Prinses blijft ook op de rechtbank ademhalen

De avond van tevoren

Morgen moet ik naar de rechtbank, in mijn zaak tegen Dirk. Ik merk dat ik een beetje uit balans geraak. Niet zo veel als vroeger het geval zou geweest zijn. Het zit ‘m in subtiele dingen en ik ben best gevoelig geworden voor subtiele signalen van mijn lichaam en geest. (Als dit het resultaat is van slechts enkele maanden yoga en verstilling, staat me nog een prachtig parcours te wachten!) Subtiele signalen zijn zin in zoetigheid, iets te veel eten, … De avond voor ik naar de rechtbank moet eten we perfect macrobiotisch. Ik doe meer dan een uur yoga met Adriene, waaronder een sessie yoga voor vergeving en vrijheid. Ik ga heel rustig slapen en slaap diep en lekker.

Vechten

Op de rechtbank. Ik wacht. Ergens, enkele meter verder, zit Dirk. Ergens in mijn ooghoek zie ik hem een aantal gebaren maken die me zo vertrouwd zijn. De manier waarop hij over zijn kin wrijft, een bladzijde van een boek omslaat. Ik vraag me plots weer af hoe we hier gekomen zijn.

In de gesprekken met de advocaten erbij om het op een akkoordje te gooien, schrik ik van mijn eigen felheid en vechtkracht. Ik denk aan de warrior-houdingen in yoga: in balans in gevecht zijn. Alhoewel ik een beetje doorsla – uit die balans, ik vind het moeilijk om de advocaat van Dirk te laten uitpraten als hij onzin uitkraamt over week om week-regelingen, terwijl Dirk noch een woonplaats heeft noch een inkomen.

Ik vecht. Ik vecht. Ik voel me ijzersterk.

Ik besef dat het resultaat belangrijk is, in deze zaak, maar dat het daar niet zozeer om draait. Het draait ook om dit gevecht voeren. Ik moet dit doen, het is erg belangrijk voor mij om dit proces door te maken. Mijn eigen kracht te voelen. Te zien wat voor weg ik heb afgelegd. Dirk recht in de ogen te kijken en te lachen, als een winnaar. Dirk te laten zien dat hij zal oogsten wat hij gezaaid heeft.

Vuil

Rechtszaken zijn vuil. Er wordt gelogen, woorden en situaties worden verdraaid. Er wordt geïnsinueerd dat ik daar niet sta uit zorg als moeder, maar uit wraak als ex-partner. Er wordt gezegd dat ik Dirk ‘geplaatst’ heb in zijn shelter, terwijl ik gezorgd heb dat hij daar terecht kon toen hij op straat sliep de dagen nadat hij bij mij weg gegaan was. Het was destijds een gebaar van zorg hoewel ik pas verlaten was, en nu wordt het tegen me gebruikt. Het is vuil en het besmet me. Ik blijf niet zo sereen als ik zou willen en zeg een aantal lelijke dingen tegen Dirk. Ik realiseer me plots heel goed dat ik hem overschat heb, als partner, als man, maar dat hij me onderschat heeft. En dat hij nog niet klaar is met me.

Avond

Ik heb wat ik wou. Alimentatie en het vooruitzicht op een expertonderzoek. En de rechter die Dirk aangemaand heeft om zijn leven eens op orde te zetten. En tegelijkertijd heb ik helemaal niet wat ik wou, want dit alles wou ik niet.

Ik ben ijzersterk de rechtszaal uit gelopen, de verdere dag loopt relatief goed met de kinderen. Ik ben uiterlijk heel rustig, maar de gewrichtspijn heeft me zwaar te pakken. Alsof de pijn als vuurwerk in mijn lijf rondknalt. Mijn bekken is zo gammel als wat, ik bel de osteopaat die op vakantie gaat vertrekken en me niet meer kan zien, ik ben volslagen uit balans, moet braken van de pijn, blijf een tijdje als een kwaad klein meisje denken dat ik niet alleen wil zijn en dat ik dood ga van de pijn als de osteopaat niet onmiddellijk zijn reis annuleert om me te behandelen. (Ik observeer het onredelijke stampvoetende kleine meisje in me, en sta nogal versteld. Waarom herval ik nu in het zoeken van redding buiten mezelf?) Mijn kinderen slapen onrustig en ik moet mijn pijne lijf verschillende keren de trap op dwingen om hen te aaien en gerust te stellen.

Mijn osteopaat  gaat op reis en ik zit alleen op de bank en ben ziek van de pijn. Er is niemand om me te redden, te troosten, te verzorgen, de pijn op te lossen voor me, me aan te raken. Ik bel een vriend, vertel hem hoe eenzaam ik me voel. We praten een uur. Daarna word ik weer op mezelf terug geworpen. Ik zoek een houding waarin ik de pijn kan verdragen. En ik blijf ademhalen.

Morning after

Ik kijk naar gisteren en zie hoe sterk ik uit balans geslagen was. Ik begrijp het van mezelf en kan mild zijn. Rustig breng ik de kinderen weg, ga ik aan mijn bureau zitten en doe ik mijn werk, met toch wel enige moeite. Ik word rustiger, ik blijf mild, moet er haast geen moeite voor doen. De pijn is er nog, zoals bijna elke dag, maar ik kan het verdragen. Vanavond moet ik mezelf weer op die mat dwingen, doen wat ik gisteren niet kon. Ik blijf ademhalen, ik kan dat.

Advertenties

16 gedachtes over “Prinses blijft ook op de rechtbank ademhalen

  1. Ach Prinses, wie zou nu niet uit balans geraken van zo een ingrijpende zaken in je leven. Ik vind je 1000 man (vrouw) sterk dat je het gewoon gedaan hebt om je ex voor de rechter te brengen.
    Sterkte met de pijn !

  2. Wat goed van je!
    Een dag ut het lood, dat moet je jezelf inderdaad gunnen, dat kan toch ook niet anders met zulke heftige zaken.

    Verdrietig dat het nodig was, verdrietig dat een vader het zo af laat weten en zijn advocaat ook nog zo vuil voorlicht, maar hij is wie hij is. Jij hoeft en gaat daar niet meer in mee. Chapeau!

  3. Wow, heftig. Maar het lijkt mij dat zelfs de sterksten uit balans zouden raken van zo’n situatie.

    En toch. Toch vind ik het knap van je dat je eindelijk die stap gezet hebt om Dirk te wijzen op zijn plichten. Dat je opgekomen bent voor jezelf, en voor je kinderen. En dat je beseft hebt dat jij echt de sterke bent in jullie ‘relatie’. Knap!

    • Dankje :).
      Ik wil vooral bescherming zoeken tegen hem, in een goede regeling. Dat er een expertonderzoek komt had ik niet durven hopen :). Hopelijk wordt mijn vermoeden van zijn persoonlijkheidsstoornis daarin bevestigd en werkt dat zo weer door in wat er daarna besloten wordt…

  4. Sterkte prinses! Geloof in je innerlijke kracht. Je bent n goed en mooi mens met mooie waarden!
    Ik probeer je kracht door te sturen.

    Het brengt me -nu al- efkens uit balans want dit staat mij binnen enkele maanden ook te wachten…

  5. Wat ben ik trots op je kracht, lieve Prinses. Zowel om die confrontatie aan te gaan (en alimentatie uit de brand te slepen! Betekent dit dat je financieel wat meer ademruimte krijgt?) als de kracht om naar jezelf en je pijn te kijken en deze te kunnen plaatsen, te kunnen aanvaarden, eruit te leren en er door te groeien. Jij bent een wolvin en Dirk een klein, bang schaap.

  6. Pingback: Vakantie | En ze leefden nog groen en gelukkig

  7. Damn, ik besef nu ineens ook dat ik dat herken. Het iets te veel eten, zin in zoetigheid, … als ik uit balans ben. Vandaag een beetje een eenzame dag gehad en ik heb paaseitjes gegeten vanmiddag (ja, ik heb nog paaseitjes liggen) en weer te veel gegeten vanavond :s

  8. Pingback: All about the money | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Pingback: U vraagt, wij draaien – de update | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s