Happy happy

Niet alle dagen zijn ploeteren. Vandaag was een erg leuke dag met de baby’s. We dronken thee met bezoek terwijl ze sliepen in mijn armen, beurtelings. Daarna dronken ze terwijl ik een leuke serie keek. En na een beetje geknuffel (en lunch) op de bank, zijn we samen gaan shoppen. Borstvoedingsproof kledij! Veel modelletjes van King Louie hebben een goede decolleté waar je snel even een borst uit wipt, maar dit jurkje is ook bijzonder geschikt.

In de winkel wiegde de verkoopster de baby’s terwijl ik in het pashokje was. We praatten over haar kinderen en baby’s en mijn postnatale lijf en het was reuze gezellig. Daarna gingen de baby’s en ik de stad verder in. Soms heb ik er een hekel aan, de verrukte kreetjes, het aangesproken worden (soms heb ik haast, of geen zin om aan vreemden te vertellen dat ze inderdaad een tweeling zijn, zelf gemaakt ja, spontaan, twee-eiig, x aantal weken oud, inderdaad leuk ja, een rijkdom, dat ook, nee niet mijn eersten, ja twee meisjes). Maar soms is het ook erg grappig en lief. Zoals bij de dokter, waar ik in de wachtzaal borstvoeding gaf en een mevrouw naar me toe kwam en ze: ‘dankjewel, dat was zo mooi’. Of op open monumentendag, waarop een mevrouw mijn hand nam en stralend zei: ‘gefeliciteerd, he, gefeliciteerd’. (Ze had een zachte, warme hand.) Of toen de pubermeisjes kirrend voorbij reden (kijk, die baby’s!) en er één tegen de vlakte ging (gelukkig geen verwondingen). Het is een attractie.

Het lukte me avondeten te maken, de baby’s gingen om 20u naar bed (en vroegen alweer een voeding om 21u30 – ze eten nog steeds 8 tot 10 keer per dag!), ik heb alle was daarna nog opgevouwen en het grote bed nog verschoond. Dat is zowaar een succes te noemen.

Nog leuke banaliteiten.
– Nu ik hier 1,5 jaar woon heb ik EINDELIJK geleerd zelf melk te schuimen voor een cappuccino. Blijkt er (bijna) niets aan te zijn. Zucht.
– Tijdens de borstvoeding lees ik boeken van Helle Helle. Toevallig uit de bib meegenomen. Er gebeurt geen klap in die boeken en toch lees ik ze ademloos uit.
– Eén van de baby’s heeft een keer doorgeslapen. Het is een begin. Ik ben overigens niet zo uit op doorslapen, want ik vind het niet goed voor de borstvoeding.
– Kleine broer vroeg gisteren aan de Man of hij nog eens een pitje in mijn buik kon doen. Want hij wou nog wel een setje tweelingzusjes. Voor mij hoeft het niet zo nodig.
– Ik ben er aan toe een paar uur in de bib wat te gaan werken voor mezelf. Na 10 weken :). Ik vind het wel spannend.
– Ik ontdek telkens weer hoe goed het is af te spreken met andere mama’s. Dat breekt de dagen met kinderen.
– De osteopaat heeft Kruimel deugd gedaan. Ze spuugt minder! Ze lijkt zich ook wat beter te voelen. (Als ze spuugt, mikt ze exact tussen mijn borsten in. Dan druipt het in mijn bh. Ik kan daar voorlopig nog mee lachen.)
– De bib. Dat is dus een soort universum waar heel de dag allerlei soorten mensen rondhangen, waar je altijd naar toe kan en altijd mooie dingen vindt. Aaaaaah.
– Wat ik mis van België is a. het voedselteam en b. het bos. De Man neemt me nu op vrijdag regelmatig mee voor een boswandeling-met-draagdoeken, om te bewijzen dat hier ook bossen zijn (en warempel!). Het voedselteam is nog niet vervangen. Het zelfoogsten bleek niet voldoende op te leveren (twee bieten, drie wortels, tien aardappelen – tja). Maar afgelopen vrijdag heb ik een bio-dynamisch kraam gevonden op de markt en daar heb ik een keur aan groenten gekocht. Plots lijk ik weer te kunnen koken. Blijkbaar begint het voor mij met een resem groenten in de frigo, en dan goed nadenken wat ik daarmee kan doen.

 

Advertenties

Klein Geluk #3

Haha, ik hou vol, de wekelijkse rubriek met Klein Geluk.
Deze week een special over De Man.

  1. De Man had laatst een auto-ongeluk (hij was aangereden toen hij zelf een noodstop had moeten maken). Dat hakte er even heel erg in hier, want de auto was total loss, en we realiseerden ons dat de Man (en wij dus ook) veel geluk had gehad dat hij gewoon zelf uit de auto was gestapt met ‘enkel maar’ rugpijn. Anyway. De weken die volgden keek de Man allerlei filmpjes over auto’s. Ik zag hem op een avond in de weer met een excel-sheet, en toen gingen we een proefrit maken en had hij dus een perfect waterdichte rationele keuze gemaakt (rekening houdend met bijtelling en andere factoren). Dat vind ik zo cool aan hem.
  2. Jaren geleden was ik bij een vriendin gaan logeren. Mijn keel was dicht geschroefd toen we na het kinderen-in-bed-leggen beneden kwamen en haar man, we noemen hem even de Jos, het hele huishouden aan de kant had. Als ik beneden kwam moest ik immers altijd nog beginnen met opruimen en meestal was ik dan al te moe. Ze vertelden me die avond ook nog dat ze gingen trouwen. We grapten dat het toch leuk zou zijn als ik mijn eigen Jos zou hebben, en kijk. Ik heb hem gevonden. Als ik ’s avonds beneden kom na de bedritueeltjes, vertrekt hij naar boven voor nog knuffels, kussen en grapjes, en kan ik in een opgeruimde keuken een kopje thee zetten.
  3. De Man en ik gaan vaak op vrijdag (beiden vrij) koffie drinken in de stad. Laatst had hij me in een winkel een jurk aangewezen die hij mooi vond, en hij had me aangemoedigd eens wat voor mezelf te kopen. Later ben ik de jurk inderdaad gaan passen en kopen, en het voelde zo leuk om iets te kopen waarvan ik wist dat hij het mooi vond. Als ik het niet mooi had gevonden, had ik de jurk helemaal niet gekocht natuurlijk. Maar gewoon het idee dat hij er iets om gaf, dat vond ik zo grappig.
  4. De Man neemt de jongens mee naar zijn kapper. Het is een Irakese kapper denk ik, maar het zou zomaar ook iets anders kunnen zijn. Anyway, de jongens hebben daardoor een kapsel dat heel erg op dat van hem lijkt, en dat vind ik vaak heel grappig omdat ze daardoor ook op hem gaan lijken, al zijn we natuurlijk een bij elkaar gelijmd clubje van jewelste. Heb ik plots drie netjes geknipte mannen bij me op de bank. Ook hier geldt weer: leuk dat hij er überhaupt iets om geeft. Hij doet zo vanzelfsprekend mee met het verzorgen van de jongens, dat ik mezelf alert moet houden om het niet te normaal te vinden.

 

Klein Geluk #2

De Madame begon er mee en ik volg graag, believer in Klein Geluk.

Intussen denk ik dat Klein Geluk vaak ook samenhangt met kleine rituelen, gewoontes, dingen die vertrouwd zijn.

De portie Klein Geluk voor deze week:

  1. Sesamstraat. Ik vond Sesamstraat altijd al heel rommelig en chaotisch, máár we hebben nu Sesamstraat in ons vast avondritueel, met (na het eten dus) een chocomelkske. Sojamelk met Nesquick, voor dat goede oude gevoel van vroeger. Anyway, op de bank ploffen, Sesamstraat kijken samen en dan weten dat de Man de keuken opruimt terwijl ik het bedritueel doe daarna. Priceless.
  2. Tijdens een slapeloze nacht op de bank belanden. Ik heb de laatste tijd veel slapeloze nachten. Als de Man dan toevallig een sonoor geluid produceert, vertrek ik met een donske naar de bank. Weten dat ik als het slapen echt niet lukt, kan netflixen of een boek lezen, helpt me meteen instant onder het zeil. Bovendien hoor ik mensen midden in de nacht voorbij wandelen, al dan niet in mijn sluimertoestand. Soms knisperen hun voeten in de sneeuw. Dat vind ik altijd zo fascinerend. Wie loopt daar en waarom?
  3. Laatste mochten we gaan kaasfonduen bij de buren, en dat was zo schoon. Het zijn ongeveer de liefste mensen die ik ken en ze wonen naast ons. Het was zo gewoon en gezellig en vertrouwd. De lieve buren hebben best wat meegemaakt in hun leven, en ze zijn daardoor getekend maar niet bitter geworden. Dat vind ik heel bijzonder en dat geeft me altijd zo veel hoop. Het is alsof ze mij met mijn voeten op de grond zetten door wie ze zijn. In dat huis is alleen Klein Geluk van belang en alle andere sores tellen niet of worden toch erg op hun plek gezet. Zo voel ik het. En kaasfondue is verdraaid lekker. Dat ook.
  4. Laatst was ik op het werk. Ik heb toch blijvend twijfels of ik het kan en wil. En toen was ik er en moest ik een idee presenteren aan ongeveer 25 collega’s en het was zo mooi hoe leuk iedereen reageerde. Opbouwend, constructief, leuke grapjes, open, complimentjes. Dit is mijn club, dacht ik, dit is absoluut mijn clubje. Bij deze lieverds wil ik horen! Ik voelde me zo aanvaard en geapprecieerd om wie ik ben. Helaas heeft dat gevoel zich nog niet vertaald in een nieuwe portie moed, maar dat ligt meer aan mezelf.

Keep posted, voor nog meer Klein Geluk. En post vooral ook het jouwe, in de comments of elders.

 

Klein geluk #1

De Madame heeft een mooie rubriek gelanceerd, en eigenlijk wil ik wel meedoen.

Ik geloof namelijk in Klein Geluk.

Mijn leven is een pak beter dan twee jaar geleden (toen: alleen, moe, ziek, twee kinderen met wie het ook niet zo super ging). Maar ook een pak saaier. Er gebeurt zo weinig. Maar echt geluk zit niet in de grootse spannende dingen, maar in het kleine.

Ik wil bijvoorbeeld best nog eens op reis of lekker uit eten, maar nu dat een mogelijkheid is met de Man, is het ook maar wat het is en ben ik niet zo ontzettend geneigd om me in te spannen om die dingen die volgens mij in categorie groter (want duurder) geluk horen, ook echt te plannen.

Geef mij maar Klein Geluk. Door er (wekelijks?) over te schrijven, geloof ik dat ik mijn Klein-Geluk-voelsprieten ook behoorlijk ga aanscherpen. Met als resultaat: meer bewust Klein Geluk.

Allez!

  1. De krant op zaterdagochtend. Ik heb er al eens wat over geschreven, maar het blijft een topper. De Standaard halen, er 4,10 euro voor betalen, en een stukje Vlaanderen in Nederland horen ritselen aan onze eettafel. O, die bijlages, die bijlages.
  2. Samen met de Man naar school wandelen ’s avonds. Wegbrengen en ophalen gebeurt vaak in een rush, maar soms, bijvoorbeeld op donderdag, hebben we tijd. Dan wandelen we samen, eerst nog even langs een koffiebar, of langs een interieurwinkel waar we even snuisteren (hobby van de Man, ik kan het intussen ook goed), en dan lopen we naar school. Op ’t gemakje en hand in hand.
  3. s Middags op de bank in slaap sukkelen. Heb wat recuperatie opgenomen de laatste weken, en dan heb ik er een handje van weg om ’s middags te lunchen op de bank met een netflix-moment, mijn hoofd duf te voelen worden en dan te kapseizen. O, o, wat lekker. Weken voor die recuperatie er aan kwam, had ik de grootste plannen ooit voor die dagen. Ik zou productief zijn en duizend dingen doen die ik al lang moest doen en o, wat zou ik goed zijn. En toen kwamen de dagen en gingen ze voorbij met rondhangen, soep maken, kapseizen op de bank. Ik vrees dat ik mijn ambitieuze zelf heb achtergelaten bij de verhuis.
  4. Concentratiemuziekjes voor bij het werken. De Man heeft me spotify family cadeau gedaan, ik heb voor mezelf een mini-fresh-n-rebel-luidsprekertje gekocht (in de rest van het huis heeft de Man Heos-boxen, ik zie het kleiner) en o, wat lekker om een muziekje voor concentratie te kiezen (daar zijn lijsten van in spotify, er is trouwens ook een Dille & Kamille-lijst) en dan lekker in mijn werk te verzinken. Of een blogje over Klein Geluk te schrijven ;).

Verder ben ik jaloers op het Klein Geluk van de Madame, want die heeft koffiekoeken. In Nederland hebben ze croissants, maar niets in vergelijking met koffiekoeken zoals je die in België bij de bakker kan kopen.

Op naar een week vol Kleine Gelukjes. En deel gerust ook die van jou, via de comments of in een eigen post :).