Mijn liefste uur

Enkele jaren geleden zag ik de film ‘Fateless’. Het is de verfilming van een boek van Imre Kertész, van wie ik het werk ben beginnen lezen, naar aanleiding van de film. De film is trouwens een aanrader, op een pijnlijke manier mooi, mede door de muziek van Ennio Morricone.
Bij deze een ‘voorsmaakje’:

Het boek heet ‘Onbepaald door het lot’, en vertelt het (semi-autobiografische) relaas van een jonge Hongaarse jongen die de concentratiekampen overleeft.

Een stukje dat ik graag wil delen:
Voor mijn voeten lag de straat, die zich eindeloos leek te verlengen tot zij ergens in de verte in het niet verdween. De schapewolkjes boven de blauwige heuvels zagen al paars en de hemel stond in brand. Ook in mijn onmiddellijk omgeving leek iets veranderd te zijn: er was minder verkeer op straat, de mensen liepen langzamer, hun stemmen klonken zachter, hun blikken waren milder en ze keken elkaar af en toe vriendelijk aan. Het bijzondere uur was aangebroken, het ‘tussenuur’, dat ik zelfs midden op straat in Boedapest herkende, mijn liefste uur in het kamp, en op dat ogenblik werd ik door een heftig, pijnlijk en zinloos verlangen overvallen, door heimwee. […] Wij mensen zijn in staat om alles te overleven, ook de meest ongerijmde situaties, en in de verte, wist ik, wachtte het geluk al op me, als een onvermijdelijke val. Zelfs daarginds, bij de schoorstenen van Auschwitz, was er, als de kwellingen aflieten, iets geweest wat je met geluk zou kunnen vergelijken. Iedereen had het over ontberingen en ‘gruwelen’, maar die kleine gelukservaringen waren het belangrijkste geweest.’
(I. Kertész, Onbepaald door het lot, Van Gennep Amsterdam, 2005)

Kleine gelukservaringen. Geluk als een val, niet te vermijden.

De laatste dagen stond alles hier weer eens op zijn kop. Maar ik liep in de val van kleine gelukservaringen. Kleuterzoon die me even meeneemt in zijn klas, zijn vinger op zijn lippen legt. Blaadjes op de grond en takken in de lucht. ‘Het is hier net een bos!’, zeg ik. ‘Het IS hier ook een bos, MOOI hé?’, antwoordt hij. En Babybroer maar grinniken. Of het ultieme geluk van twee kinderen die op dezelfde dag klokje rond slapen, waardoor ik om 7u verbaasd en zowaar uitgerust aan de dag kan beginnen met hen (echt serieus, hoeveel kans is er dat dàt gebeurt!?). Of Babyzoon die dingen begint aan te wijzen die hij mooi, leuk, bijzonder of grappig vindt. Babyzoon bij me in bed nemen omdat zijn handjes en hoofdje zo koud aanvoelen, en dan zo lief intiem met dat lijfje tegen me aan slapen. De nieuwe baan die me aangeboden is, en waar ik stiekem verdomd veel zin in heb. Of voelen dat ook crisis went en ik me uit mijn lood laat slaan, maar ook heel snel weer in mijn plooi val. Het herfstig genot van flanellen lakens. Pompoenen van het voedselteam op de vensterbank. Getraind zijn om om 19u30 twee kinderen in bed te hebben en het huis aan de kant, en ze ’s ochtends op tijd aangekleed, gevoed en in opvang/school. Een pan goed gelukte komkommer-curry-soep in de koelkast. Kleuterzoon die al twee keer supergoed gegeten heeft, dankzij de tips van de lezers op het blog (hem laten helpen met koken, hem laten kiezen wat hij eet binnen bepaalde regels, …). De thuiswerkdag beginnen met een dampend kopje koffie en een mokka-chocolaatje erbij. En dan die dagelijkse fietstochtjes door het bos, waar paddestoelen groeien, de geuren elke dag anders zijn en kleuren exploderen.

En het gekke is dat ik binnen twee maanden niet meer weet hoeveel er vandaag op mijn rekening stond en welke rekeningen er te betalen waren, of wat de toestand met Dirk ook alweer was. Maar wel die kleine gelukservaringen, die herinner ik me wel. Niet in detail, maar als een soort sfeer van een periode die achter je ligt en waar je soms eens naar terug verlangt.

Welke kleine gelukservaringen lagen voor jullie op de loer?

Advertenties

6 gedachtes over “Mijn liefste uur

  1. mooi!

    mijn hart stroomde vanochtend over voor mijn middelste meisje, die het niet makkelijk heeft op school en er daarom een soort ‘uit’ lijkt te staan.
    Gisterenavond heb ik met haar gepraat en uitgelegd dat we doen wat we kunnen om haar schoolleven makkelijker te maken. Maar ik heb haar ook gezegd dat ze zelf ook een verantwoordelijkheid heeft om het leuk te maken, dat ze niet altijd maar kan volstaan met ‘ik weet het niet, ik heb geen zin’.

    Verder hebben we het er niet over gehad, maar dat ze er over nagedacht heeft bleek toen ze vanochtend haar knikkers in haar tas had gestopt en aan een meisje uit haar klas vroeg of ze in de pauze samen wilde knikkeren. Zo zo trots, dat ze dat zelf had bedacht en opgepakt. En gelukkig zei het meisje ook nog: ‘wat een leuk idee!’

  2. Pingback: Luxe! | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s