Triomf

timeout

Kleuterzoon was boos. Omdat ik zijn rugzak had toe geritst. Hij wou dat zelf doen.

Peutermans was moe. En hangerig. ‘Mamaaaa,’ huilde hij. ‘Mamaaaaaa’. Op schoot zitten met zijn knuffeltje en zijn tutje was overduidelijk zijn plan, terwijl ik nog even moest zorgen voor een verantwoorde maaltijd. Eén met broccoli. Dat soort verantwoord.

Kleuterzoon was boos. Omdat de peuter ‘mamaaaa’ huilde. En omdat er gekookt zou worden en dat altijd groenten impliceert. Dat het broccoli zou zijn, moest hij nog ontdekken.

Ik kocht beide heertjes om. Niet alleen met een youtubefilmpje, maar godbetert ook met een cracotte (voor het eten: ja) en een glas water. Ik negeerde vakkundig dat de peuter heel zijn cracotte in zijn water had gesmolten en er met een lepeltje schepjes van in de nek van de kleuter schepte. De kleuter die gebiologeerd naar Lucky Luke zat te kijken, tot hij doorhad wat de peuter deed en dus heel boos werd. (Het kind is boos geboren en gaat waarschijnlijk boos sterven. Er is geen uur waarin hij niet boos is, op mij, op de wereld, op zijn broer.)

We aten. Ik ga de strijd met de peuter niet meer aan over bord leeg eten, want die had al warm gegeten in de opvang. De kleuter moest echter wel, en … Was uiteraard boos. Geen braakneigingen vandaag. Waar hebben we dat aan verdiend?

Na het eten moesten beide heertjes in bad. De peuter stootte bij het omkleden zijn tandje tegen de badrand en zette het op een brullen. Kleutermans was… Juist, ja, boos. Omdat de peuter brulde. Toen ze samen in bad zaten, had de kleuter binnen de 30 seconden iets in het gezicht van de peuter gegooid, waarop de peuter het op een brullen zette en ik kwaad werd, met het type cliché-zinnen dat het nooit eens leuk en rustig kon zijn en dat ze elkaar altijd pijn moeten doen.
In mijn hoofd raasde ik verder. Dat vakantie een verderfelijke uitvinding is, dat alleen zijn met twee kinderen  een uitputtingsslag is, dat de kleuter altijd boos is, dat de peuter ambetant was, dat ik me weer zo moe en zo leeg voelde en dat er beneden nog een heuse op te ruimen bende op me wachtte, om maar niet te spreken over de berg afwas en was. Dat ik niet wist hoe ik het vandaag allemaal nog eens in goede banen zou leiden (of lijden, tja): twee kinderen in bed, het huis aan de kant, yoga, to do’tjes all over. Dat het monsters zijn, soms.

Mijn gedachtestroom werd onderbroken doordat de peuter ging rechtstaan in het bad. De sfeer was erg grimmig en totaal verziekt, maar zijn gezichtje lichtte op. Hij liet met een mooie glimlach een triomfantelijke en welgemikte scheet*, waarop de kleuter en hij in lachen uitbarstten. Magic! Avond gered. En even later twee blije kinderen in bed, het huis aan de kant, yoga en to do’tjes afgestreept. Hell yeah.

* Hebben ze niet van mij geleerd, ook niet dat ze daarmee lachen. Jongens vinden dat blijkbaar zelf uit. Iets genetisch?

Advertenties

19 gedachtes over “Triomf

  1. Heil aan de scheetjes 🙂 en zo zie je maar dat een stemming snel kan omslaan, zowel naar de slechte als de goede kant! Laat het een geruststellende gedachte zijn wanneer je weer even aan het einde van je Latijn bent met je mannekes “wie weet laat er sebiet eentje een scheetje en komt alles in orde”, zoiets 😉

  2. Mogelijks toch wel genetisch bepaald dat dat grappig is hoor… Hier bulderen ze daar ook nog altijd over, en de tijd dat ze samen in bad zaten is al lang passé!

  3. Tot de migraines er anders over beslisten, ging ik nog een paar uurtjes in de week lesgeven. Dat was Zo Veel Gemakkelijker dan alleen met baby thuis zijn. Het was pure ontspanning, hoewel lesgeven toch ook de hele tijd je aandacht vraagt. Ik kwam van die lessen meestal terug met een grote glimlach op mijn gezicht.
    Dochter is van het zeer intensieve soort (zit momenteel ook boos te wezen op haar kamer). Het vraagt zoveel van je als moeder. Het is wel fijn te lezen hoe een scheet soms redding kan brengen 🙂
    (Bon, tijd om de kinderkamer in te gaan met een dikke knuffel en de vrede te herstellen.)

  4. Ja, ik kijk ook altijd uit naar de vrijdagen dat ik therapie ga geven en de kleine man bij de oma kan afzetten 😉 En ik heb nu nog maar één wervel-windje in huis 🙂

  5. En ik maar hopen dat als ze met twee zijn ze elkaar kunnen bezighouden 🙂 Hier wordt de zorg voor ons zoontje tegenwoordig beter gedeeld met mijn man waardoor ik er meer van geniet en ons zoontje ons beloont met kusjes en knuffels, heerlijke fase. Hij kan ook nog wel heel boos worden om kleine dingen en dan is het soms moeilijk om kalm te blijven maar zelf boos worden maakt hem alleen meer overstuur. Een derde persoon (bij jou de peuter, bij mij de man) is dan een fantastische oplossing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s