Terug naar af

En net als je achterover leunt en denkt dat het allemaal wat rustiger wordt, ontploft de boel weer eens.

Ik weet niet eens waar beginnen met vertellen.

Manipulatie, daar. Een patroon. Mijn ziel bijna verpletterd door honderden keren buien te verdragen, verwijten te horen, dagenlang genegeerd te worden, in de relatie. Elke keer duizend pogingen om ‘het goed te maken’. Wat goed maken? Iets dat ik niet fout had gedaan. Maar voor de lieve vrede en om niet alleen gelaten te worden, de schuld nemen. Jezelf verloochenen. Blij zijn dat het weer in orde is, alleszins weer normaal. Voelen dat er weer iets gestorven is, een stukje ziel, vanbinnen. Maar de pijn niet aankunnen en dus buigen. De pijn van de vernedering, van het niet-begrijpen, van het niet meer verdragen, van het genegeerd worden, van het dagenlang geen nieuws krijgen, van de deur van je eigen slaapkamer van binnenuit op slot.

De laatste weken, realiseer ik me, heb ik op mijn tenen gelopen. Heb ik dingen* laten gebeuren die niet ok zijn, uit angst het fragiele onevenwicht te laten kantelen. Uit angst op een ochtend gepakt en gezakt klaar te staan om naar mijn eerste afspraak te vertrekken, en in de steek gelaten te worden door Dirk waardoor ik weer eens niet zou kunnen werken wat me niet bepaald meer in dank zou afgenomen worden.

*Dingen die niet ok zijn. Fysieke dingen, praktische dingen, zielsdingen. Daardoor voelen dat er weer iets gebroken is. Of gestorven, vanbinnen.

Dit weekend iets in de schoenen geschoven gekregen wat ik niet gedaan had. Het er netjes weer uit geschoven, de grens getrokken. Er volgde stilte, mokken. Ik voelde me sterk, dikte de grens nog een beetje aan. Het ontspoorde. Noodoplossingen gezocht om te kunnen gaan werken. Hopen op het werk dat ze niet zagen dat ik tranen met tuiten had gehuild. Hopen dat de Babyzoon niets overhoudt aan een moeder die tranen met tuien en gierende uithalen huilt terwijl ze hem een yoghurtje geeft. Zoiets.

Noodkreet uit gestuurd. HELP, help.

Aan zo veel deuren geklopt de laatste tijd: pleegzorg, K&G, similes, CGG, CAW… Maar niets concreets in handen. Dus nu geschreeuwd: help me, help me. Wetende dat mijn ziel finaal gebroken zou zijn als ik nog eens op mijn knieën had gemoeten om schuld te bekennen voor iets dat ik niet gedaan had, om te zorgen dat ik kon gaan werken, zodat ik mijn baan niet zou verliezen aan mijn instabiliteit. Weten dat als ik nu de grens niet trek, ik verloren ben.

[Nota bene: gesprekken met pleegzorg gehad, onmogelijk om hulp te krijgen omdat papa terug in beeld was, en hij op de hoogte zou moeten gebracht worden. Terwijl ik net een veiligheid moest inbouwen voor momenten zoals die ik nu beschrijf.]

Op het werk het masker op. Functioneren, doen, een tikje opgedraaid, dat wel.

’s Nachts doodsbang. Zo ongelooflijk bang.

De vraag of het nu nog niet genoeg is. De hoop dat het nu genoeg is, dat er een punt kan gezet worden.

Terug naar af. Of misschien naar een verdieping onder af.

Advertenties

5 gedachtes over “Terug naar af

  1. Ik ben al een half uur aan het bedenken wat ik hierop kan antwoorden. Ik wil je zo graag helpen, een hart onder de riem steken, maar ik weet niet hoe. Ik denk niet dat ik in je buurt woon, als ik de beschrijvingen van je bosfietstochtjes lees, want anders zou ik proberen in levende lijve wat bij te springen.

    Maar misschien zijn er wel andere lieve bloglezers hier die wél in je buurt wonen?

  2. Ook hier: zoeken naar woorden. Weet dat je gelezen wordt, dat er aan je gedacht wordt, voor je gebeden wordt. Alles voor wat dat waard is: veel, maar ook zo weinig om het dagelijkse worstelen te verlichten.

    Ik woon zeker niet in de buurt. Als je in Rotterdam bent, dan soort van een beetje. Volgens mij heb je als je daar bent vooral behoefte aan rust, maar mocht je juist daar ook een kop thee willen delen, dan kijk ik met liefde hoe ik mijn agenda om je heen kan plooien.

    Ik ga bijna hopen dat Dirk voor nu helemaal uit beeld raakt, als dat maakt dat jij hulp kunt krijgen. Maar het is toch bij de wilde spinnen af dat dát nodig is voor je hulp kunt krijgen.

  3. Ik ben hier ook al een tijdje aan het meelezen en was opgelucht dat het wat beter leek te gaan. Ik heb in het verleden ook hartezeer gehad en ik denk er eerlijk gezegd zelfs gewoon niet graag aan terug.
    Het verdriet slijt wel maar het duurt lang… Op een dag komt er een moment dat je echt overtuigd voor jezelf kiest en denkt: fck this shit! En vanaf dan begint het beter te gaan…omdat je dan pas echt een toekomst zonder hem ziet en wil.
    Ik hoop dat je hulp kan vinden om je te helpen met de kinderen. Er is echt licht aan het einde van de tunnel en deze periode gaat voorbij. Wees sterk voor jezelf. Dat is de enige manier. Op sommige momenten in ons leven, staan we er alleen voor, ik wou dat het anders was.

  4. En iemand die structureel ieder weekend/om de 2 weken een tijdje met de kindjes komt spelen zodat je wat kan bijslapen of zaken regelen of op adem komen of…? Mail als je wil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s