De destructieve relatie-files

Gisterenavond, na mijn yogasessie, belandde ik aan mijn computer met het vaste voornemen nog een voorstel te schrijven waar een organisatie op zat te wachten. Mijn oog viel op het Dirk-mapje in mijn inbox. Alles wat Dirk en ik ooit aan elkaar hebben geschreven, zit daar in.

Ik ging helemaal naar het prille begin. De eerste verkennende berichtjes. Het indruk proberen maken op elkaar. De spanning die steeg, maandenlang. Het eerste bericht nadat we toegegeven hadden aan het verlangen naar elkaar – dat je toch zo lang mogelijk onder controle probeert te houden want wat als de ander niet hetzelfde voelt? Hij had me de weken voordien meermaals laten weten hoe lief hij me had, maar dat ik me geen zorgen moest maken, dat het niet seksueel was. Ik spatte bijna uit elkaar van verlangen maar durfde geen poging doen, omdat ik dacht dat hij me zou afwijzen. En toen was daar plots die ochtend… Enfin. ūüôā

Wat me opvalt, is dat de situatie in die eerste weken al conflictueus was. Aantrekken, afstoten. Aansturen op conflicten en misverstanden. Wat me ook opvalt, is hoe onzeker ik ben. Hoe vaak ik me excuseer. Hoe ik naar hem opkijk. Hoe bang ik ben om iets mis te doen. Hoe klein ik me maakte.

Op een gegeven moment ‘wist’ ik blijkbaar dat er iets mis was. Ik ben mails aan mezelf beginnen schrijven, omdat niemand in mijn omgeving geloofde dat die charmante man (een vriend mailde me dat ik met mijn gat in de boter was gevallen met Dirk, die mail zit ook in het mapje) me de stuipen op het lijf joeg. Nu lees ik met groeiende verbazing dat¬†ik exact de vinger legde op wat er aan de hand was. Ik wist alleen nog niet dat het een naam had, en dat het ongeneeslijk is.¬†

Waar ik bang voor ben is dat je zorg en gevoel niet om mij draaide of oprecht was voor mij¬†maar een manier was om zelf belangrijk/onmisbaar/iemand te zijn en dat ik dan een gemakkelijk ‘slachtoffer’ was voor je. En op momenten dat ik geen makkelijk slachtoffer was, destabiliseerde je me¬†(ik herinner me een aantal vernederende en pijnlijke momenten, die sterk toenamen naarmate we de laatste weken vaker bij elkaar waren)¬†zodat ik weer vatbaar werd voor je.

Ik weet echt niet meer wie je bent en ik heb het gevoel in een soort nachtmerrie beland te zijn.

Ik moest gisteren, toen ik in dit lege en koude huis thuis kwam, mijn oren dichthouden om mijn eigen dierlijk klinkende gehuil niet meer te horen. Ik heb het gevoel dat er elke dag iets bij komt, dat het nooit ophoudt. Dat jij me enerzijds belooft dat je er voor me bent, om me vervolgens te afgrond in te trappen als er ook maar enigszins een aanleiding toe is.”

Ik ken mezelf niet zo, zoals ik nu ben. Je maakt gebruik van mijn zwakte op dit moment, door de omstandigheden, om me emotioneel helemaal onderuit te halen.”

Ik merk aan jou dat je elke stok om me te slaan aanneemt. Elke stok.
D., ik ben bang van je.
Ik ben echt bang van je.
Je toont je telkens betrouwbaar en liefdevol, tot er weer een (vaak futiele) aanleiding is om je op een ongenadig harde manier op te stellen.
Dit soort crisissen verstoort heel mijn ‘zijn’, al mijn energie verdwijnt en ik word er bang van.
Ik word heel de tijd heen en weer geslingerd tussen jou proberen vertrouwen, wat je ook in de hand werkt met allerlei grote beloftes en een soort houding die je aanneemt, en de totale crisis die daar telkens op volgt. In die zin voel ik me gemanipuleerd: het lijkt alsof je telkens mijn vertrouwen probeert te winnen en me me veilig probeert te laten voelen, om dan nog harder te kunnen ‘slaan’. Dat veilig voelen werkt trouwens niet meer. Ik voel me niet meer veilig bij je, ik ben voortdurend op mijn hoede.”

Het is me intussen duidelijk dat jij een aantal frustraties hebt en onzekerheden, die te maken hebben met werk, autoriteit, maar ook met liefde.
Hoe jij je veel te vaak opstelt, op een uiterst kinderachtige manier met je ego hoog in het vaandel, verdraagt geen gesprek, toont geen opening, … Ik verdraag het niet meer. Ik verdraag het niet meer om telkens ‘geslagen’ te worden, genegeerd, afgewezen, om dingen waarover gesproken kan worden en die niet tot zo’n drama’s moeten leiden. Ik verdraag niet meer dat jij het negatieve uitvergroot, en voor het gemak daarbij al het positieve vergeet. Ik verdraag het niet meer dat te willen verbergen voor anderen en dan krampachtig te doen alsof alles okee is en jij een lieve en zorgzame man bent.”

En al bij al vind ik dat we een afschuwelijk patroon hebben ontwikkeld dat me doet denken aan het patroon van een relatie waar fysieke mishandeling in voorkomt. Je neemt telkens een (vaak futiele) aanleiding aan, om me mentaal te kwetsen en vernederen. Doordat je de aanleiding telkens bij mij legt, voel ik me schuldig en denk ik dat ik het zelf gezocht heb. Daardoor durf ik het ook tegen niemand zeggen, waardoor jij naar de buitenwereld toe je charmante rol kan blijven spelen en ik – bij al die enthousiaste reacties van anderen – blijf denken dat het mijn schuld is wat er telkens gebeurt. Intussen, en ook dat is typisch, ben ik zo op mijn hoede dat ik dan nog fouten maak ook van zenuwachtigheid, en doe ik godganse dagen naar de hele wereld toe ‘alsof’.”

Het pijnlijkste stukje is een waarneming die ik schrijf. Dat de Kleuter – toen peuter – bang was van Dirk. Ik heb erbij geschreven aan mezelf dat ik sterk genoeg moest zijn om het alleen te doen. Dat dat tenminste veiliger zou zijn. Maar ik was zwanger en ik kon me niet voorstellen alleen te moeten bevallen. Ik had geen schema voor dat scenario. En ik weet ook nu nog absoluut zeker dat mijn directe omgeving, waaronder mijn ouders en familieleden, die beslissing onethisch hadden gevonden.

Ik ben verbaasd over de complexiteit van destructieve relaties. Over het feit dat ik jaren¬†geleden al dit soort dingen haarfijn analyseerde, maar telkens aan mezelf twijfel(de). De zelftwijfel heeft te maken met mijn ouders die nu nog steeds ‘partij’ kiezen voor hem, en de situatie waar ik in zat die zo onlogisch en bij momenten absurd was, dat ik dacht dat ik het verzon. Bovendien schaamde ik me. En werd ik steeds kleiner in elke ronde vernederen, negeren. Hij bracht me elke keer op dat punt waarop je om het even wat bekent, om van de pijn af te zijn.

’s Nachts, na het lezen, ben ik doodsbang. Ik slaap amper en als ik slaap, komen de gruwelijkste nachtmerries voorbij. Met deze man samenleven, was een gevaar. Ik en de kinderen zijn in gevaar geweest. En misschien nu nog. ’s Ochtends ben ik gesloopt. Een gevoel dat ik in dat samenleven ook vaak had, na een nacht vol van de ergste angsten en scenario’s. Tasten in het duister. Ik begrijp nu weer van mezelf dat ik¬†in een toestand van vertwijfeling, vermoeidheid en angst moeilijk kracht kon¬†genereren, mezelf¬†vertrouwen en volgen, in te gaan tegen o.a. mijn¬†eigen ouders die er anders naar keken. Ik heb meermaals gedacht dat ik gek was. Of minstens een hysterisch wijf. Ik begrijp van mezelf dat ik in dit soort enorme angsten en crises altijd heel opgelucht was als Dirk terug zijn charmante gezicht boven haalde. Dat ik me daar aan vastklampte, er in meeging, in de hoop dat het waar was. En dat de rest maar een nachtmerrie was geweest.

Helaas.

Wat ik leer, door terug te kijken, is dat mijn intu√Įtie feilloos werkt. Alleen werkte mijn vertrouwen in mijn eigen kracht niet – wat ook niet gek is als je psychisch mishandeld wordt. Ik geloof tot op de dag van vandaag niet dat ik het alleen aankan.

Wat ik zie, is dat die gestoorde ‘dans’ nog steeds bezig is, maar dan in een andere vorm. En dat ik daar uit aan het stappen ben, wanhopig hulp zoekend her en der, omdat ik weet dat ik op dit moment niet sterk sta door vermoeidheid en zorgen.

Wat ik concludeer, is dat Dirk wel degelijk een persoonlijkheidsstoornis heeft. En dat dat laatste circus niet meer was dan circus, om mij er weer eens onder te krijgen.

Wat ik zie en wat me stil maakt, is dat ik het heb laten gebeuren, maar dat ik me wel degelijk ook heb geweerd. En nu nog, o.a. door naar de rechter te stappen.

Ik hoop en bid dat het rapport van de gerechtsexperte zal tonen wat ik weet.
Ik hoop dat ik de kracht heb om nu echt uit die gestoorde ‘dans’ te stappen.
En verder te gaan.

 

 

 

 

 

Advertenties

24 gedachtes over “De destructieve relatie-files

  1. Stapje voor stapje word je sterker en dat uit zich ook in je schrijfsels. Chapeau voor wat je doorstaan hebt en dat je er toch zo krachtig bent uitgekomen. Het komt wel. Geef jezelf wat krediet. Ook de sterksten twijfelen… Dikke knuffel!

  2. Wow prinses, dit is heavy stuff.
    Wat goed dat het je helpt inzien hoe verknipt Dirk is en hoe juist jouw eigen gevoel zat.
    Het is inderdaad een gevaarlijke man, En een van de gevaarlijkste eigenschappen is dat hij andere mensen kan doen geloven dat hij dat net NIET is. Zodat jij als een Cassandra kan roepen wat je wil, maar niemand je gelooft. Dat is enorm eng.

    Tip voor mijn dochter wordt zeker: na een conflict alles opschrijven en bijhouden.
    You never know.

    Jij bent inderdaad het slachtoffer geweest van psychische mishandeling. Het is enorm sterk dat je tot al deze inzichten gekomen bent en op je weg naar buiten bent. Het gaat je lukken hoor.
    Heel veel liefs en moed. X

  3. Ik hoop mee. Iemand in mijn directe omgeving is ook slachtoffer van psychische mishandeling. Ik vind het zelf ongelofelijk dat wij pas zo laat gezien hebben hoe de vork in de steel zit. Zijn familie ziet het natuurlijk nog altijd niet, want manipuleren kan hij als de beste. Het heeft bij haar erg lang geduurd voor ze zelf voldoende afstand kon nemen om te beseffen hoe erg de situatie was/is en ik vrees dat ze er nog altijd niet helemaal is.
    Chapeau dat jij zelfs in het prille begin al tot de juiste inzichten kwam. Ik wens je veel moed en sterkte.

  4. Als je ooit tegen die gouden tip om weer in je eigen kracht te geloven aanloopt, deel je die dan met heel de wereld?
    Schijn bedriegt, dat is het enige wat ik zeker weet. Als je continu aan het twijfelen gebracht wordt over wat je wel of niet kan, als iemand het nodig heeft om jou klein te maken en zo te houden, als het lang genoeg duurt en de buitenwereld kan of wil het niet zien,… is het heel moeilijk om je niet af te vragen of het niet aan jou ligt.

    Ik duim voor dat onderzoek en tegelijk hoop ik dat je je een beetje voorbereidt op een teleurstelling. Wel of geen label krijgen verandert niks aan wat gebeurd is en sommigen lukt het om nooit een label te krijgen, ook al is het probleem er wel. Helaas.

  5. Slik. Tranen in de ogen en kippenvel. Ik herken iedere zin, elk woord, elke letter. Telkens weer die opluchting wanneer de “afbraakwerken” stilgelegd werden en het schijnbaar lieve masker weer opgezet werd. Jezelf dan weer voorhouden dat je terug veilig was maar diep vanbinnen compleet het tegenovergestelde voelen. Ontelbare keren sorry zeggen zonder te weten waarom eigenlijk. Zolang hij maar terug lief werd en je je terug veilig kon voelen. Voortdurend voelen “hier klopt iets niet, echt niet”, maar het zelf niet willen geloven. Voor de 100ste keer hopen dat het allemaal een nachtmerrie was en dat het lieve gezicht de “echte” werkelijkheid was en het nu echt wel de allerlaatste keer was geweest dat hij zo deed. Het sadisme steeds groter en erger voelen worden maar het niet kunnen geloven. En ondertussen gaan er jaren voorbij. En wordt er al die jaren √©√©n groot toneelspel gespeeld waarbij je steeds meer het gevoel krijgt gek te worden. En de buitenwereld versterkt het idee dat je gek bent, want ze vinden hem allemaal toch zo geweldig.
    En dan kom je tot het verbijsterende inzicht, dat je hele wereldbeeld op zijn kop zet, dat je al die jaren hebt samengeleefd met een gek, iemand met een ernstige persoonlijkheidsstoornis die inderdaad gevaarlijk is maar als geen ander weet hoe hij mensen kan manipuleren en perfect normaal voor de dag kan komen. Een enorme opluchting was dat voor mij, die echter even groot was als de angst die er kwam m.b.t. de kinderen. En dan begint het pas. Je wil het voor de hele wereld uitschreeuwen wat je hebt ontdekt, dat je begrijpt wat er is gebeurd en dat er iets heel ergs aan de hand is. En de mensen (zijn familie, collega’s, de rechter) bekijken je alsof je Chinees praat. Je wil je kinderen beschermen maar bereikt precies het tegenovergestelde: jij bent de hysterische moeder die haar ex een stoornis toedicht uit wrok of haat of eender wat. Je wordt uitgelachen, niet begrepen, behalve dan door die mensen die het zelf meemaakten en aan √©√©n woord genoeg hebben. En die zijn van een onschatbare waarde.

    • Dit is het inderdaad. Tijdens het eerste treffen op de rechtbank probeerde zijn advocaat het laten uitschijnen alsof ik de relatiebreuk niet kan verwerken en daarom zo heftig reageer. Op de ergste momenten met hem, dissocieerde ik uit zelfbescherming. Het is nu bijna twee jaar dat hij weg is bij me, en ik ben nog steeds aan het genezen.
      Dank voor delen. De laatste keer dat ik dacht dat ik gek was (en niet hij) heb je me er uit gesleurd door een reactie op mijn blog. x

      • Anna, ik zit nog te kauwen op je reactie.. Heb veel vragen voor je, komt later wel.
        Weet je wat ook raar was? Dirk liet zich zo vaak fotograferen maar nam nooit eens een foto van mij met de kindjes. Ik bestond niet echt voor hem.
        En ik heb me vorige week herinnerd dat ik dissocieerde als het te erg werd. Dat ik uit mezelf gezogen werd, niets meer hoorde en alles van op een afstandje zag. De ultieme zelfbescherming tegen een parasiet van de ziel. Heb jij zo’n ervaringen?

  6. Neen, daarvoor had ik destijds veel te weinig inzicht in de situatie en werd ik er veel te diep in meegezogen. Nu doe ik dit wel soms, dat dissoci√ęren, als het geterg en getreiter weer eens te erg zijn.
    Foto’s: idem! Ik bestond evenmin. Niemand bestaat eigenlijk echt voor zulke mensen, behalve zijzelf.
    Zelf ook nog zoveel vragen, niet in het minst aan mezelf. Vooral deze: hoe heb ik dit in godsnaam -zo lang- kunnen laten gebeuren?
    Maar toch ook al heel wat antwoorden, gelukkig. En die deel ik graag met je. Blij te horen dat ik je met mijn bescheiden inzichten toch al een beetje heb kunnen helpen.

  7. Pingback: Update van het prinsessenbestaan | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s