Prinses is toevallig zelfstandige in bijberoep geworden

image

Geheel in de lijn van wat ik in mijn vorige post vertelde, namelijk dat de wonderen de wereld niet uit zijn, deel ik met enige trots dat ik zelfstandige in bijberoep ben geworden.

Ik zou jullie graag een stappenplan aanbieden dat navolgbaar is voor diegenen die gelijkaardige ambities koesteren, maar eigenlijk was het stom toeval.

Echt.

Hoe dat stomme toeval tot stand is gekomen, deel ik graag. In stappen!

1. De ‘zak-en-as-periode’

In de ‘zak-en-as’-periode, de eerste periode na het vertrek van Dirk, had ik al gedachten rond werken als zelfstandige in bijberoep. De voordelen zouden meervoudig zijn:

a. Het zou een creatieve uitlaatklep zijn.
b. Het zou iets helemaal-van-mezelf zijn. Geen bazen die over mijn schouders meekijken. Gewoon ik en mijn opdrachten!
c. Het zou financieel wat broodnodige marge kunnen scheppen.
en d. Het zou op termijn een deel van mijn vaste aanstelling kunnen vervangen waardoor ik een meer flexibel evenwicht zou kunnen zoeken tussen werk en privé.

Zo bedacht, maar niet zo gedaan (naar analogie met ‘zo gezegd, zo gedaan’). Ik had uiteraard meteen een stappenplan in mijn hoofd, en verzamelde een lade (neem dat maar letterlijk) vol ideeën en voorbeelden van flyers en visitekaartjes. Ik ging zelfs wat netwerken en praten met mensen die de stap al gezet hadden. Maar er gebeurde niets.

2. De latente fase

Het plan zat ergens in mijn hoofd, zorgde regelmatige voor verzuchtingen (‘och, als ik dat gerealiseerd krijg zijn een deel van mijn problemen van de baan!’) en schuldgevoelens (‘waarom heb ik het lef niet er voor te gaan?’).

Verder laat de latente fase zich best samenvatten door: ‘er gebeurde niets‘.

3. Een opdracht die uit de lucht komt vallen

Ik weet begot niet meer van waar die opdracht plots kwam, maar er is – echt serieus – vanzelf een opdracht op mijn pad gekomen, in mijn schoot geworpen. Plots zat ik een offerte te maken en kwam ik uit op maar liefst 60 uren werk (en dan heb ik er uiteraard 20 niet in de offerte gezet, de reële inschatting is wel 80 uren), waarmee ik ongeveer al voor de rest van het jaar het aantal uren invul die ik voor mijn bijberoep vrij kan maken. De offerte werd aanvaard, en intussen deed ik al gedeeltes van de opdracht, waarbij de mensen in de organisatie naar mij kijken alsof ik een adviseur ben. Net echt, allemaal!

De directeur van de organisatie heeft me intussen een deeltijdse baan aangeboden (die ik niet aangenomen heb), en voor dezelfde organisatie heb ik een extra opdracht gekregen – ook vanzelf – waarvoor ik de (minder spectaculaire) offerte eigenlijk zo gauw mogelijk moet maken.

4. Officieel

En intussen ben ik dan maar eens langs gegaan mij Xerius om me te laten registreren. Dat duurde niet lang, gelukkig. Toen ik handtekende en me realiseerde dat ik een droom waar maak, had ik plots het citaat van Chris McCandless in mijn hoofd. ‘Happiness is only real when shared‘. Awel, voor mij ging dat op dat moment niet op. Het was een heel feestelijk moment met mezelf. Ik ben op wolkjes het Xerius-gebouw uitgelopen.

Tot zover het stomme toeval. Tot het einde van het jaar heb ik alvast genoeg aan deze opdracht. Daarna moet ik de lade vol ideeën maar eens opentrekken, en een stappenplan maken. Er moet een website komen, ik moet acquisitie doen, visitekaartjes… Want de volgende opdracht komt vast niet vanzelf aangewaaid. Of zou ik plots zo veel geluk hebben?

Hello, is it me you’re looking for?

Ik mis Dirk niet meer. In het begin toen hij weg was, ging ik dood van het gemis. Daarna was er een periode van weemoed, want alle ‘mooie’ herinneringen kwamen bovendrijven. Intussen, na amper een half jaartje, weet ik al niet meer hoe het was: wij, hier, samen. Soms piept er een flardje herinnering door de gordijnen van mijn geheugen. Meestal geen erg fraaie dingen.

Op de eerste rij!

Om één of andere redenen speelt nu ‘Hello’ van Lionel Richie in mijn hoofd. Haha.

Wat ik nu wel mis, is ‘iemand’. Hoe vaag wil je het hebben? (Om één of andere redenen speelt nu ‘Hello’ van Lionel Richie in mijn hoofd. Haha.)

Ik heb de neiging altijd wat te steunen op anderen. Borst vooruit en ergens voor gaan staan, vind ik spannend. Of een situatie inschatten en de verantwoordelijkheid nemen.

Dat ben ik aan het leren. Een soort spoedcursus. Kind ziek? Niemand om mee te overleggen of er medicatie moet toegediend worden of naar de dokter moet gegaan worden. Dus zelf beslissen. Wat gaan we eten vanavond? Nou, de koelkast opentrekken en kiezen. Fietsband plat? Euh… Waar staat de pomp en hoe werkt dat ding?

Ik sta voor het eerst op de eerste rij in mijn leven. Niet altijd meer achter de rug van iemand anders. Dirk, mijn ouders, leidinggevenden, collega’s, vrienden. Gewoon, op de eerste rij. Handen uit de mouwen.

Klinkt eenvoudiger dan het is. Ik vind het best spannend en ik ben vaak bang dat ik het ‘fout’ doe. Dan probeer ik mezelf te sussen met de gedachte dat er in het leven niet altijd zoiets is als ‘goed’ of ‘fout’. Dat je gewoon een situatie moet inschatten en het best mogelijke doen. Toch?

Klankbord gezocht

Ik had het zelf niet leuker kunnen bedenken.

Maar nu mis ik iemand. Iemand die zich even mee om de functieomschrijving van de nieuwe baan buigt. De nieuwe baan die een soort aanbod was, maar waarvoor wel gesprekken zullen gevoerd worden. [Leve mijn nieuwe jurk, instant zelfvertrouwen!] Toen ik de omschrijving las, begon mijn hart te razen. Wow, dit is ab-so-luut wat ik wil doen. Ik had het zelf niet leuker kunnen bedenken. Maar tegelijk: O MY GOD, kan ik dit? Kan ik voldoen aan de eisen?

En ook. Wil ik starten op 1 januari? Of ga ik vragen of het later kan, zodat er een gat valt tussen mijn huidige baan en de nieuwe. Een gat. Tijd. Voor mij, voor de kinderen. Maar wat ga ik doen in dat gat? Wil ik een gat omdat ik het spannend vind, en een gat uitstel betekent? Of wil ik een gat omdat het zo’n heftige tijd geweest is en alles wat me deugd kan doen, kan helpen?

In mijn plan wou ik ook op 1 januari starten als zelfstandige in bijberoep. Daarvoor zet ik stappen, stilaan krijgen dingen vorm. Maar ik twijfel plots. Is het een absurd idee? Gaat het werken? Euh… Help!?

Meestal bespreek je zo’n dingen met je partner. Ik besprak zo’n dingen met Dirk. Als ik nu terugkijk, zie ik dat hij niet zo’n verdraaid sterke inhoudelijke antwoorden gaf. Maar wel wat aanmoedigde. En dat dat vaak genoeg was. Om er voor te gaan.

Zelfvertrouwen bij elkaar schrapen

Nu word ik terug geworpen op mijzelf. Moet ik ergens zelfvertrouwen bij elkaar schrapen, goede inschattingen maken en knopen doorhakken.  Ik weet wel dat ik er alleen maar sterker en zelfstandiger van word en dat deze crisis druk bezig is met allerlei onvolkomenheden uit mijn karakter te meppen om me te doen groeien. En die groei ervaar ik al, die is al waarneembaar. Maar het is verdorie spannend, bij momenten.

Kunnen we even afspreken dat ik dit nog even flink zelf doe, om te bewijzen dat ik het kan. En dat er daarna een leuke partner langskomt waarop ik mag steunen?

Paradoxen

De laatste dagen heb ik gelezen in het boek van Helene Etminan: ‘Crisis en spiritualiteit’. Een uitgangspunt van het boek is dat je door een crisis in je leven iets kan leren, dat de dingen anders worden, nooit meer zullen zijn zoals ze geweest zijn. En dat dat lijden veroorzaakt. Ze beschrijft heel treffend een aantal elementen die ik heb ervaren de laatste tijd: de ‘sociale dood’ (er niet meer bij horen, overal naast lijken te vallen, ik heb het ervaren als achter een glazen muur zitten in de werkelijkheid), het ongeduld dat mensen die ‘dicht’ bij je staan hebben met je crisis (je moet er maar eens over geraken, je wil vast niet, …) wat leidt tot conflicten. Maar ook de intense vermoeidheid (niet zozeer op fysiek vlak, maar op ‘zielsniveau’), de neiging je af te sluiten, de angst, en het lijden onder het lijden dat je vreest (en niet zozeer onder het lijden dat er hier en nu is). En het feit dat je leven zo piepklein wordt, dat je ook enkel (en vooral) oog hebt voor je eigen situatie, omdat het al je aandacht en energie opslokt daarmee om te gaan.

Twee gedachten in het boek lijken me sleutels tot het veranderen van hoe ik met mijn situatie om ga, maar ik kan ze moeilijk naast elkaar leggen. Ik geef ze eerst weer, en dan enkele gedachten erbij

1. Slachtoffer of dader?

In het boek wordt het onderscheid gemaakt tussen slachtoffertypen en dadertypen. Slachtoffers voelen zich afhankelijk van anderen (ik heb verdriet omdat jij mij geen aandacht geeft) en daders houden vast aan zichzelf, geven anderen geen macht over de eigen stemmingen en situaties. En zij gaan aan de slag met een situatie.

2. Aanvaarding

Een andere gedachte in het boek, wat op deze blog ook al vaker aan bod kwam in wat ik schreef of in de reacties van anderen, is het aanvaarden dat de situatie is zoals ze nu is. En daar rust in vinden. Het is niet anders. Niet meer vechten, schoppen, janken, brullen, trappen. Maar weten dat het nu is zoals het is. Hoewel je het graag anders had gehad.

Enkele gedachten daarbij:

1. Ik denk dat ik nogal de neiging heb een slachtoffertype te zijn. En goh, wat haat ik dat. Ik laat zo snel over mijn eigen grenzen walsen, ik stel me vaak te afhankelijk op van anderen. Maar tegelijk ‘ben’ ik in deze situatie ook min of meer een slachtoffer, want ik wou graag een intact gezinnetje en heb er veel, zo niet alles, aan gedaan om ons gezin te doen ‘draaien’. En Dirk heeft een hele hoop problemen veroorzaakt en is er dan tussenuit gepiept. Ik probeer mijn ogen te openen voor patronen, voor mijn eigen aandeel, voor Dirk zijn kant (het is me vrij duidelijk dat hij geen verantwoordelijkheid en stabiliteit kan verdragen, en ik weet ook wel hoe dat komt). Dus ik probeer vooral niet in het slachtofferhoekje te blijven zitten. Maar het is nu ook eenmaal zo dat de situatie waarin ik zit erg moeilijk ‘uit te houden’ is, voor mij. Er is schaarste op allerlei vlakken (tijd, energie, geld, rust, slaap, …). En er lijkt telkens ook weer iets nieuws te gebeuren waardoor ik al rechtkrabbelend weer neergemept word (bijvoorbeeld kind wordt ziek waardoor ik nachten op rij niet kan slapen). Dus zelfs al wil ik echt uit alle macht geen slachtoffer zijn, het lijkt ook erg moeilijk om het niet te zijn. Ik heb vaak het gevoel dat ik heel hard mijn best doe er wat van te maken, maar telkens weer tegen dingen aanloop.

2. Het maken van mijn masterplan, was een soort ‘klik’ in mijn hoofd. Van slachtoffer naar dader. Van treuren naar veranderen. Alleen zitten de omstandigheden niet altijd mee. De touwtjes in handen nemen, zoals ik nogal rigide probeer met mijn masterplan, is daarom gewoon niet makkelijk. Bijvoorbeeld: ik wil wel werken, maar door een aantal gebroken nachten op rij door de ziekte van Babybroer, vind ik het een waar gevecht om me te concentreren en mijn deadlines te halen. Zit ik dan weer aan de kant van het slachtoffer? Ik weet het niet. Ik kan ook geen ijzer met handen smeden. Mijn inkomen is bijvoorbeeld echt te krap op dit moment. Ik wil heel graag wat meer leuke dingen gaan doen, en ik weet dat dat mentaal ook gezond zou zijn voor me, maar eerlijkgezegd vind ik dat op dit moment ook erg stresserend omdat het vaak geld kost, net als de babysit die ik dan moet nemen. Zo vond ik bijvoorbeeld afgelopen weekend dat ik eindelijk maar eens op babybezoek moest bij een vriendin, en ik had dat afgesproken en keek er naar uit. Maar een cadeautje kopen, een treinticket, een hele reis maken met de twee kinderen… Was me eerlijk gezegd wat te veel stress. En toen bleek Babybroer ook nog ziek, dus kon het niet doorgaan. Waardoor we weer een heel weekend ‘thuis’ zaten, waarvan ik weet dat het niet goed is voor mij.

3. Ik vind aanvaarding van de situatie waar je nu in zit, op gespannen voet staan met de omslag maken van ‘slachtoffer’ naar ‘dader’. Het daderschap veronderstelt dat je meester wordt over een situatie. Maar als je ‘berust’ in wat is, ontbreekt toch de impuls om meesterschap te verwerven? Of moet je eerst door de aanvaarding heen, om tot daderschap te kunnen overgaan?

4. Door het boek heb ik ingezien dat starten als zelfstandige begeleider/coach op middellange termijn, een opbrengst zou kunnen zijn van deze crisis. Dat ik wat ik meegemaakt en doorgemaakt heb, daarin zou kunnen transformeren tot iets ‘vruchtbaars’, ook voor anderen. Maar het is best beangstigend om in een situatie waarin je ‘verzwakt’ bent, grote stappen te nemen.

5. Waar ligt de grens tussen een redelijke verwachting ten opzichte van anderen en daaruit voortkomende teleurstelling, en slachtofferschap? Dirk wist bijvoorbeeld dat Babybroer flink ziek was, dat er nachten lang gehuild werd, dat het moeilijk was. Hij heeft aangegeven meer betrokken te willen zijn, maar nadat ik hem op de hoogte bracht van de situatie, belde hij geen enkele keer om te horen of het al beter was, vroeg hij ook niet naar de precieze diagnose bij de dokter enzovoort. Ik was daar eerlijk gezegd flink van ontdaan. Ik vond het gebrek aan interesse voor de gezondheid van Babybroer onbegrijpelijk, en daarnaast vond ik het on het zacht uit te drukken vrij lullig van hem dat hij zijn gemakkelijke leventje verder zet en het maar normaal vind dat ik nachtenlang niet slaap, me naar de dokter spoed op zaterdag met twee kinderen, een halve dag met een ziek en jengelend kind op mijn heup loop terwijl ik zelf ook niet lekker ben enzovoort. Zijn dat nu slachtoffergedachten, of is het gerechtvaardigd dat ik dat niet ok vind? Waar zijn mijn grenzen ‘legitiem’, en waar zijn het slachtofferburchten?

6. Hoe verhouden daderschap en zelfzorg zich tot elkaar? Of misschien eerder: wat is zelfzorg? Is zelfzorg jezelf dat zetje geven om beter te doen, om een stap te zetten, om wat moeilijk is te overwinnen? Of is zelfzorg in een hoekje op de bank kruipen met een dekentje en maar even vinden dat je niets moet omdat je verdriet hebt?

Tot slot een citaat van Etty Hillesum. Het doet me glimlachen van herkenning:
‘Dat is je ziekte: je wilt het leven vangen in eigen formules. Je wilt alle verschijnselen van dit leven omvatten met je geest in plaats van je zelf te laten omvatten door het leven. Hoe was het ook nog maar: je hoofd in de hemel steken, dat gaat. Maar de hemel in je hoofd steken, dat gaat niet. Je wilt iedere keer zelf de wereld opnieuw scheppen, in plaats van de wereld te genieten zoals ze is. Daar zit iets dwingelandijachtigs in.’

[E. Hillesum, Dat onverwoestbare in mij, Balans, 2011.
En H. Etminan, Crisis en spiritualiteit. Gids voor zelfmanagement in moeilijke tijden, Lannoo, 2007.]

Over Dirk voor de deur en met een boek op de bank

Dit weekend is het alweer twee weken geleden dat Babybroer één werd, de crisis ontspoorde en ik het besluit nam dat de dingen beter moesten gaan, voor mezelf, voor de kinderen. Even een update van hoe het nu gaat.

1. Werk. Ik ben terug beginnen werken. Makkelijk is het niet helemaal, en de regelingen die ik heb moeten treffen omtrent de jongens om te kunnen gaan werken zijn heel erg gebaseerd op vriendschap (zijnde: vriendendiensten). Wat ik niet als structurele oplossingen beschouw, maar waar ik wel heel dankbaar om ben.

Daarnaast heb ik plannen om als zelfstandige in bijberoep te werken en misschien zo ons gezinsbudget wat te vergroten en een soort eigen speeltuin voor mezelf te creëren. Die plannen zitten in een mapje. Ik stop er regelmatig ideeën bij. En ik heb een afspraak gemaakt met iemand die doet wat ik wil gaan doen, ongeveer. Om te vragen hoe je er aan begint.

2. Ontspanning. Ik heb tentoonstellingen opgezocht die ik wou zien (maar nog niet ingepland), het besluit genomen maandelijks één film te zien (deze maand wordt het er één met Kleuterzoon: Hert & Haas), en ik ben een leesclub aan het opstarten. Op het verlanglijstje staat nog: concerten, yoga, leuke dingen met vrienden, iets leuks voor mezelf. Maar dat is erg veel voor een moeder, laat staan een alleenstaande moeder. Toch?

3. Huishouden. Het huishouden geraakt terug onder controle. De wasmanden zijn zowaar leeg. De strijkmand niet, maar het strijken heb ik gehalveerd door wat direct opgevouwen kan worden meteen op te vouwen en in de kast te doen (met dank aan tips van lezers!). Ik heb besloten elke avond even mijn FlyLady bedtime routine te doen, wat een uurtje opruimen etc is. En het werkt. En ik vind het leuk. De tuin daarentegen is een oerwoud, dat ik bewust negeer.

4. Kinderen. Dat gaat een pak beter. Ik merk dat ik veel vaker een relaxte mama ben, zelfs als ze allebei in bad moeten (echt man, ik leid nog liever een vergadering met tien mannen in pak dan mijn beide kinderen van school te moeten halen, voor hen te koken, hen te laten eten, hen in bad te doen en dan na het avondritueel in bed, en dat alles liefst voor 19u30) of als Babyzoon jengelt terwijl ik moet koken. Zelfs als ze om 5u30 wakker zijn. Ik probeer nu ook van ‘gewone’ activiteiten, zoals naar de supermarkt gaan, iets gezelligs te maken, door stil te staan bij hun verwondering en het kalmkes aan te doen. En dat werkt. Ik heb nu ook een nieuw truukje: ze op de mat laten spelen en zelf op de bank een boek lezen terwijl. Dat vinden ze prima, iedereen blij. Soms zijn de weekends echter nog erg lang en leeg, maar beter en meer plannen staat op de planning ;).

5. Rouw/rauw. Het gaat iets beter. Ik heb de knop omgezet. Ik probeer nu gewoon in te zien dat Dirk niet iemand is die stabiliteit en verantwoordelijkheid verdraagt en kan bieden. Ik wil ook niet meer dat hij terug komt. En verdorie aan toe, dat voelt hij, want hij zoekt weer toenadering. Ik probeer me niet te veel meer af te vragen ‘waarom ik‘, ‘waarom nu‘ enzovoort. En als de gedachte in mijn hoofd opspringt dat ik niet wil dat het leven blijft zoals het nu is, dat ik het niet fijn vind vaak alleen te zijn met de kinderen, dat ik het soms spuugzat ben om altijd verantwoordelijk te zijn, en altijd op te letten op wat ik uitgeef, dat ik het beu ben weinig tijd te hebben voor mezelf (vanochtend had ik bedacht dat ik een abonnement wou op ‘ongestoord naar toilet gaan‘), … probeer ik dat gevoel of die gedachte gewoon te ‘klasseren’ en in ‘het nu’ te blijven. Klinkt zweverig, helpt wel. Wat wel moeilijk blijft, is de confrontatie met zwangere mensen of mensen die net een kleine baby hebben. Ik wil ook zo graag nog ééntje… En liefst twee. Maar ik weet niet of ik ooit het vertrouwen vind. En de juiste man :). Echt gelukkige koppels zie ik trouwens niet vaak, dus dat ‘steekt’ minder. Maar ook daar denk ik wel eens aan, als ik via facebook gezinsfoto’s zie, of een bos bloemen die een vriendin van haar man heeft gekregen.

6. Familie. Ik heb om rust en tijd verzocht. Ik heb gevraagd de dingen niet verder te laten escaleren, kalmte te bewaren, vooral geen verwijten gaan maken om verwijten te maken. Bij de feiten te blijven. Geen antwoord.

7. Budget. Ik red het wel want ik ben slim met geld (daar zal ik ooit eens iets over posten), maar soms heb ik het totaal gehad met slim zijn. Dan wil ik gewoon een leuke nieuwe jurk (liefst een hele kast vol nieuwe jurken. Zei Barry Atsma het niet in ‘Komt een vrouw bij de dokter‘? ‘Shopping is healthy!’) en een paar laarzen. Dan wil ik in de supermarkt kopen waar we zin in hebben en niet wat binnen mijn strakke weekbudget past. Dan wil ik een avondje weg zonder dat het kopen van een ticket én het nemen van een babysit een week twijfelen is op voorhand. … Ik zoek nog steeds een bijverdienste (tips zijn nog steeds erg welkom!). Ik heb even bij Lilith van www.talesfromthecrib.be geïnformeerd naar hoe je een column te pakken krijgt. En ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en een tijdschrift gemaild daarover. Dingen als bijlessen geven en proeflezen moet ik nog uitzoeken.

8. Gezondheid. Volgende week een MRI-scan. Dan weten we weer meer over de pijn in mijn gewrichten. Ik denk dat yoga goed zou zijn voor me. En een consultatie bij een soort voedseldeskundige. En voor mijn mentale gezondheid moet ik de stap naar meer hulp nog zetten. Maar dat is gemasterpland.

8. Dirk. Wie? … O ja, Dirk ;). Grapje. Ik wil niet meer dat hij terugkomt. En net dan staat hij voor de deur. Niet gepakt en gezakt, maar wel met enige intenties. Ach. Intussen zitten we op het spoor van bemiddeling. Daar praten we binnenkort verder over. Hij wil opnieuw zorg opnemen als ik weg ben, en dat zou een structurele oplossing zijn voor wat ik nu met vriendendiensten oplos. Maar ik weet niet goed wat ik moet doen, en ik stel het denken er over wat uit. Ik merk dat ik in het geheel niet meer geneigd ben tot snelle acties. Ik laat het gewoon een beetje betijen. En de open wonde is dicht. Waar ik enkele weken terug nog de neiging had hem te vertellen over veel verdriet, hou ik het nu liever wat zakelijker.

Conclusie. Er is nog niet heel veel veranderd buiten mij, of in de omstandigheden. Vanbinnen is er wel wat veranderd. In mijn hoofd. Maar vaak ga ik puur op wilskracht door. En soms heb ik een terugval. Maar sinds twee weken terug heb ik geen nieuwe verdieping meer onder de bodem ontdekt (zelfs het vreselijke zusbezoek kon ik relativeren, tijdens het huilen dacht ik: ook dit gaat over) en houdt de wanhoop zich koest.
Wat fijn is, is dat ik door de blog nieuwe mensen heb leren kennen. Fijne mensen, lieve mensen. En ook dat ik geniet van het schrijven, en het fijn vind gelezen te worden. Daar ben ik dankbaar om.

Dank voor meedenken. Dank voor supporteren. Dank voor duimen.

Toch wat dichter bij de vlaggetjes die er volgend jaar zullen hangen. Vinden jullie niet?

 

En dan is het tijd voor iets nieuws

Zoals de trouwe lezers onder jullie wel weten, loopt mijn contract af eind december. Wat daarna komt, is vrij onzeker. Er ligt intussen een aanbod, met wat voorbehoud, maar dat zou o.a. impliceren dat ik veel op de baan zou zijn, in een straal van maar liefst 400 kilometer van het Nest. Om het werk te doen dat ik het liefste doe. Het allerliefste. En ik krijg opslag. Als het allemaal doorgaat.

Alternatieven zijn er, ondanks wat voorzichtig gesolliciteer, nog niet. Dus tja. Tja.

Ik heb vorig jaar een cursus loopbaanmanagement gevolgd. En daarna een cursus solliciteren en netwerken. Daarin ontloken voorzichtige plannen voor ooit misschien een keer. Het werk dat ik het liefste doe, namelijk het coachen van teams en professionals in teams, en het adviseren, zou ik op zelfstandige basis kunnen doen. Idee, geen plan. Maar geklasseerd, want door allerlei omstandigheden niet voor dadelijk.

Soms komen verschillende dingen samen in het leven. Man ging weg, ik bleef alleen achter met kinderen. Ik heb nood aan een extra verdienste, omdat het allemaal erg nipt is. En aan een soort flexibiliteit. Ik heb een aantal mensen ontmoet de laatste tijd met een eigen bedrijfje, die me inspireerden. En ik heb een hoofd vol ideeën.

Vorige week was er een soort kantelmoment, in een ontmoeting. Iemand die op zelfstandige basis doet wat ik wil doen, maar dan met andere topics dan de mijne. Ik ben op haar toe gestapt, heb haar uitgenodigd voor een lunch. Ze was heel enthousiast, zei dat ze uitgaat van overvloed en in mij geen enkele bedreiging ziet, het net heel leuk vindt om even mee te denken en uitleg te geven over hoe zij het heeft aangepakt. En meteen vertelde ze me dat het statuut ‘zelfstandige in bijberoep’ eigenlijk vrij interessant is (ik zou natuurlijk als alleenstaande moeder niet kiezen voor een volledig zelfstandig statuut, dat zou te onzeker zijn) (o, en ik weet dat je van zo’n dingen niet rijk wordt, maar het zou iets opleveren en me ook helpen om mezelf verder te ontwikkelen als professional).

De lunch is volgende maand. Dat duurt nog even. Maar fietsend door het bos, van en naar de opvang, onder de douche, ’s nachts in bed, en bij de afwas, kreeg ik meteen tientallen ideeën. Over instrumenten die ik kan maken. Over doelgroepen. Over trajecten. Over hoe een website en een visitekaartje er uit moet zien. Over topics. Over benaderingen. Over fases. Over mensen om te contacteren. Ik zette een kookwekkertje op 30 minuten en schreef alles op wat ik kon bedenken. Dat was heel wat. En daarna nog een ruw stappenplannetje. En in een mapje stopte ik alvast materiaal dat ik mooi vind voor eventuele vormgeving van website en dergelijke.

Ik heb ervaring met het coachen van teams en het coachen van professionals in die teams. Tijdens het maken van mijn Masterplan de voorbije dagen, kreeg ik het voorzichtige idee dat ik dit ook zou kunnen omzetten in een instrument (daar heb ik zelf een coaching rond gekregen) om andere mensen te coachen die vastlopen, ergens in hun bestaan. Ik ben een soort van ervaringsdeskundige geworden, heb uiteraard nog een weg te gaan, maar ik ken wat van coaching en ben heel benieuwd of het mij zou lukken een zinvol instrument te ontwikkelen vanuit mijn eigen Masterplan, dat ik kan gebruiken in de begeleiding van individuen buiten hun professionele context.

Eigenlijk best spannend om op te schrijven allemaal.

De eerstvolgende stappen zijn het verder verzamelen van informatie (bv. mag ik dit naast mijn werk doen? Hoe moet ik zelfstandige in bijberoep worden? Wat zijn daarbij de regels?), het aangaan van gesprekken met mensen die doen wat ik wil doen en het opstellen van een aanbod met doelgroepen en topics. En een plan voor acquisitie, maar dat is alweer een stapje verder.

En misschien strandt het plan wel ergens, volgende week of volgende maand.

Of misschien niet.

Wordt alleszins vervolgd. Als iemand van jullie nog ideeën of tips heeft, hoor ik het graag! Als het plan totaal onrealistisch of absurd is, mogen jullie me ook waarschuwen. Dank!