Prinses ging op cursus work-life balance

Ik heb een goede werkgever. Zijnde: een grote universiteit.

Dat ik een cursus mag volgen, vijf weken lang, twee uur per week, over work-life balance vond ik zo normaal dat ik niet eens had bedacht het op te schrijven en het eigenlijk ook een beetje vergeten was als een soort faits divers in mijn agenda.

Maar goed, cursus work-life balance dus. Enkele dingen om te delen:

1. Er zaten enkel vrouwen in de cursus. Wat betekent dat in godsnaam? Dat vooral vrouwen zich zorgen maken? Dat vrouwen er nood aan hebben iets te doen aan die balans? Of dat de vorm van de cursus meer vrouwen dan mannen aanspreekt? Of dat mannen makkelijker hun balans kunnen houden? En hoe zou dat dan weer komen?

2. Van de vijftien vrouwen van allerlei leeftijden, waren er maar twee met kinderen. Wat ik heel eigenaardig vond, omdat de leeftijdscategorie toch tussen pakweg 28 en 45 was. En ik stiekem dacht dat work-life balance toch vooral een probleem is van werkende ouders.

3. We moesten een rondje maken, waarin we o.a. onze persoonlijke situatie even moesten uitleggen (dus: getrouwd, kinderen, …). Ik schreef op: single mom, two kids, four and one years old, … In mijn hoofd zat ik wat te oefenen, ik was jammer genoeg laatst. Ik sprak mezelf streng toe: komaan, niet huilen als je moet zeggen ‘single mom’, gewoon zeggen, je bent er nu toch al aan gewend. De spanning groeide wat naarmate mijn beurt dichterbij kwam. En toen zei ik mijn naam, mijn functie en barstte ik in huilen uit. Aauw. Geloof me, dat heb ik echt niet vaak voor en ik heb niet eens last van PMS op dit moment :(.

4. Bij het voorstellingsrondje was het trouwens eigenaardig dat iedereen het woord boyfriend gebruikte, in plaats van partner. Dat laatste klinkt toch wat volwassener, niet?

5. Het woord guilt (schuld) in al zijn vormen was vermoedelijk het meest gebruikte van alle woorden in de cursus. Iedereen had wat om zich schuldig over te voelen: schuldig over te weinig werken, schuldig over te veel werken, schuldig over weg gaan van huis om te gaan werken, schuldig om niet hard genoeg werken, schuldig om niet geconcentreerd genoeg werken, schuldig om niet zeker weten dat dit de droombaan is, … Een jaar geleden zou ik dat ook als een van mijn grotere problemen genoemd hebben. Veel werken, geen balans vinden tussen werk en gezin, me heel de tijd schuldig voelen ofwel ten opzichte van gezin, ofwel ten opzichte van werk. Vandaag de dag zou ik met plezier de huidige problemen ruilen voor dat schuldgevoel. En ik zou er vervolgens korte metten mee maken. Ik luisterde naar iedereen die het woord schuld gebruikte, en dacht: wat leggen we onszelf toch veel dingen op die strikt gezien niet nodig zijn. Moet je om 8 uur op het werk zijn als je een avondmens bent en vrij je uren mag kiezen? Moet je met je partner opstaan als die elke dag om 5 uur uit bed moet? Moet je op alles ja zeggen? Moet je na het werk nog allemaal interessante en leuke dingen gaan doen waarvoor je geen energie meer hebt? … Ik denk het niet.

6. Een mooie noot was de cursiste die vertelde dat ze zich schuldig voelt omdat ze haar konijnen een hele dag alleen thuis laat. Daarvoor had ze immers geen konijnen genomen! Even viel mijn mond open. Daarna dacht ik: ieder zijn problemen, en het probleem met de konijnen is voor haar even reëel als de dingen waar ik mee worstel voor mij.

Ik kijk al uit naar sessie 2. En ik neem toch maar weer een zakdoekje mee.