Grmbl

In een vorige relatie waren er soms momenten dat ik mijn toenmalige partner KOTS-beu was. Dan stapte ik de deur uit, ging een aantal uren door de stad dwalen (meestal ’s nachts), kwam ik terug thuis en sliep op de zetel. De volgende dag kon er gepraat worden, of was het over. Zo ging dat.

Intussen ben ik al een half jaar met mezelf, zoals jullie weten. En verdorie, ik wou dat ik de deur achter me kon toe trekken en een paar uur kon gaan dwalen, om even van mezelf af te zijn. Soms heb ik het zo verschrikkelijk gehad met mezelf, mijn problemen, de druk die ik voel, de wanhoop, de zorgen, dat irritante obsessieve gedoe in het huishouden, die krampachtige pogingen alles onder controle te houden en dat jammerlijke falen van die pogingen. Al die dingen die ik moet doen van mezelf en zo weinig dat ik echt gedaan krijg, zelfs al ga ik er heel hard voor. Dat eeuwige sorry-gevoel tegenover iedereen en alles.

Vanavond is bij uitstek zo’n avond die alleen goed zou geweest zijn om de deur met een klap achter me dicht te slaan en mezelf thuis achter te laten. Ik heb een hoogst irritant gesprek met Dirk gevoerd dat nergens toe leidde, ik heb lijstjes gemaakt van dingen die ik uit frustratie toch niet meer gedaan kreeg, ik heb mijn bankrekening gecheckt waar mijn humeur nog een graadje meer van onder nul zakte, ik ben moe en ik heb het gehad met mezelf. En als je veel alleen bij jezelf bent, begint dat soms door te wegen. Weinig afleiding, je leert jezelf dus wel kennen met alle goede en minder goede kanten. Grmbl.

Soms lijkt een fles rode wijn niet eens zo’n gek idee. Alleen ben ik daar dan weer te irritant principieel en verantwoordelijk voor (niet alleen drinken, weet-je-wel), dus blijft de enige optie in bed te gaan liggen balen en hopen dat het snel morgen is.

Morgen beter. Fingers crossed.

(Ter mijner verdediging kan ik inbrengen dat Babyzoon om 5u wakker was, ik op dat moment verre van uitgeslapen, en hij voor de middag al zes keer diarree had gehad. Kleuterzoon had te veel energie en stuiterde door het huis, wat me ook enigszins deed afwijken van de betere versie van mezelf.)