Prinses snakt naar een nieuw schema

Mijn blog is niet zo makkelijk te categoriseren. Als je recepten, tips of shortcuts zoekt, moet je vooral niet hier zijn. Ik heb geen plan met mijn blog, geen strategie. Schrijven is fijn, het hoeft niet maar mag wel. Dus ik schrijf. Of ik gelezen wordt, kan me nog steeds weinig schelen. Waar ik in mijn leven anders nogal krampachtig ben over allerlei dingen, sta ik heel open in wat hier gebeurt. Op die manier is het geworden wat ik nooit had kunnen verzinnen, bedenken of plannen, namelijk een plek met een ‘echt’ verhaal. Ik wou dat ik kon zeggen dat het een verhaal over verandering en veerkracht is, maar het is een verhaal met iets meer ups en downs dan ik zou willen. Mogelijk zijn verhalen over verandering en veerkracht verhalen met ups en downs. Anyway, ik merk in de reacties dat er enerzijds meegedacht wordt en mooie ‘gesprekken’ ontstaan, en dat er anderzijds ook wat meegenomen wordt door anderen die doorgeven dat ze hier moed, inspiratie of inzicht uit putten.

Kathleen heeft al een paar keer in een heel rake comment de vinger net gelegd waar ik hem al lang probeerde puzzelen. Kathleen, wat kijk je met een scherpe blik, wat verwoord je goed, wat ben ik dankbaar om je inzichten en wijsheid.

In mij sluimerde al een tijd een intuïtief weten, waar Kathleen slechts enkele regels voor nodig had om het wetend voelen, voelend weten te maken: ‘Hoe we ons leven ervaren heeft niet alleen te maken met onze omstandigheden, maar ook met hoe we die omstandigheden interpreteren. En voor die interpretatie gebruiken onbewust schema´s die ons van kindsbeen af zijn aangeleerd. Je bewust worden van die schema´s en ze langzamerhand veranderen, verandert je hele leven. Ik spreek uit ervaring.’ Toevallig had ik over deze schema’s, of kaders – zoals ik ze zelf noemde – recent ook een goed gesprek gehad met enkele wijze dames (in zowel de gewone als de Gentse betekenis van het woord), waaronder deze.

Enkele gedachten over de schema’s:

  1. Heel veel van de pijn van het (mijn) alleenstaand moederen, heeft te maken met het feit dat ik hier geen schema voor heb. Ik ben – geloof het of niet – opgegroeid in een ‘wit’ dorp, met allemaal kinderen met getrouwde ouders en veelal thuisblijvende mama’s. Er was één moeder in het dorp die alleen een dochtertje had geadopteerd. Daar werd schamper over gedaan, en die werd zelfs een beetje verdacht gemaakt: ‘Waarom doet iemand zoiets? Het is toch een beetje eigenaardig – ik zeg verder niets hoor,’ dixit mijn eigen moeder (hoe durfde ze! Ik durf zelfs niet bedenken wat ze insinueerde – toen het later wat moeilijk werd daar met betrekking tot hechting, werden de onuitgesproken vermoedens nog wat nadrukkelijker). Er was een vrouw die verlaten was door haar man en die alleen woonde met haar dochtertje. De vrouw was niet de meest stijlvolle persoon in het dorp, maar om ze nu meteen in de categorie ‘hoer’ te plaatsen zoals werd gedaan (ze ging immers ook niet naar de kerk!), was misschien ook heel kort door de bocht. En de kinderen die elke middag bij hun grootouders aten en daar ’s avonds opgevangen werden tot de beide werkende ouders naar huis kwamen, waren ‘sukkelkes‘. In mijn eigen familie was iedereen getrouwd (met een partner van het andere geslacht), had men minimum 3 kinderen en een groot nieuwbouwhuis en een grote auto voor de deur.
    Mijn leven ging dus plaatsvinden in een groot nieuwbouwhuis, met minstens drie kinderen, een grote auto voor de deur en een immer hardwerkende en aanwezige husbie, zodat ik me halftijds om de kinderen zou kunnen bekommeren en ’s avonds een cursus bloemschikken zou kunnen doen ter ontspanning en ter vermaak. Uhm, de realiteit? Ongeveer het omgekeerde van bovenstaand scenario. In mijn hoofd zat geen enkel schema klaar voor wat ik meegemaakt heb met Dirk, en voor het alleenstaand moederen. Er zaten wel andere schema’s in mijn hoofd. Schema’s waar ik nog steeds naar lijk te streven, waar ik niet los van kom, maar waar ik ook niet aan kan beantwoorden in mijn uppie. Dat doet pijn, dat doet ongelooflijk, belachelijk veel pijn. Het is geen zelfmedelijden, het is pijn.
  2. Ik heb al geruime tijd een conflict met mijn ouders. Dat conflict is best complex, maar naast enkele andere factoren, spelen de schema’s ook een rol. Ik heb namelijk op een gegeven moment haarfijn aangevoeld dat ik beoordeeld werd met de schema’s die ik zelf opgelepeld heb gekregen. Mijn ouders keken niet naar me als naar iemand met verdriet, of naar iemand die mogelijk sterk genoeg was om alles op de rails te krijgen zoals het was geworden. Ik werd bekeken als iemand die mislukt was. Een schandvlek. Ook mijn grootmoeder zei laatst tegen me dat mijn ouders wel genoeg met me meegemaakt hadden. Een opmerking waar ik bijna van achterover sloeg, maar die heel logisch is vanuit de schema-theorie.
    Omgekeerd zit er in mij ook een grote boosheid ten opzichte van mijn ouders omdat ik niet voorbereid ben op wat er gebeurd is met me, doordat ik beperkte schema’s heb meegekregen. Er bestond geen schema van een sterke alleenstaande vrouw – een wolfsvrouw! – die haar leven leidt zoals ze het wil leiden en de moeilijkheden daarbij de baas kan. Een vrouw die zichzelf beschermt, die haar innerlijke stem boven sociale conventies stelt. Die bij zichzelf ten rade gaat in plaats van tot vermoeiens toe probeert te beantwoorden aan wat de wereld wil dat ze doet. Dat schema moet ik zelf uitvinden en ik heb de laatste tijd ontdekt dat ik daar jammer genoeg niet de sterkste in ben. Ergens is er een heel intuïtief aanvoelen dat er een wolfsvrouw in me schuilt, ééntje die los wil, die een enorme kracht bezit die alle pijn en vermoeidheid kan opruimen. Anderzijds zit ik verstrikt in … Tja, in het schema van de Libelle-vrouw, I guess.
  3. Ik ben de laatste jaren actief gestimuleerd door mijn ouders en mezelf uiteraard ook, om in het bekende schema te blijven passen. Dat heeft me veel meer schade toegebracht dan nodig. Ik had Dirk in een vroeger stadium met zijn (nu komt een mooie uitdrukking uit mijn jeugd!) ‘klikken en klakken’ buiten moeten zetten. Hij heeft me geen recht gedaan, hij is niet mijn man geweest. Hij heeft gelogen, geparasiteerd, me behoorlijk in de problemen gebracht, me gemanipuleerd en me psychisch mishandeld. Mijn ouders wisten dat – alles. En ze duwden me telkens met zachte hand terug. ‘Kies maar voor je gezin. Geef hem tijd. (…)’ Uiteraard had ik zelf sterker moeten zijn, maar oh, wat had ik gewenst dat iemand me had gezegd dat ik sterk genoeg was om het alleen te doen. Dat iemand me nu zegt dat ik sterk genoeg ben om het alleen te doen. Als ik vroeger zelf de beslissing had kunnen nemen mezelf en mijn kinderen te beschermen, en weg te gaan van een man die niet goed voor me was, had ik nu veel minder puin te ruimen – financieel, praktisch, emotioneel. Dan was ik niet zo zwaar beschadigd en uitgeput geraakt in die relatie, waardoor ik nog steeds akelig vatbaar ben voor die man en ander ondeugdelijk gespuis.

Het lijkt alsof ik telkens weer terug kom bij mijn wolfsvrouw-gedachte. Ik zie nu zelf dat ik de laatste jaren actief heb geprobeerd een ander schema te ontwikkelen voor mezelf, door o.a. boeken van Clarissa Pinkola Estes te lezen, een holistisch therapeute te zoeken en me te laten prikkelen in contacten met mensen die ‘anders‘ leven. Ik denk dat de ontwikkeling van een ander schema, en vooral het overboord gooien van de schema’s die me belemmeren, onrecht doen en pijn  brengen, een grote goed zou zijn.

Voor mij. En voor mijn kinderen. Als ik ook maar één iets goed mag doen in de opvoeding van de mini’s, laat het dan zijn dat ze zo vrij mogelijk zullen zijn van schema’s die hen klein houden.

 

 

 

 

Advertenties

26 gedachtes over “Prinses snakt naar een nieuw schema

  1. Oh Prinses! Ik kan heel goed begrijpen dat zo’n schema voor ingewikkelde knopen in je hoofd en hart zorgen. Je bent als het ware je ganse jeugd gebrainwashed geweest, geconditioneerd om binnen de ideale wereld van iemand anders te passen. Dat schud je niet zomaar los, maar beseffen dat je in de knoei zit net omdat je altijd bent verteld hoe het zou moeten, is al een grote stap.
    Ik vraag me persoonlijk vaak af of mensen in zo’n “perfect” keurslijf gelukkig zijn. Vrouwen die niet horen te gaan werken en zich afhankelijk maken van een werkende man die zelden thuis is (werkt hij dan ook echt?) En die zijn afwezigheid afkoopt met dure kado’s? Voor sommigen werkt het vast prima, maar ik denk dat het “veroordelen” van diegenen die niet passen binnen dat plaatje, vaak voortkomt uit een jaloezie, een gevoel van “kon ik ook maar zelf die keuzes maken”.
    Zeer erg dat je familie zich wentelt in zelfbeklag om de “schande” van jouw situatie. Het geeft alleen aan dat “schone schijn” hun excuus voor geluk is, dat ze niet weten hoe ze geluk kunnen putten uit familie, zelfontplooiing. Ze halen geluk uit de beoordeling van anderen over hun standing. Wees niet rouwig dat je daar niet inpast. Hier bij ons is het veel gezelliger én oprechter 😉

  2. Van je ouders verwacht je tonnen empathie en onvoorwaardelijke steun. In de keuzes die je maakt, als het leven meezit of effen niet. Het is heel hard als je moet vaststellen dat dat niet zo is. Ik probeer na 50 jaar te herstellen van emotionele en intellectuele verwaarlozing door mijn ouders en zus en dat doet heel veel pijn. Maar we zijn wolfsvrouwen, hè, alleen niet elke dag even sterk. Ik wens je voor 2016 al iets meer veerkracht. Je bent nog jong en verdient beter en meer van wat je droomt voor jezelf en je kindjes.

  3. Ik denk dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven komaf maakt met opgelegde schema’s, met verwachtingspatroon van de generaties ervoor. Ik was ooit degene die als eerste binnen de familie ging samenwonen en niet uit huis trouwde. Wat een schande! Maar het grappige was dat mijn oma’s er beter mee om gingen dan de generatie na hen. Zij vroegen gewoon hoe het in zijn werk ging en oordeelden niet. En dat gaf mij de steun om de rest aan te kunnen… Ik hoop mijn kinderen die openheid te kunnen meegeven. De onbevangenheid van mijn oma’s toen. En ik hoop zelf ook naar mijn kinderen toe los te kunnen komen van wat voor schema’s ook. Want hoe je het ook draait of keert: het is jouw leven, met jouw keuzes,… En net in je dichte omgeving zou je je veilig genoeg moeten voelen om ook fouten te kunnen maken. Net daar zou je niet “perfect” hoeven te zijn. Net daar zou er geen schijn mogen zijn, maar enkel aanvaarding…

  4. Mooi omschreven door Kathleen. Dit is ook precies juist waardoor mensen conflicten met elkaar krijgen of mensen elkaar niet begrijpen. Of dat je jezelf niet begrijpt. Ik heb er eigenlijk nooit zo tegenaan gekeken, maar als ik dat zinnetje lees klopt het precies met waar ik toch al een hele tijd bewust mee bezig ben. Schema’s begrijpen en veranderen (waar nodig voor mezelf). En dat is helemaal niet zo makkelijk. Maar ik denk dat de bewustwording, de gedachten die je beschrijft, al een megagrote eerste stap is. Iets veranderen dat door je ouders is aangeleerd, ook onbewust, is lastig, zeker als je ouders daar niet voor open staan.

  5. Ik worstel al een hele tijd met exact hetzelfde als jij, prinses. De onbewust opgenomen en opgelegde schema’s van ouders, grootouders, kennissen, vrienden, stadsgenoten, enz. We zijn allemaal zo’n kuddedieren en nemen onbewust zoveel van elkaar over. Velen hebben daar niet zo’n probleem mee en zwemmen gewoon met de stroom mee, maar anderen -vooral de nadenkers onder ons denk ik- des te meer. Vaak is het een grote tegenslag die ons doet loskomen van deze onbewuste patronen, onze geest opent en ons doet nadenken over het feit of we wel een eigen leven leiden, een leven dat ons niet werd en wordt opgelegd. Ook mijn familie is nogal traditioneel en relatief star in haar opvattingen en schema’s, zij het dat ze mij wel onvoorwaardelijk steunen. Ik voel eerder een soort medelijden omdat ik niet kan voldoen aan het succesrecept van grote-villa-drie kinderen-verre reizen-en-heel-veel-feestjes-met-al-even-succesvolle-vrienden. Ik slaag er steeds meer in om dit te negeren en mijn eigen leven te leiden, dit mede dankzij een aantal fantastische non-conformistische vriendinnen die veel minder dan ikzelf de druk van één of ander familieschema voelen en heel sterk zijn in het doen van hun eigen ding. Maar het blijft vaak moeilijk allemaal. En inderdaad, ook mijn grootste wens naar mijn kinderen toe is dat ze open van geest mogen zijn, hun eigen weg mogen maken en vinden en zo weinig mogelijk onderhevig mogen zijn aan vastgeroeste patronen, schema’s en andere zaken die een belemmering vormen om zich te ontwikkelen tot datgene waartoe ze bestemd zijn.

  6. Boeiend. Ik zou mijn kinderen ook graag vrij van schema’s opvoeden, maar denk dat ik me zelf vaak niet eens van mijn eigen schema’s bewust ben.

    Ik begrijp je ouders niet. Een van de moeilijkste dingen aan mijn moeder verliezen, is weten dat er nu nooit meer iemand mij onvoorwaardelijk zal steunen en graag zien. Ik dacht dat alle moeders dat deden, maar helaas niet dus. Ik begrijp het echt niet.

  7. Dit was een heel interessant logje ! Leerrijk. Schema’s. Ik laat dit even bezinken. Want zoals Anna schrijft, bij momenten ben ik een echte nadenker. En dan zitten al die dingen in mijn weg, maar ze zijn toch o zo gemakkelijk he. Leidraden meegegeven doorheen onze “opvoeding” zijn een houvast. Helaas is een houvast ook wat het zegt.

  8. Ik ben heel erg blij te horen dat je iets hebt aan mijn commentaren…
    Al twijfel ik er vaak aan om erover te schrijven, omdat ik bang ben schooljufferig over te komen 🙂
    Je eigen “programmering” veranderen kost veel tijd en moeite, maar het is zo hard de moeite waard. Je hebt wel steeds een “roedel” nodig, een groep van andere mensen die je echt steunen en je waarderen om wie je echt bent. Die groep heb je hier. Iedereen die hier meeleest, staat keihard voor jou te supporteren 🙂 Ik vind dat heel mooi om te zien. We kennen al je problemen, al je zwaktes en je sterktes, en we vinden je fantastisch. Omdat je zo oprecht bent, en eerlijk. Omdat je openstaat voor andere meningen en ideeën. En omdat je ons doet nadenken over onszelf.
    En daar ben ik, op mijn beurt, jou heel erg dankbaar voor 🙂

  9. Dit was het jaar waarin ik extra goed besefte dat nog meer ideeën die ik meekreeg een beetje raar tot volledig fout waren. Je bewust worden van de schema’s die je onbewust volgt is de eerste stap, het proces om hun invloed op je (verder) te verminderen zal ik tegelijkertijd met jou doormaken. Wie weet hoe ver je dit jaar kunt geraken. En ik wil, zoals Kathleen het hierboven beschreef, gerust deel uitmaken van je roedel!

  10. Zo herkenbaar. Je wordt in een mal gestopt met verwachtingen over het eindproduct. Als je dan onderweg allerlei deuken oploopt, zien sommigen dat als ‘mislukt’.
    Maar vergis je niet: je bent juist een uniek kunstwerk.
    Je moet alleen loskomen uit het museum en naar een hippe galerie voor moderne kunst.
    Bouw je eigen netwerk, wat bij je schema past en wat jou tot je recht laat komen.
    Veel succes met je missie voor het nieuwe jaar!

  11. Mooi logje, waar iedereen met te maken krijgt, in mindere of in meerdere mate,….ik ben blij de mindere versie te krijgen ook al heb ik niks van het schema gekregen waar ik ooit op hoopte, maar ik ben gelukkig,…meer dan toen ik in een gouden kooi leefde,……..want ik ben tevreden met mezelf,…en wat een ander daar van vindt,…..het laat me ijskoud!

  12. Wat jammer dat je ouders zo conservatief zijn in hun denken. Wat er gebeurd is is toch helemaal jouw schuld niet? Ik ben er zeker van dat jij je kinderen anders zult opvoeden en dat ze jou daar later erg dankbaar voor zullen zijn.

  13. Super interessant!! Ik verbaas me er elke keer over hoe “goed” je je eigen leven kan analyseren en dat dan ook nog eens zo helder kan noteren. Mij persoonlijk zou dat ontzettend veel tijd kosten, het analyseren lukt me wel, het helder omschrijven voor anderen is een andere zaak. Ik heb geluk dat mijn man mij goed kent en aan een half woord (of een gezichtsuitdrukking) genoeg heeft.
    Ik prijs me ook gelukkig met ouders die zelf in een heel strak kader zijn opgegroeid, maar met het ouder worden een heel stuk “relaxer” zijn geworden en ook steeds voor hun eigen keuzes zijn gegaan.

    Ik ben een “pleaser”, ik vind het ontzettend moeilijk om keuzes te maken die andere mensen zou kunnen teleurstellen. (en dat heeft voor een een heel groot stuk te maken met het kader waarin ik opgroeide, je kan zeggen dat ik hiermee genetisch belast ben) Let op: voorwaardelijke wijs, want ik moest maar denken dat het eventueel niet ok zou zijn voor iemand anders en ik had het er moeilijk mee. Gelukkig heb ik het extreme hiervan al even achter mij kunnen laten, maar ik groei hierin nog elke dag. Ik vind mezelf nog altijd de meest onnozele geit omdat ik aan mijn grootouders persoonlijk en alleen ben gaan aankondigen dat ik ging samenwonen en nog niet ging trouwen. Mijn ouders waren er nochtans ok mee en ik vond het ook de meest normale keuze op die moment. Soit, ik denk nog altijd dat mijn grootouders het wel apprecieerden en ik heb daarmee ineens ook het pad geplaveid als oudste kleinkind. Vechten tegen zo’n kader kost dus tijd, maar zo de moeite waard!

  14. hallo prinses,
    ik begrijp je nu veel beter, nu je dit schreef…
    Ik begreep de worsteling niet zo goed… Nu dat je meer ingaat op je ouders, zie ik je puzzel meer.

    Ik begreep niet goed wat er zoveel energie vroeg…
    Nu begrijp ik dat er heel veel energie gaat naar je innerlijke criticus
    Wat heeft jou innerlijke criticus nodig om meer mildheid naar jou te tonen? Dat je voor zo’n ondeugelijke man kiest/hebt gekozen is nu ook meer duidelijk… Je verhaal krijgt meer stem en kleur, vind ik…
    Ik vind dat je aan t worstelen bent tussen de ‘kinderlijke verlangens’ en de echte volwassenheid…
    Ik hoop dat je iemand vindt , die dit allemaal kan vatten en begrijpen in het echte leven

  15. De reactie van jouw grootmoeder geeft wel aan dat jouw ouders ook opgegroeid zijn met jouw schema’s. Dat veroordelende kan natuurlijk echt niet. Jij hebt idd helemaal geen schuld aan wat jouw overkomen is. Ik ben net als jij opgegroeid in een ‘wit’ dorp, met allemaal kinderen met getrouwde ouders en veelal thuisblijvende mama’s. Ook bij mij was er één moeder in het dorp die alleen een dochtertje had geadopteerd. En 1 moeder die alleen was met haar dochter. Gelukkig werd er bij ons niet schamper over gedaan. Jouw mini’s zullen met meerdere schema’s in contact komen en daar kunnen ze alleen maar wel bij varen. En als er bij hen iets zal mislopen zullen ze steun vinden bij hun moeder en geen veroordeling. Met de nodige therapie en hulp zal het ook met jou goed komen.

    • Wie weet zijn we in hetzelfde dorp opgegroeid ;). Ik denk dat het schema van mijn ouders wel het schema is dat het meest veilig en stabiel is. Ik denk niet dat mijn moeder de mate van uitputting kent die ik bijna permanent heb. Dus voor dat schema is wat te zeggen, het is niet zomaar een beetje standaard geworden in een bepaalde periode. Ik hoop vooral dat ik ooit een keer het idee loslaat dat ‘het’ pas weer goed is als ik het schema 2.0 gerealiseerd krijg, namelijk een stabiel nieuw samengesteld gezin met nieuwe babies, een huis met tuin etc. Misschien is het ook wel gewoon goed zoals het nu is – maar waarom ben ik dan zo door en door moe?

      • Ik vind dit een heel interessante post. Ik denk dat je op zich niet moe bent omwille van je situatie. Ik denk dat er mensen in het schema van je ouders even moe zijn als jij nu. Zo moe wordt je vooral van te willen in een ander schema stappen en niet bewust en aanvaardend leven in het schema waarin je zit, denk ik. Ik bedoel dat niet verwijtend, ik ervaar het namelijk zelf. Zodra ik mijn verlangens loslaat naar een ander schema, ben ik veel en veel rustiger en minder moe, wat niet wil zeggen dat het makkelijk is.

      • Ik denk dat eender welk schema goed is, zolang er maar veiligheid en liefde is. Feit is dat als je er alleen voor staat je jouw zorgen en hetgeen moet gedaan worden niet eens kunt doorschuiven iemand anders. Vraag is ben je mentaal moe of fysiek moe? Op de waarom vraag heb ik ook geen antwoord. Ik kan alleen maar duimen dat jouw energie snel weer wat mag toenemen. Hoe ouder de kinderen zullen worden, hoe zelfstandiger ze zullen zijn. Dat zal wellicht ook al helpen. Hopelijk wordt kleuterzoon dan ook wat meer tevreden.

  16. Dag prinses, ik volg je blog van bij de start, maar heb nog niet eerder gereageerd. Maar dit stukje is zo interessant en verrijkend, dat ik toch een reactie wou achterlaten. Ik vind je schrijfsels van een hoog niveau (zowel inhoudelijk als qua schrijfstijl) en kom hier heel graag lezen. Ik denk dat je heel trots mag zijn op wie je bent! Hoewel we even jong / oud zijn, valt mij op hoeveel (levens)wijsheid jij hebt. Chapeau. Ik wens je veel moed, warmte en het vermogen om goed voor jezelf te zorgen in 2016.

  17. Dag prinses, ik volg je blog van bij het begin, maar heb nog niet eerder gereageerd. Dit stukje is zo interessant en verrijkend dat ik toch graag een reactie wou achterlaten. Ik vind je schrijfsels (zowel inhoudelijk als qua schrijfstijl) van een hoog niveau en kom hier enorm graag lezen. Ik denk dat je heel trots mag zijn op wie je bent. Vooral jouw levenswijsheid valt mij telkens op. Chapeau. Ik wens je voor het nieuwe jaar veel moed, warmte en het vermogen om goed voor jezelf te zorgen.

  18. Dit is er weer boem-patat op. Je groeit op met schema’s en als die te eentonig zijn, dan wordt het moeilijk om je plaats te vinden en is het vooral ook lastig om er op afgerekend te worden. Ik herken het zo goed, discussies in de lagere school, zou het beter zijn te trouwen op je 20 of 21 en dan meteen kinderen te krijgen? Er zat geen schema in met meisjes die verder studeren, gaan werken en misschien niet trouwen. We kregen braaf ons speciale spaarrekening voor als we zouden trouwen en op ons dertigste was er de ontnuchtering dat je minder kreeg als je niet getrouwd was. Altijd maar weer dat klassieke perfecte plaatje, zonder te zien of de mensen in dat plaatje zich wel goed voelen.

  19. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses en cO: januari 2016 | En ze leefden nog groen en gelukkig

  20. Pingback: De destructieve relatie-files | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s