Prinses krijgt een schop onder haar kont

Eerst & vooral: een gezegend jaar gewenst aan allen!

2015 – een jaar is niet genoeg

2015. Vorig jaar startte ik met grote voornemens. Ik zou 2015 gebruiken om aan mezelf te werken via een holistisch therapeutisch proces. Ik ben er van overtuigd dat ik de juiste therapeute gevonden heb, maar jammer genoeg is een jaar niet genoeg om te komen waar ik wil zijn.
Namelijk: klaar. De mist uit mijn hoofd verdwenen. Sterk en veerkrachtig. Blakend van gezondheid, energie en levenslust.

2015 – topmomenten

2015 bracht enkele betekenisvolle momenten. Als ik terug kijk, denk ik vooral aan:

  1. Ik heb mijn rijbewijs gehaald, tegen al mijn angsten in. De vrijheid die ik ervaar met mijn autootje en het feit dat onze wereld wat groter is geworden (en dus iets minder geïsoleerd), voelt nog steeds als een genade.
  2. Ik heb een man mee uitgevraagd voor een date. Jammer genoeg was hij ondeugdelijk en liep onze kleine affaire op de klippen, tot twee maal toe. Maar ik denk dat het symbolisch heel belangrijk voor me was die stap te zetten, ondanks de slechte afloop.
  3. Ik ben van baan veranderd en dat was een verandering ten goede.
  4. Ik ben gestart als zelfstandige in bijberoep en heb mijn eerste opdrachten volbracht. Het is nog zoeken en soms ook hard werken in het holst van de nacht, maar i did it. Toch?
  5. Hoewel ik weer wat van het rechte pad af ben, heb ik intens ervaren hoe goed het voor me is me wat geestelijk te trainen.

2015 eindigt met een trap onder mijn kont

2015 eindigt met een reactie op mijn blog waar ik behoorlijk van schrik, en die een paar dagen blijft malen in mijn hoofd. Op het stukje over Crappy Kerst, schrijft F. o.a. dit: ‘Ik kan wellicht nooit helemaal begrijpen hoe hard en lastig het voor je moet zijn. Bij iedere blogbericht dat ik van je lees, voel ik empathie. Maar heel erg vaak heb ik ook zin om een trap onder je kont te geven. Je idealiseert het gezinsleven anderen om je daarna in zelfmedelijden te wentelen.’

Ik heb ongelooflijk de neiging om me nu te gaan verdedigen. Uit te leggen dat het allemaal niet zo makkelijk is, dat ik moe ben, dat er meer aan de hand is dan ik hier opschrijf, … Maar ik probeer dat even niet te doen.

De reactie van F. sluit heel goed aan bij mijn innerlijke stemmetje en triggert aldus de innerlijke strijd die ik bijna voortdurend voer. De strijd tussen ‘het valt wel mee, we maken er het beste van, even flink zijn‘ en ‘ik ben moe, ik ben ongelukkig, ik wil dit niet, ik kan niet beter‘. De strijd tussen dat stemmetje dat zegt dat ik beter moet, en het gevoel dat ik niet beter kan dan dit.

Misschien heb ik in 2015 het gevecht gewonnen met de omstandigheden. De kinderen, het huishouden en de baan: makkelijk is het niet, maar het draait. Waar het vroeger nog heel onmogelijk leek om gewoon een weekend te overleven met de jongens, is dat nu allemaal al wel haalbaar.

De wetenschappelijke benadering

Misschien wordt 2016 het jaar van de ultieme strijd met mezelf. Op een rustig moment, vandaag, schreef ik kernwoorden op van wat er met me aan de hand is. Zoals je in een wetenschappelijk onderzoek een conceptueel kader als basis hebt, had ik plots een kader met concepten en duizend pijltjes tussen die concepten. De concepten zijn: zelfbeeld – vertrouwen in mezelf – faalangst – gebrek aan zorg voor mezelf – uitstelgedrag – schuld/schaamte/falen – geen ontspanning – strijd – energieverlies/doodmoe/uitputting/depressed – gebrek aan mentale ruimte – stagnering – overspannen/overprikkeld – grenzen – vatbaar voor foute relaties. In onderzoek zoek je een aangrijpingspunt. Je gaat op één van de concepten invloed uitoefenen, om beweging in het geheel te krijgen.

Eén voornemen voor 2016. Dat aangrijpingspunt vinden. Wordt vervolgd.