Gedeelde zorg

Ik praat met een mannelijke werkgever.
Dat hij vrouwen beter vindt, vertelt hij. Ze zijn meer empatisch en meer verbindend.

Hij vertelt verder.

Dat hij last heeft van de dubbele attributie van vrouwen. Succes schrijven ze toe aan externe factoren, falen aan zichzelf.

Dat vrouwen van rond de 60 het moeilijk vinden te blijven werken, omdat hun man dan op pensioen gaat en elke dag vraagt of ze wel echt naar het werk moeten, of er geen optie is om samen te gaan fietsen.

Dat vrouwen van in de dertig behoorlijk sterk in hun schoenen moeten staan om te werken, als er kinderen zijn, als de kinderopvang duur is en als kinderen wegbrengen indruist tegen hun gevoel. Maar ook: dat het combineren een taaie klus is en dat hij jarenlang gespartel ziet bij de werkneemsters met jonge kinderen.

O, zo herkenbaar. Alles.

Hij schudt me even wakker (ik ben zo weggezonken in een soort zwangere semi-apathie omdat ik zo fucking moe ben). Ik voel weer wat strijdlust, wat zusterschap, wat connectie met de wereld. Wat zorg.

Ik heb geen antwoorden of oplossingen.
Maar het stemt me wel hoopvol om de zorg te delen met een man.

Advertenties

Waarom ik geen prenatale tests laat doen

Mijn eerste afspraak bij de verloskundige had ik zonder de Man gedaan. Als ZZP-er kan hij natuurlijk niet heel de tijd vrij nemen om mee te gaan naar alle controles. Hij is er bij als we echo’s hebben, maar ook daarvan hebben we afgesproken dat dat op termijn niet hoeft, aangezien je met een tweeling in de tweede helft van de zwangerschap mogelijk tweewekelijks een echo hebt.

Anyway, ik was alleen en we moesten allerlei dingen invullen. Zoals handicaps in de familie, bloedgroepen, … Of ik tests wou? Nee, zei ik. NIPT kan trouwens niet bij een tweeling, just FYI. Anders had ik het nog niet gedaan, hoor.

Tijdens de eerste afspraak met de gynaecoloog zat de Man naast me, en keek me een beetje verbaasd aan dat de dokter in zijn computer had staan dat we geen tests wilden. Betrapt. Ik had het inderdaad niet overlegd met hem, en het zou eerlijker zijn dat gedaan te hebben, maar ik weet voor mezelf 100% zeker dat ik geen ‘beslissing’ zou kunnen nemen op basis van een test.

Omdat ik

a. niet over leven en dood wil beslissen, dat is niet aan mij.
b. omdat de baby’s onze kinderen zijn en ik het enkel maar passend vind die dankbaar te ontvangen.
en c. omdat ik niet wil uitgaan van een wereld waarin sommige mensen niet passen of welkom zijn.

Ik geloof in een wereld waarin er ondersteuning en zorg is, ook voor (de ouders van) een kind met een handicap.

De Man was niet echt blij met mijn standpunt. Zijn  idee is dat een kind met een beperking alles op de helling zou zetten wat we nu hebben, namelijk twee gezonde kinderen die ook zorg en aandacht verdienen en niet gebukt moeten gaan onder een kind dat grote zorg vraagt in ons gezin.

Dat snap ik. Ik ben zelf ook opgegroeid met twee broers met een handicap, en ik heb daar nog elke dag last van.

En toch.
Dan nog.

Ik kan het niet. Een kindje laten doodprikken in mijn buik omdat er mogelijk iets mee aan de hand is. Ik heb dat recht niet. Het druist in tegen alles wat ik belangrijk vind, alles waar ik in geloof.

En zoals dat gaat, komen er mensen op mijn pad. Een vriendin met een tweeling, waarvan één kindje het syndroom van down heeft. Ze weerstond alle druk van dokters om testen te laten doen omdat er een sterk vermoeden was dat er met één van de kindjes iets aan de hand was. Ik zit er niet mee, zegt ze terwijl ze haar schouders ophaalt. Het is gewoon haar kind. Ze had een keer ruzie gemaakt met haar man over de mogelijkheid, en daarbij had ze gezegd dat hij zelf een mongool was als hij geen kind met down wou. Daarmee was de kous af.

Een bestuurder waar ik mee praat vertelt over zijn zoon, ééntje van een tweeling. Ten dode opgeschreven. Moeizame kindertijd. Hij leeft, hij werkt in een bakkerij intussen, hij doet het goed.

En een buurmeisje met het syndroom van down scheldt regelmatig de jongste zoon hier uit voor ‘rotkop’. Ik moet er smakelijk om lachen, het is een pittige tante, die heel goed weet wat ze wil. Haar ouders waren erg geschrokken van haar komst, maar ze is de ster van de buurt, met haar mooie koppige gezichtje en haar vastberaden tred.

Ik heb zelf genoeg vrijwilligerswerk gedaan met mensen met een handicap om te weten dat ze niet enkel schattig zijn. Ik ben niet naïef.

En hier zit ik, futloos op de bank met die groeiende buik en razende honger. Natuurlijk hoop ik op twee gezonde baby’s, en gezien mijn leeftijd lijkt me dat ook vrij waarschijnlijk. Maar ik weet dat ze welkom zijn, mijn popjes. Wie en wat ze ook zijn.

10u ’s ochtends. Ik ga maar eens pizza halen geloof ik.

 

Hoera voor het einde van de kerstvakantie

Haha, de kerstvakantie is ten einde. We tellen de uren af.

Het was niet de meest dynamische ten huize Kikkererwt. Elders ook niet, las ik hier, en ik was erg blij met de eerlijkheid van moeders-onder-elkaar. Hoe dat komt (hier dan), wordt de trouwe lezer binnen een weekje wel duidelijk. Maar het heeft te maken met 80% van de tijd op de bank liggen, en elke activiteit bekopen met prompt in slaap vallen. Gisteren nog wandelde ik naar de markt voor brood, waarna ik te moe was om te eten en te midden van de kinderdrukte op de bank in slaap viel voor maar liefst een uur. Het beloofde zwemuitje was hilarisch utopisch, dus we belanden uiteindelijk maar met de jongens in een springkastelen-binnenspeeltuin, waar ik met mijn hoofd op de tafel verder dutte.

En morgen ga ik weer werken. Ik heb geen idee hoe dat gaat uitdraaien. Alsof ik een dag wakker kan blijven. Haha.

Ik heb alleszins een lesje geleerd over vakanties. Ten eerste dat je als ouder beter in topvorm bent. En ten tweede dat ik er volgens jaar wat planning tegen aan gooi. Dat had dit jaar niets uitgehaald, maar het landerige van de dagen, het van dag tot dag bekijken wat lukt, het donkere buiten, de kou, de onmogelijkheid buiten te spelen, de vele Netflix-uren, het afhaaleten omdat ik het niet kon opbrengen te koken, en het feit dat de jongens in een verschrikkelijke fase van prot-, poep-, en drolgrapjes zijn, maakten er niet echt een topper van.

Hoe was jullie vakantie?

 

Dat het al wat sprankelt

Op de voorlaatste dag van 2017 koop ik een groot Moleskine boek. Een weekagenda en weekplanner voor 2018.

2017 is een beetje in het slop geëindigd, ook hier op mijn blog. De reden daarvoor is dat ik al een tijdje ziek en bijgevolg uiterst lusteloos ben. Waarover later meer. Een lesje in nederigheid. Ik heb mijn collega’s moeten vragen opdrachten in mijn plaats te doen, ik heb ruzie gekregen met de Man omdat ik bij momenten niet eens in staat was mijn bord in de afwasmachine te zetten (ik probeer mijn leven te beteren, really) en de afgelopen week heeft de jongste twee keer in zijn broek geplast. Ik vermoed dat de stress van een moeder die vooral op de bank ligt hem even te veel werd.

Ik wil zo veel en kan zo weinig. Ik denk vaak aan de blog van Kathleen, over de kaarten die het leven schudt. Mijn kaarten liggen momenteel trouwens uitstekend, maar een lesje van 2017 was wel dat het leven ook niet maakbaar is als je in beter omstandigheden terecht komt. Ik stapte uit het alleenstaandemoeders-leven en had min of meer verwacht dat alles nu vanzelf zou gaan, maar ik heb veel rust nodig, heb een tijd niet kunnen werken, heb problemen met professionele keuzes maken, heb problemen met motivatie, plannen, …

Op micro-niveau is er dus een pak frustratie vaak, maar op macroniveau kan ik alleen maar versteld staan van hoe de dingen veranderd zijn met pakweg anderhalf jaar geleden, toen ik alleen in Amsterdam ronddoolde met mijn jongens en elke avond gesloopt en alleen op de bank zat in ons leen-huis, me afvragend hoe ik die vakantie financieel zou bolwerken, want de stad was duurder dan ik dacht, zelfs met een gratis plek om te verblijven (ik ben nog altijd niet vergeten hoe gul je toen was, E.). Alsof je van dag tot dag amper verschil merkt, tot je uitzoomt en ziet dat de grote stappen blijkbaar ongemerkt gezet worden. 2017 was het jaar waarin ik ziek thuis was van het werk en moeizaam weer moest opbouwen, maar ook het jaar waarin ik verhuisde naar Nederland om met de Man te gaan samenleven, waarin we een gezin werden, waarin ik van 4,5 dag werken naar 3,5 dag ging, waarin we met vallen en opstaan en veel vastbeslotenheid leerden samen leven. Met twee, met vier. Het is een jaar waar ik oneindig veel steken heb laten vallen, maar ook een jaar waarin ik ontdekt heb hoe belangrijk en fijn het is om tijd te maken om samen met mijn Man in musea rond de dwalen, uit eten te gaan en koffie te gaan drinken. En hoe belangrijk en fijn het is met de jongens rond te hangen. De jongens die heel andere kinderen zijn als ze niet alleen met een vermoeide en verdrietige moeder opgescheept zitten, maar met een ouderpaar dat wat richting en structuur geeft. Natuurlijk botst het wel eens en met name de oudste is vaak behoorlijk boos en explosief, maar de situatie is wel gezond te noemen (behalve als ik weken niet van de bank af kom, maar dat gaat beteren).

De Man kwam gisteren thuis na een feestje waar ik hem niet kon vergezellen omdat ik ziek was. Hoe mijn avond was, vroeg hij. Niet vragen, zei ik. Overdag ging het goed genoeg om een agenda te kopen, dus ik mocht al blij zijn. ’s Avonds een weerslag, niets om over naar huis te schrijven. ‘Ik mis mezelf,’ zei ik. ‘Ik mis jou.’

Ik kijk naar het grote Moleskine-boek. Een poging om weer bij mezelf uit te komen. Surfen op de golven van het leven blijkt onvermijdelijk. Hopelijk valt er dit jaar nog wat te sturen.

En terwijl ik dit schrijf, knalt er in de stad vuurwerk. Net als vannacht. Net als gisterenavond toen ik lusteloos op de bank lag. 2018 nadert, en af en toe sprankelt er al wat.

Ik wens jullie dat het sprankelt. En keep posted. Ik heb al een heleboel posts klaar staan voor 2018, die niet erg gezapig zijn. Beloofd :).

 

Hoe ik mijn eerste sessie met de planning- en organisatie-ondersteuner evalueer

Vorige week schreef ik over de hulp die ik ingeroepen heb om meer/beter te plannen en organiseren.

Een kleine update.

Hoe evalueer ik de eerste sessie?
De twee uur vlogen om. We hebben ervoor gekozen de komende drie weken in detail te plannen en ook een deel van mijn to do-lijst door te nemen (schrappen, plannen, …). Tussen de twee uren door hebben we even gepauzeerd met een kopje thee en een schaaltje fruit, en dan hebben we nog een uur gewerkt. Als er iemand naast je zit die bereid is een aantal dingen samen met je te lijf te gaan, is het minder moeilijk om stappen te zetten. Ook hielp het me dat de vrouw in kwestie van aanpakken weet en dingen eenvoudig kan maken. Ze ‘verplichtte’ me ook om een aantal dingen meteen af te handelen (schoolfoto’s bestellen, rekening betalen, …) waarmee de kleine ‘brol’ die zich opstapelt meteen een beetje zakte. Gaf een erg bevredigend gevoel. De dagen daarna waren er vaak dingen waar de Man naar vroeg (hoe pakken we dat aan? Heb je al een oppas voor die avond? Wat doe jij die dag?) waar ik moeiteloos op kon antwoorden, en dat vond ik echt heel cool :).

Aan allen die overwegen dit ook aan te bieden
Het fijne aan de persoon die ik heb ingehuurd, is dat haar uurloon niet heel hoog is (25 euro per uur, mijn laatste poging was een therapeut die 90 euro per uur vroeg). We hebben ook geen meta-gesprekken over waarom dingen (nog) niet lukken (of momenteel niet goed lukken), maar we pakken gewoon samen dingen aan, waardoor ik niet gecoacht ben of opgepept, maar gewoon na twee uur een ingevulde agenda heb, alles geregeld wat er te regelen valt, … Het gaat dus niet om een programma dat ik me eigen moet maken, ik moet mijn gedachten en patronen niet onderzoeken, … We werken gewoon aan dingen. Met dat verschil dat we het samen doen en ik het niet alleen moet redden. Ze doet ook geen dingen in mijn plaats (hoewel ze dat mogelijk wel zou doen als ik dat zou vragen), waardoor ik wel het overzicht en het eigenaarschap kan houden.

Ik las dat veel mensen interesse hebben om zelf op die manier mensen te ondersteunen. Ik ken enerzijds mensen die de ondersteuning goed zouden kunnen gebruiken en anderzijds ken ik mensen die het goed zouden kunnen aanbieden. Ik zou die laatsten echt aanraden om gewoon eens te inventariseren in hun omgeving waar mensen hulp bij willen. Werk plannen? De zolder opruimen? Maaltijden plannen? De vakantie met de kinderen structuur geven? De kledingkast logischer inruimen? Financiën? De post doornemen? (…) Meestal zijn het dingen die mensen al lang op hun lijstje hebben maar wat hen niet zomaar lukt.
Vervolgens denk ik dat je een aanbod kan uitzetten waarbij je mensen aangeeft dat je hen bij deze dingen kan ondersteunen (het samen doen, niet in hun plaats doen). Omdat het werk is waarvan mensen vinden dat ze het eigenlijk zelf zouden moeten kunnen, en het ook geen enorme kennis of veel materiaal vraagt, is het handig als het uurloon haalbaar is en dat dus geen drempel vormt om hulp te vragen die je nodig hebt om eindelijk je leven te beteren :).

Wat niet handig is, denk ik, is het aanbieden van stappenplannen, structuren, methodes, coachgesprekken, on-line cursussen. Al die dingen heb ik geprobeerd en waren geen antwoord op mijn vraag. Soms moet je je erbij neerleggen dat je geen talent hebt voor bijvoorbeeld plannen/organiseren/structureren, en dat je niet het zoveelste zelfhulpboek wil, maar wel iemand die je hand vasthoudt en monter met je aan de slag gaat. Belangrijk daarbij is dat je ook geen rotgevoel moet krijgen over wat niet lukt. Liever geen oordelen, geen bemoedering. Maar gewoon: samen aanpakken.

Het accent ligt bij deze topvrouw een beetje anders, maar ik kan me voorstellen dat zij een antwoord heeft op vele vragen van warhoofden zoals ik.

Wordt vervolgd.

 

Changing the strategy

Ik zit op mijn zolderkamertje. Have a look around. Naast me liggen zeven schriftjes. Achter me liggen 20 volle schriftjes. Ik heb drie to-do-boekjes, variërend van simpel Hema tot Atlanta. Er ligt een papieren agenda. Er ligt een stapel rekeningen en briefjes. Aan de balk plakken mijn opdrachten als zelfstandige in bijberoep, op dit moment nog maar één trouwens (aaah, ik wil meer werk!). Aan de achterkant van de balk plakt wat ik al opgeleverd heb, voor mijn zelfwaarde. Je moet iets, toch? Achter me staan vier ordners of kaften (ik veronderstel dat mijn publiek uit Nederlanders en Belgen bestaat). Die kaften zitten vol categorieën van dingen die ik moet doen of bijhouden. Knap, al zeg ik het zelf. Rondom mij zijn er overal boeken. Ik heb een familieplanner gekocht van Fiep Westendorp. Er staat een whiteboard waar categorieën op staan (te doen, aan het doen, gedaan). Ik heb post-its all over the place.

Anyway.
Ik probeer me dus te organiseren.

Uitdagingen zijn daarbij: mijn eigen hoofd en mijn leven met twee kinderen, een Man, twee banen die allebei gekenmerkt zijn door een mate van onregelmaat (lees: geen dag is hetzelfde) én plannen jong. Plannen voor een boek enzo. Ik heb een secretaresse op onze afdeling die ik dingen kan laten doen, maar ik ben te chaotisch om haar iets te vragen.

Anyway.
Ik heb al veel hulp gezocht in het verleden. Meestal kreeg ik dan hulp om de gevoelens van wanhoop te managen die me te beurt vallen omwille van mijn eigen karakter/onvermogen.

Nu heb ik hulp gevraagd om de boel te managen. De boel zelf, niet de gevoelens. De gevoelens kunnen er enkel maar beter van worden.

Een buurvrouw heeft een bedrijfje waarbij ze mensen helpt met bijvoorbeeld hun koffers pakken als ze op reis gaan, of hun rekeningen betalen als ze daar zelf een kop-in-het-zand-gevoel bij hebben. Stiekem verlangde ik al geruime tijd naar hulp en kijk: nu heb ik het gewoon gevraagd.

Vanmiddag komt ze. Ik betaal haar twee uur per week om mijn chaos te bestrijden.

De Man draaide even met zijn ogen. Aangezien hij in excel-tabellen denkt, leg ik dat naast me neer. Hij weet niet wat het is om met dit hoofd te leven.

Het lijkt luxe en het is vast ook luxe. Maar als ik er minder stress van krijg en dingen beter op tijd doe en vooral ook beter doe (omdat ik bv op tijd begin 😉 ), is het goed. Toch?

 

 

Gezapigheid troef

De sneeuw dwarrelt uit de lucht. We zitten binnen. We hebben ons ritme gevonden samen. Het is fijn, het gaat goed. De herfst viel me aanvankelijk zwaar, maar intussen heb ik me aangepast aan minder energie, donker als ik vertrek en donker als ik terugkom. De kerstboom staat er. De kerstvakantie komt er aan. We hebben de laatste weken een aantal keer fijn bezoek gehad. All is well.

Hoewel. Het werken blijft met ups en downs gaan. Laatst heb ik een niet zo verstandig maar wel hartsgrondig eerlijk appje gestuurd aan mijn baas dat het zo niet meer lukt. 6 uur reizen op een dag, 6 uur werken. 12 uur van huis. Ik ben dan volslagen op. Minder gaan werken heeft weinig opgeleverd aangezien ik voortdurend aan het schuiven ben met mijn vrije dagen. En ik slaag er niet in om een beetje een regelmatig leven te leiden met sporten en gezond eten koken ’s avonds. De baan van de Man heeft minder impact op ons leven terwijl hij toch meer verdient. Dat klopt allemaal niet. Morgen gesprek met de baas. Ik kijk er zwaar tegen op, ook omdat ik me een beetje schaam voor mijn paniek-kreet. Soms wil ik makkelijk de handdoek in de ring gooien en zeggen dat ik nu eenmaal niet beter kan dan dit. Maar de volwassen en verstandige optie is natuurlijk een aantal constructieve voorstellen formuleren om het allemaal wat leefbaarder te maken. En daar ben ik mee bezig.

Verder houden we ons bezig met de banale dingen van alledag. Eentje daarvan is de serie ‘Bonusfamiljen‘ die we op Netflix kijken. Nieuw samengesteld geluk, het leven zoals het is. Maar dan met een fikse dosis humor. Van het slimme soort wel te verstaan. Soms fantaseer ik dat we over ons leven ook een serie kunnen maken, met een ex die in een caravan woont en op eigen houtje heeft besloten de karige alimentatie te halveren omdat de Man nu toch de rekeningen kan betalen. Daarbuiten kennen we ook best wat kleurrijke types die we kunnen opvoeren in onze eigen soap, en ik vrees dat de Man en ik ook wel karikaturaal in te kleuren zijn. Ik als gepassioneerde chaoot en de Man als kalm en gestructureerd met zelfs een structuur voor het inladen van de afwasmachine, wat ik dus altijd fout doe volgens hem. We zitten nu echter in de fase dat we elkaar appreciëren en dat we genieten van het gezin dat draait, dus het gaat prima.

Ik ben weer van plan wat vaker te schrijven. Dus keep posted.

Gezapige groet van aan de kerstboom.

P.

 

 

Return to sender

De dag is van mij, tot maar liefst 15u. Dan vertrek ik om te gaan werken aan de andere kant van dit land.

De wind raast langs het huis, de regen striemt tegen het dak.

Ik hou van schriftjes. Ik heb een mooie collectie volgeschreven en lege schriftjes. Ik heb mijn schriftjes liefst zonder lijntjes. En ik zeul ze mee om aantekeningen te maken, bv als ik zelf een workshop geef of als ik een cursus volg. Het zijn geen dagboekschriftjes, maar schriftjes waarin ik alles samen raap wat de dagen brengen en wat niet verloren mag gaan.

Voor de tweede verjaardag van de jongste zoon kreeg ik een schriftje cadeau van een medeblogster. Ze weet wel dat zij het is. Op de voorkant een sensuele vrouwelijke vrouw van Gaëlle Boissonard. Op de eerste pagina dit:

Ik heb geen bepaalde voorstelling van de Wolfsvrouw in mijn hoofd (hoewel), maar de kracht, de openheid en het zelfvertrouwen waarmee dit meisje de wereld tegemoet treedt doen me vermoeden dat ook zij zo’n vrouw is.

Weet dat je zoon zonder jou nooit had gestaan waar hij nu staat, met zijn zuivere aard, zijn vertrouwen in de wereld en zijn kleine gelukjes. Vandaag is een dag om hem te vieren, maar evenzeer jou. Wees trots op je zonen, op jezelf, op je schrijfsels, en op alles waar je voor staat. Weest trots op alles wat je (alleen) bereikt hebt en koester alle gevoelens die je hebt – dat je ze hebt is van een grote en zuivere kracht en ik heb er alle vertrouwen in dat het naar iets goed zal leiden.

Eigenlijk, lieve S., wil ik alles wat je schreef ook aan jou zeggen.

Bij deze.
S. Weet dat je zoon zonder jou nooit had gestaan waar hij nu staat, met zijn zuivere aard, zijn vertrouwen in de wereld en zijn kleine gelukjes. Elke dag is een dag om hem te vieren, maar evenzeer jou. Wees trots op je zoon, op jezelf, op je schrijfsels, en op alles waar je voor staat. Weest trots op alles wat je (alleen) bereikt hebt en koester alle gevoelens die je hebt – dat je ze hebt is van een grote en zuivere kracht en ik heb er alle vertrouwen in dat het naar iets goed zal leiden.

Met liefs.

P.

Blogverlof

Niet echt natuurlijk.

Maar.
Het is donker.
Koud.
Alles kost meer moeite.
En dus merk ik dat het schrijven even niet meer komt.

Het komt wel terug. Het komt altijd terug.

Ik heb een baan en een bijberoep die doorgedreven planning en organisatie vragen. Ik kan dat nog steeds niet, in die mate dat ik denk dat ik het nu one more chance geef, en anders ontslag ga nemen. Omdat het me zuur opbreekt, de onregelmaat, het om vijf uur opstaan om mails te beantwoorden die ik niet kan beantwoorden als ik een hele dag op afspraken en in de auto zit. Anyway. Heb laatst zelfs een kwaad mailtje gestuurd aan iemand die zeurde dat ik iets nog niet doorgestuurd had en dat ze het ‘zeker op zondag verwachtte’. Heb haar op haar plek gezet. Wat denken mensen eigenlijk wel? Ik doe wat ik kan in de tijd die ik heb en ik kies zelf wel of ik in het weekend wil werken.

Bloggen is iets dat volledig buiten planning en organisatie moet blijven. Als ik goesting heb, schrijf ik. Soms drie stukjes na elkaar, soms één stukje op drie weken. Ik programmeer de publicatie alternerend op zondag en woensdag waardoor er toch een ritme in lijkt te zitten, en zodoende.
Maar als de inspiratie even op is, dan valt er dus een gaatje. Blogverlof.

De laatste tijd wou ik schrijven over BdP. Maar hier was alles al gezegd! (Ik sta ZO achter dat stuk he.) Alleen heb ik geen dochter, maar twee zonen. Hoe voed ik hen op tot respectvolle mannen, als ze nu al rijmpjes zingen over meisjes met rokjes aan en de-mannen-zijn-sterker-en-de-meisjes-slapper?

De laatste tijd wou ik ook schrijven over de wonderbaarlijke return van de papieren agenda met weekoverzicht, om de dagen echt uit te tekenen. Al dat digitale is zo vluchtig soms. Dus nam ik mijn toevlucht tot papier en zowaar kwam ik dagenlang overal op tijd en voorbereid aan.

Ik zou ook schrijven over het mooie boek Thuiskomen van Dorien en het goede boek van Eva Brumagne.

Maar dit alles dus wordt vervolgd.

Eerst de regen en de kou trotseren en zorgen dat ik vandaag op tijd op school en op het werk ben. Met een beetje een humeur dat toonbaar is.

 

 

Prinses heeft hét gedaan

Het ging zo. De Man en ik gingen naar de film. We wandelden terug door Amsterdam. Het was koud, de grachten waren mooi verlicht. De stad was levend en bruisend. Wij blij. En toen is het gebeurd.

Ik heb en kroket uit de muur gehaald.

Het was een vegetarische. Ze was gloeiend heet, krokant van buiten en zacht vanbinnen. Ze was een beetje pikant en overheerlijk. Leve de Febo. Echt. Sinds 2009 ben ik wekelijks in Nederland, en sinds een half jaar woon ik er. En nu pas, nu pas, nu pas heb ik de geneugte ontdekt waar alle Belgen hun neus voor ophalen. Ze weten niet wat ze missen. Ik nu wel :).

Kroket