The days after the day after

Wat vooraf ging

Het is bijna twee jaar geleden dat mijn partner weg ging, na een moeizame relatie waarin hij geen verantwoordelijkheid nam, schulden maakte, … Heel mijn karakter werkt tegen mij in dit soort gevallen, en ik bleef hardnekkig van hem houden, diep lijden, analyseren tot in het oneindige, terugverlangen naar vroeger, na veel overweging besluiten dat Dirk een persoonlijkheidsstoornis heeft en desondanks – uit diepe eenzaamheid – toch contact met hem zoeken (want liever met de gestoorde ex een kop koffie drinken dan weer eens een middag alleen met de jongens). En ploeteren, alleen met twee kinderen en de baan van mijn leven. Ik kreeg nooit een antwoord op de vraag waarom Dirk weg gegaan is. Tot vorige week, toen hij me bekende homoseksueel te zijn. U kan zich het drama vast voorstellen.

Nu

Er is geen lijn te trekken in de laatste dagen. Daarom: momentopnames.

Gek
Ik heb het gevoel dat ik gek word. Alsof ik in de foute film zit. Nachtmerrie, nachtmerrie.

Tragiek
Op maandag wist ik 1000% zeker dat Dirk mij en zichzelf belazerde. Ik praatte met een collega die zelf homoseksueel is, die me begon te vertellen over een lange relatie met een vrouw. Het hele verhaal sneed door mijn ziel en verwarde me tot in het oneindige. De jaloezie van hem toen zij een andere partner had (deed me hieraan denken), het verlangen van de collega naar zijn vriendin dat niet ophield – maar zijn vriendin kon niet meer met hem naar bed omdat ze te verdrietig was (ok, kan iemand me even uitleggen waarom een homo innig verlangt naar seks met een vrouw?). Hoe hij net als Dirk zei hoeveel hij van haar hield en hoe pijn het deed. Van de collega kan ik me heel goed veel authenticiteit in de geschifte situatie voorstellen. Dat het dus kon, dat hij innig van die vrouw hield en tegelijkertijd ook homobars bezocht. Dat hij al lang een vriend had maar hij ziek werd toen zij kwam vertellen dat ze ging trouwen. Plots twijfelde ik aan mijn hele stelling dat Dirk zich vergist, overviel de schrijnende tragiek me van het idee dat Dirk jarenlang niet kon functioneren omdat hij godganse dagen innerlijke robbertjes vocht met zijn homoseksualiteit. De tragiek van zo graag willen en niet kunnen. Volgende week gaan de collega en ik uit eten, even praten. Ik wil liefst afzeggen. Ik wil het eigenlijk niet horen, het roept alle empathie in me op die ik nu niet kan verdragen.

Woest
Ik ben woest, woest. Op het leven, dat ik echt niet meer leuk vind. Het is genoeg, het was al genoeg, dit is alleen maar pijn en het gaat nergens naar toe. Op Dirk. Omdat het zo’n lullig idee is dat hij dit al jaren wist en mij in mijn domme naïviteit liet. Omdat het onverdraaglijk is dat hij me zag lijden onder het niet-weten-waarom, en toch niets zei. Ik zou hem liefst castreren.
Woest zijn is niet goed voor me. Ik rijd 140, draai luide beats in de auto die me fysiek pijn doen, ben opgefokt. Mijn kaken zijn stijf van het klemmen. Ik zou willen huilen maar kan het niet. Mijn efficiëntie vaart er wel bij, want ik ram achterstallige e-mails op mijn toetsenbord en doe eindelijk wat dingen die waren blijven liggen, maar dan is het boos op en stort ik in en ben ik moe en wil ik niets meer. Het is een wonder dat ik nog niets stuk gemaakt heb, mijn auto niet in de prak gereden heb en/of nog niemand geslagen heb.

Opnieuw beginnen
Ik heb het kutgevoel dat ik door de mededeling van Dirk opnieuw moet beginnen, met heel dat rottige verwerkingsproces waar ik niet eens klaar mee was. Ik had het wel geapprecieerd vanuit efficiëntiestandpunt dat hij dit eerder had verteld, dan had ik wat rouwverwerking kunnen combineren. Lul.

Slecht plan (i)
Een babysit nemen om vervolgens in wanhoop naar de ex te rijden en twee uur lang te huilen op zijn bank is een slecht plan. Dat doen we dus niet meer en ik heb een contactstop doorgevoerd waar ik mezelf trouw aan houd.

Slecht plan (ii)
Het is een heel slecht plan om te googelen rond homoseksualiteit en met een mengeling van nieuwsgierigheid en afschuw op wat zoekresultaten door te klikken. Sommige dingen wil je niet weten. Echt niet. Dus nee, ik zal niet met jullie delen hoe je je anus moet spoelen in de voorbereiding op bepaalde huiselijke bezigheden. En ja, er zijn nog ergere dingen (*). Dit helpt overigens heel goed om de contactstop vol te houden.

(*) Ik ben niet preuts en iedereen moet vooral doen waar ie zin in heeft, maar het is best lastig je je ex waar je belachelijk veel van houdt en waar je je nog steeds vreselijk toe aangetrokken voelt, voor te stellen druk in de weer met een doucheslang.

Belazerd
Any case. Als het waar is, heeft hij me jaren belazerd en is niets van wat voor mij echt was, echt geweest. Als het niet waar is, sta ik nu weer eens op mijn kop voor niets. Maar op dit moment geloof ik dat het niet waar is maar hij het wel zelf gelooft omdat het de makkelijkste manier is om zichzelf te rechtvaardigen. Misschien moet ik hem de instructies om zijn anus te reinigen doorsturen om hem wakker te schudden. Euh, nee, contactstop. Dus.

Twijfel
Mijn karakter keert zich weer eens tegen me. Mijn sterke analytische vermogens die me op het werk geweldig dienen, zijn een blok aan mijn been. Ik heb de meest complexe verklaringsmodellen ontwikkeld, terwijl ik er eigenlijk gewoon niet aan wil denken. Ik wil mijn hoofd leeg, nu.

Hulp
Ja, ik ben al geruime tijd bezig met hulp zoeken. Ik ben er van overtuigd dat ik aan mezelf moet werken, maar tegelijkertijd vind ik het precies ook wat extreem, wat ik meemaak (hoeveel aan-jezelf-werken heb je nodig om hier zen bij te blijven?). Ik kan zo hard aan mezelf werken als ik wil, maar ik blijf dit nogal een nachtmerrie vinden.
Anyway, na verschillende therapeuten en ook de holistische therapeute, en na craniosacraal, osteopathie, shiatsu, voetreflexologie, energetisch werk, healings, yoga, pillekes van dr Vogel, allerlei voedingssupplementen, stenen onder mijn hoofdkussen, bachbloesems, ayurveda… heb ik nu een afspraak gemaakt bij iemand die emotioneel lichaamswerk doet, op advies van iemand wiens advies ik in deze aanneem. Ik heb alles geanalyseerd, ik weet perfect wat er met mij zelf aan de hand is en dat van Dirk zal ik mogelijk nooit weten. Maar het blijft wat steken als het om verwerken en verder gaan gaat (wat ook niet makkelijk is in deze zotte situatie). Emotioneel lichaamswerk dus. Ik zou mijn schoenen opeten op dit moment, als ik daarmee de garantie krijg dat het verdriet ophoudt. Het kan me niet schelen wat ik moet doen, als het maar stopt. Het is lijden dat ik amper kan verdragen, en ik ben het spuugzat, Ik wil verder, ik wil dat het ophoudt, ik wil dat er iets leuks gebeurt, ik wil dat dit echt het allerlaatste was. Ik wil een relatie met die leuke collega die ik ontmoet heb aan de koffie-apparaat en die zo degelijk leek en zo aardig en zo betrouwbaar en die een leuk brilletje maar ook een vriendin had. Kom op, mag er eens iets gewoon goed gaan? Verdomme.

@ work
Ik voel me bijna schizofreen, omdat ik gewoon verder functioneer. Blij dat ik kan werken, dat zorgt voor wat afleiding.

Flashbacks
Honderd momenten. Die keer dat ik hem in Ikea zei dat er een man naar hem zat te loeren – dat gebeurde overigens achteraf gezien wel vaker. De dag dat hij helemaal bleek weg getrokken was na de twintig weken echo en niet mee wou doen met het plannen van de benodigdheden voor de baby. Het briefje dat hij op de tafel achter gelaten had bij één van de verdwijntruken: ‘Beter één groot verdriet dan vele kleine.’ (Waarom is hij toen eigenlijk niet definitief van de radar verdwenen? Kan dat alsnog? Kunnen mensen opgeslokt worden door een zwart gat? Kan ik dat ergens bestellen?) De dag in de zomer nadat hij weg gegaan was waarop hij me zei dat er iets met hem aan de hand was dat hij niet kon vertellen (mietje!). De woorden ‘nicht’ en ‘flikker’ die hij gebruikte over zichzelf in de dramatische nacht van de bekentenis (moest dat echt?). Ik die hem huilend op zijn bank vroeg voorzichtig te zijn omdat hij een vader is (jeetje, heb ik dat echt gezegd?).

 

Behoorlijk verknipt dus, ik, nu. Dadelijk mezelf tot yoga dwingen, om iets constructievers te doen dan chips en chocola door elkaar eten en kijken naar instructiefilmpjes voor anusspoeling.

Verdraaid nog aan toe, hij heeft zelfs mijn foutste guilty pleasure ooit totaal verpest (cfr. kijken naar filmpjes van ‘niet lullen maar poetsen’ met Koen en Gigi).

Ik heb al dagen het gevoel dat ik wou dat ik niet bestond. Verdomme.