil gewoon even meegeven dat ik het niet vanzelfsprekend vind, dat ik het nu beter heb. Ik weet heel goed hoeveel stress er bij geldzorgen komen kijken, zal nooit vergeten hoe angstig geld en vooral geldgebrek mij als kind maakte. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat ook mensen die het moeilijk hebben baat kunnen hebben bij budgetteren, maar misschien komt dat op dit moment op jou over als kritiek van iemand die niet weet waarover ze het heeft. Dat vind ik dan weer jammer, dat was zeker niet mijn bedoeling. Ik wens je snel wat licht in de financiële duisternis en wat extra ademruimte, in elk geval, ik weet echt hoe kostbaar die is. ”

    Dat wens ik jou net zo goed, prinses, ik heb onwijs veel respect voor de alleenstaande moeder die het moet zien te rooien met weinig, ik hoop dat dat duidelijk is.

    • Mijn kregeligheid komt niet door jou maar door mijn situatie. Ik wou dat ik met een systeempje de financiële toestand onder controle kreeg, zoals dat voor jou bijvoorbeeld werkt met YNAB. De kregeligheid is niet tegen jou gericht maar tegen de oncontroleerbaarheid.
      In mijn hoofd zou het in principe beheersbaar moeten zijn. Maar in de praktijk met schulden van de ex en kinderen en altijd wel onverwachte kosten en een dure rechtszaak, is het niet beheersbaar, ondanks mijn nachtelijk geploeter voor mijn bijberoep. Gelukkig pas ik al heel lang een aantal principes uit YNAB toe, die ik destijds dus zelf had verzonnen :), zoals het opzij zetten van 1/12 van bepaalde jaarlijkse kosten. Dat helpt om het niet erger te maken.
      Waar ik nog op kan bezuinigen als het echt moet, is op de aankopen in de supermarkt. Dan gaat het dus om een potje humus wel of niet of een fles fruitsap wel of niet kopen. Dat irriteert me.
      Maar wat mij betreft: de situatie zou zomaar een keer kunnen veranderen. Ik ben jong, misschien heb ik binnen vijf jaar wel een leuke partner en ben ik vergeten wat het was om het alleen te rooien en de maand te eindigen onder nul.
      En wat jou betreft: het raakt me dat jij de financiële stress als kind thuis hebt meegemaakt (ik stel me daardoor ook vragen over hoe ik kan zorgen dat mijn jongens enerzijds leren dat niet alles hier te betalen is, maar anderzijds ook geen stress krijgen) als zo ingrijpend hebt ervaren, maar ik vind het ook heel knap en mooi dat je er in geslaagd bent daar voor je eigen gezin aan te ontsnappen! Ik ben daar oprecht blij om voor jou! Bovendien krijg ik via jouw blog ook niet het gevoel dat je iemand bent die geld door deuren en ramen gooit en de waarde van de dingen niet inziet. Toch? 😉 Ik vind je net altijd heel bewust en heel empathisch.

      • Ik wens het je zo toe, die betere jaren. En als het je kan troosten: veel van mijn angsten hadden met mijn moeder te maken, die zich helemaal niet bewust was van wat haar uitspraken over geld konden aanrichten in het veel te jonge hoofd van haar dochter. Ik denk dat, als je je er bewust van bent dat een kind niet alles kan plaatsen, al een hele stap verder staat, en dat je er zeker in zal slagen om jouw jongens niet in constante angst op te voeden. Je doet dat volgens mij geweldig. 🙂

      • Ik zeg wel vaak tegen de jongens dat we niet elke maand een cadeautje kunnen meebrengen uit de supermarkt, omdat we daar geen centjes voor hebben. Ik zie wel dat ze niets kunnen met zo een uitspraak, dus ik weet niet zo goed wat wijsheid is. Ik wil hen leren dat er grenzen zijn en tegelijkertijd wil ik hen ook niet ongerust maken.

  3. Ik ben ook opgegroeid in een gezin waar geld een schaars goed was. Daardoor ben ik mij heel erg bewust van hoeveel alles kost. Ik wil ook altijd een minimumbedrag op mijn rekening hebben, zoniet kan ik beginnen huilen van angst. Ook al is dat helemaal niet nodig, en toch, dat gevoel zal er waarschijnlijk ook nooit uitgaan. Dit kan alleen iemand begrijpen die ook in geldnood zit of gezeten heeft.

    • Ik hou me vaak vast aan de gedachte dat ik werk heb en dus weet dat er elke maand op het einde van de maand een smak nieuw geld komt. Dat is een gedachte die me helpt als ik een tijdje weinig op de rekening heb staan. Ik weet dan dat ik wel een soort garantie heb dat er elke maand geld bij komt, ook al is het eigenlijk enkele 100-en euro’s te weinig om goed te leven (= leven zonder zorgen).

    • Zo herkenbaar! Ik denk dat ik net daardoor een YNAB-adept ben. Geld is voor mij angst. Zelfs als ik een flinke spaarboek heb lijk ik nooit zeker, omdat ik blijf stressen over lijken die uit de kast gaan vallen. Ook niet simpel, mijn psychologe noemt dat de prijs van opgroeien met een alarmbel in je hoofd.

  4. “Ik zeg wel vaak tegen de jongens dat we niet elke maand een cadeautje kunnen meebrengen uit de supermarkt, omdat we daar geen centjes voor hebben. Ik zie wel dat ze niets kunnen met zo een uitspraak, dus ik weet niet zo goed wat wijsheid is. Ik wil hen leren dat er grenzen zijn en tegelijkertijd wil ik hen ook niet ongerust maken.”

    Geld lukt heel behoorlijk bij ons, op dit moment. Er zijn wel vrij veel andere dingen die ik mijn kind zou willen geven, maar die niet lukken, of niet in de volgorde die ik voor ogen had. Ik probeer daar zo volwassen mogelijk mee om te gaan. Daarmee bedoel ikzelf: ik ben de volwassene, ik neem altijd de leiding en de verantwoordelijkheid. Dat probeer ik alleszins. Zelfs (juist, contradictorisch genoeg) voor die dingen die ik zelf niet onder controle heb. Ik probeer altijd een ruimte te creëren om mijn kind later toe te laten boos, verdrietig, teleurgesteld, gekwetst te zijn in en door mij. Voor mij kan ik die ruimte het beste maken door zelf recht in mijn schoenen te staan. Ik probeer altijd zo zuiver mogelijk aan te voelen en te handelen naar (in de mate van het mogelijke) wat ik denk dat goed is. Als ik mezelf niets hoef te verwijten, denk ik dat ik veel openener en minder defensief zal staan tegenover mogelijke latere verwijten. Ik vind zelf heel veel rust in dat idee.

    Ik heb geen idee of jij daar iets mee kan. Dirk is weggegaan zonder dat het jouw keuze was. Hij kwam met schulden, zonder dat jij daar inspraak in had. Je hebt een familieconflict, waar weinig dynamiek van de andere kant in schijnt te zitten.
    Maar sta je tegelijk niet heel erg recht in je schoenen? Er is geldtekort. Oké. Dat is zo. Maar je beheert je geld goed, je kan een aantal van de waardes waar je achter staat (gezonde voeding, een huis dat bij jullie past, de job die je gelukkig maakt, babysit in de mate van het mogelijke) wél waarmaken. Verontschuldig je niet té vaak. Kijk niet alleen (hoewel wegkijken ook geen zin heeft) naar wat mis gaat. Naar waar de tekorten liggen.
    Je geeft jouw kinderen veel meer goeds mee dan je op moeilijke momenten denkt. Vertrouw jezelf. Niet op een naïeve, vluchtende manier, maar heb vertrouwen dat je er alles aan doet goed met deze situatie om te gaan. En dat het niet altijd zo zal blijven. Dat deze fase niet het enige zal zijn wat je hen kan tonen. Je vertelt soms over momenten in het verleden dat er veel meer geld was. Ook al denk je nu dat je die ‘decadentie’ niet meer zal kunnen, willen, hebben in de toekomst: ga ervanuit dat je daar over een tijd weer vrij over zal kunnen beslissen. Dat zal je ook meegeven aan je kinderen, dit heden, maar ook een rijker verleden en een zeer bewuste toekomst.

    Echt waar. Het is op dit moment te veel. Maar dat zal niet blijven duren. Echt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s