Prinses is vlees noch vis

Hippie

Nachtpasta
Het is laat. Ik zit aan de tafel, wacht tot de pasta klaar is. Vandaag heb ik drie vergaderingen gehad op twee verschillende locaties, geen van beiden binnen een straal van 200 km rond mijn huis. Ik heb meer dan vijf uur in de auto gezeten. Ik heb me afgevraagd wat ik mijn kinderen aan doe met dit leven. En toen zei er een stemmetje dat het Dirk zijn schuld is. Hij had ook gewoon het thuisfront kunnen spelen, nietwaar?

Wolfsvrouw met telefoonverbinding
Net heb ik een half uur gebeld met iemand waarvan ik dacht dat het een wolfsvrouw is. Iemand die op een boerderij woont, zelf kruidenmengsels maakt om te genezen van kwaaltjes en maar liefst acht kinderen heeft groot gebracht tot types die met paarden werken en hun hart volgen. Het leven haalt rare fratsen met me uit de laatste tijd en er gebeuren met enige regelmaat heel absurde of onverwachte dingen, zoals dit gesprek en het contact met deze vrouw.

Dreadlocks en kleermakerszit
Ik voel me altijd aangetrokken tot dit soort types. Al heel mijn leven ben ik gefascineerd door hippie-achtigen. Mensen die in communes wonen, mensen die van die leefgemeenschappen opzetten, in een yurt overwinteren, van festival tot festival trekken met een kraampje met bio-pannenkoeken, hun eigen groenten kweken waarbij ze de maanstanden respecteren, leven van de wat de wind brengt, geen suiker eten want dat is vergif, zich terugtrekken in de natuur op hun uppie voor volledige dagen en nachten, op een matras in hun woonkamer liggen als ze een snee brood hebben gegeten omdat hun lijf moet rusten van die zware aanslag die brood is, hun haar nooit wassen omdat dat niet nodig is als je zuiver eet. Enzovoort. Als het maar dreadlocks heeft en in kleermakerszit zit, zeg ik altijd.

Ok, ik vergroot het een beetje uit. Maar dat van die aantrekkingskracht is waar en ik kom ook bijzonder vaak in contact met dat ‘soort’ mensen of hun plekken.

Hippiedirk
Ook Dirk was in zekere zin dat type. De vrije vogel die alles anders deed dan anderen. Die niet hoefde te werken (want dat deed ik, haha). Die in de natuur rondzwierf bij volle maan (I kid you not) en altijd wel een skeletje van een muis of iets dergelijks meebracht (fijne cadeaus, echt). Die naakt in rivieren zwom. Hij had ook absurde kennissen. Mensen die als beroep zandsculptuurmaker waren, of sjamaan. Hij had echter geen dreadlocks (wel woest haar) maar zat wel in kleermakerszit.

Minderwaardig
Anyway, ik voel me altijd minderwaardig in het contact met de hippie-achtigen. Alsof zij dichter bij het ware leven staan dan ik. Alsof zij de essentie benaderen terwijl ik in de materie blijf hangen. Alsof zij zuiverder leven en ik maar meeloop met de massa. Alsof zij durven en ik niet.

Binnenkort rijd ik naar die wolfsvrouw toe met mijn jongens. Ik schaam me al bij voorbaat voor mijn nieuw autootje en mijn hoge hakken. Mijn iPhone (van het werk) zal ik maar thuis laten.

Het roer om?
Dat minderwaardige gevoel wrijft en schuurt telkens een beetje. Het doet me vragen stellen over mijn eigen leven. Waarom ik het roer niet omgooi. Waarom ik dit jachtige drukke leven blijf leiden, in plaats van in een gemeenschap te gaan wonen, mijn kinderen in te schrijven voor het Freinetonderwijs, en met mijn handen in de grond te gaan wroeten in een poging zelfvoorzienend te leven, mijn ware ik te vinden en nooit meer vermoeid te zijn. We zouden een ander leven kunnen hebben, dan dit leven waar stress en drukte toch een rode draad vormen.

Geen talent voor het hippiebestaan
Het antwoord is simpelweg dat ik geen hippie ben. Ik heb geen talent voor zelfvoorzienend leven. Ik geniet met volle teugen van op het werk rond te kijken en de gezichten van mijn collega’s te zien en te beseffen dat ik van elk van deze sterke en gedreven professionals iets leer. Ik ben in mijn nopjes als ik een lange rit voor de boeg heb met mijn autootje dat lekker sportief en intuïtief rijdt. Ik word gek als ik een week thuis zit met mijn kinderen omdat ik het saai vind en mijn kinderen vaak zeuren of ruzie maken en altijd aandacht nodig hebben. En ik heb nu eenmaal geen talent om te knutselen met beukennoten of samen verhalen te verzinnen terwijl we in een zelfgestookt vuurtje porren. Ik ben op mijn privacy gesteld en mag er niet aan denken dat ik in een huis zou wonen met huisgenoten die niet mijn partner of kinderen zijn en geluiden maken en/of bewegen en de spullen in de keuken anders terug zitten dan het in mijn hoofd moet. (Over het delen van een toilet en badkamer denken we nu even niet eens na, ok?) Ik hou van brood en nog meer van brood met hagelslag. Ik heb geen dreadlocks en ga elke dag in de douche. Mijn kinderen zitten in een gewone school en een gewone opvang waar ze niet eens biogroenten geserveerd krijgen (dat laatste vind ik overigens wel echt jammer). Ik zit op een stoel terwijl ik dit schrijf, en niet op een bamboemat. Ik drink tien koppen koffie per dag in plaats van brandnetelthee.

Vlees noch vis
En dus besluit ik dat ik geen talent heb voor het hippie-bestaan, maar dat ik tegelijkertijd ook niet helemaal mee doe met het echte leven zoals de meeste mensen. (Ik heb overigens altijd al het buitenbeentjesgevoel gehad, nu weet ik dat dat eigen is aan hoogsensitieve mensen.) Ik heb bewust geen tv, we eten groenten via het voedselteam, we zijn vegetariërs op het veganistische af, we dragen tweedehandskleding (alleen zijn dat geen wereldwinkelbroeken), en uren op mijn uppie in de natuur dwalen is een groter cadeau voor me dan een avondje in een groep vrienden.

Vlees noch vis, ik. Villa noch yurt. Geföhnd haar noch dreadlocks. Hip noch alternatief. Trut noch wolvin so far. Ik haal mijn schouders op, weet even niet of ik iemand anders zou willen zijn als ik kon kiezen, en eet mijn pasta op.

Advertenties

42 gedachtes over “Prinses is vlees noch vis

    • Nee hoor. Het gesprek met die mevrouw en in het algemeen het contact met types die ‘anders’ leven, confronteert me altijd een beetje met de rush die het leven hier constant is, en dat doet me vragen stellen over of ik het roer niet volledig moet omgooien.

  1. Ik heb én een iPhone én mijn kinderen gaan naar het Freinetonderwijs. En ik ben niet de enige. Zijn wij nu ook raar ;-)?
    Té veel vind ik trouwens nooit goed/gezond. Té veel “hippie”, té veel stress, té veel sporten, té veel nadenken ;-).

  2. Idem hier. Ik voel mij soms verscheurd tussen de moderne wereld en het back to basics leven. Een weekje back to basics met rugzak en tent gaan rondtrekken kan wonderen doen (het is alweer belachelijk lang geleden) en ik krijg op zo’n momenten een vreemde ‘relatie’ met mijn tent en rugzak die dan symbool staan voor het onafhankelijke gevoel en mijn meereizende huis.

    Maar hippie voel ik mij zeker niet. Ik steek het niet bepaald onder stoelen of banken dat ik geen fan ben van new-age en (in mijn ogen) zweverige toestanden. Op zich maakt het mij niet uit dat er mensen zijn die die levensstijl hebben, ze doen er niemand kwaad mee. Ik ben wel al te vaak betweters tegengekomen die je kost wat kost willen “bekeren” en dan begint het irritant te worden. Of mensen die onder het mom van de hippiegeest dingen vreemde dingen op relationeel vlak uithalen en goedpraten, waar het gewoon om een gebrek aan respect voor de ander gaat (mini-“trauma”, *check*). Net zoals ik een beetje kregelig word van het soms naïeve geloof in allerhande producten waarachter vaak niet meer dan platte commerce zit dat centen uit het (bij)geloof van mensen haalt.

    Ik vind het ook wel jammer dat zodra je richting ‘terug naar de natuur’ toestanden gaat, je vaak in hippie en new-age kringen terechtkomt. Doet mij denken aan een presentatie over hoogsensitieve kinderen waar we ooit naartoe gingen. Uiteindelijk niks bijgeleerd en vooral veel zweverig gezwets gehoord, heel jammer vond ik dat. Waar zitten die nuchtere voetjes-op-de-grond mensen die contact willen met de natuur zonder alle gekke new-age toestanden errond?

    Nu ja, misschien ben ik gewoon een heel on-spirituele mens ofzo.

    • Hier nog eentje dat veel liever concrete info krijgt en meestal iets te rationeel denkt voor het zweverige dat er bij lijkt te horen. Maar ik lijk tevergeefs op zoek ernaar… Ik ben een autoloze bakfiets moeder die vloekt op het openbaar vervoer, een hoogsensitieve wiskundige, een (beetje) programmeur zonder gadgets, een vat vol tegenstrijdigheden… The answer is in the mix, vermoed ik.

    • Ik denk er net hetzelfde over, Storm. Ik kan heel erg genieten en tot rust komen door het contact met de natuur, ik hou van rust en stilte, ik probeer zo ecologisch mogelijk te leven, te consuminderen en energie te besparen, maar ik ben absoluut geen hippie. Voor mij staan hippies gelijk aan bekrompen, ietwat naïeve mensen die eigenlijk veel dingen niet goed snappen en daarom maar hun eigen waarheid uitvinden en dat dan nog geloven ook. Heel gevaarlijk wanneer je begint te geloven/propageren dat homeopathie kanker geneest en kinderen ziek worden van vaccinaties. Ik zie het ongetwijfeld véél te zwart-wit, vermoedelijk het gevolg van alle tenenkrullende onzin die ik soms lees op bepaalde websites en media 🙂

  3. Belangrijk: jezelf nooit vergelijken met anderen! Je zal altijd mensen tegenkomen die IETS beter doen dan jij.
    Vergelijk jezelf alleen met de IK die je WIL zijn, jouw visie van de beste versie van jezelf, rekening houdend met wat je wel en niet wil, de beperkingen die je leven heeft (zoals dat bij iedereen het geval is) en de mensen die je in je leven wil én wat zij op hun beurt willen en als beperkingen hebben.
    Je doet het prima, je bent meer een voorbeeld dan je beseft. Er is echt niks mis met je job graag doen, integendeel. Ook al is dat geen “hippie”job. Mochten we allemaal beslissen om in een yurt te gaan wonen en onze dagen vullen met zelfvoorzienend zijn, de wereld zou ook niet blijven draaien. Zelfvoorzienend is maar in heel beperkte gevallen écht helemaal los van de maatschappij, dus die maatschappij moet blijven draaien.

    Een mix zijn is prima, das comfortabel in het midden, zonder extremen. Das de plaats van de beste compromissen: tussen hersenloze massaconsumptie en totale onthechting.

    Doe maar lekker verder, daar is het midden 🙂

  4. Herkenbaar, hoor. Hier: vegetariër, herbruikbare luiers, fietskar, Ecover, voedselteam (tot voor kort toch). En mijn man had vroeger een dreadlock en droeg enkel kleren uit de kringloopwinkel. Maar ook: een auto op de oprit, een oprit tout court, wasverzachter die lekker ruikt, een hekel aan homeopathie, shopweekends met mijn zus, allebei een job.

    In zekere zin zijn we dus ook vlees noch vis, alleen voelen we de noodzaak niet om vlees of vis te zijn. Ik denk dat ik die noodzaak vroeger meer voelde. Misschien omdat ik toen jonger was en mezelf nog niet helemaal kende. Of misschien omdat mijn huidige man er toen nog niet was. We zijn allebei namelijk vlees noch vis, maar we gelijken daarin heel hard op elkaar. Als je zou vragen hoe ik ben, dan zou het meest eerlijke antwoord zijn: zoals mijn man. (Niet helemaal, helaas, want ik heb pakken minder geduld dan hij.) (En hij wordt niet extatisch als hij in een winkel vol leuke kinderspullen komt.)

    Wat dat buitenbeentje betreft: voelt iederen zich niet soms een buitenbeentje? Ik vraag het me af. Het valt me op dat ik in mijn leven nooit mensen heb onmoet die zeiden: ik voel me zoals de rest. Ik heb er wel een aantal ontmoet die zeiden zich anders te voelen, moeilijk(er) aansluiting te vinden, die twijfels hadden over wie ze waren en wilden zijn. Misschien beelden we ons die ‘norm’ soms in? Kan dat? Ik weet het niet.

  5. Je bent soms veel te streng voor jezelf… Ik denk en hoop heel mijn leven “zoekende” te blijven 😉 Je kan maar groeien als je jezelf in vraag blijft stellen denk ik. En vlees noch vis, zijn we dat niet allemaal? En dan hoop ik net als K.To bewust ergens in het midden te zitten… Ik hou ook niet zo van extremen, ik heb het meer zo voor de gulden middenweg 😉

  6. Een mooie post. Los van het feit dat het hier specifiek over hippies gaat lees ik vooral twee dingen: … “Ik voel me altijd aangetrokken tot dit soort types. Al heel mijn leven ben ik gefascineerd door hippie-achtigen. … – … Anyway, ik voel me altijd minderwaardig in het contact met de hippie-achtigen.” …

    Wat ik mij nu vooral afvraag is waarom jij je voornamelijk aangetrokken voelt tot mensen/personen die je tegelijkertijd een minderwaardig gevoel geven?

      • Ook dat lijkt me zo gek niet. Op een van de andere posts heb ik iets geschreven over hoe we ons aangetrokken voelen tot mensen van wie we vinden dat ze ergens ‘hoger’ staan dan wijzelf, dat ze meer status hebben. Hoe we die status invullen, is heel persoonlijk, bijvoorbeeld: rijk, mooi, slim, grappig, zelfstandig, creatief … Ik denk dat bij Prinses ‘ongebonden’ hoog scoort. 🙂

        Alain de Botton schrijft over dat fenomeen in ‘Proeven van liefde’. Voor mij was het alvast heel herkenbaar.

  7. Haha, wat een heerlijke post alweer. En zoooo herkenbaar. Ik kan ook zo jaloers kijken naar mensen die de indruk geven het helemaal te hebben gevonden en volledig of toch erg onthecht te zijn, om dan snel te bedenken dat mocht ik op die manier leven, ik toch heel wat zou missen. Mag ik ook in het clubje van de mixen? En toch heb ik heel erg het gevoel dat ik beetje bij beetje, jaar na jaar, wat dichter bij mezelf, het eenvoudige en bij wat ik echt wil kom, en me steeds minder aantrek van wat anderen denken en willen in mijn plaats. En dat geeft een bijzonder goed gevoel. Maar we zijn nog héél ver verwijderd van de dreadlocks, de communes en de matrassen in de woonkamer hoor. 🙂 En ja, het is hierboven al gezegd, sommige van die “alternatieven” zijn dan ook weer zo snobistisch in hun alternatief zijn dat ze neerkijken op anderen die dat niet of niet voldoende zijn, wat ik dan ook weer ergerlijk vind. Het leven is één grote zoektocht naar jezelf, dat is een feit.

  8. Zolang je maar authentiek bent, denk ik. Er zijn evengoed authentieke als niet authentieke hippies, het heeft geen zin iets na te streven wat eigenlijk niet bij jou hoort. Je staat zo mooi met je gehakte schoenen en jurken, waarom dat opgeven als je je daar goed bij voelt? Ik heb ook een tijdje geprobeerd er alternatiever bij te lopen, maar ik val uiteindelijk altijd terug op jeans, T-shirt en sneakers. Dus ja, dat zal dan passen bij wie ik ben, zeker? 🙂 De beste manier lijkt mij een beetje te pikken van hier en van daar en dat te integreren in je leven. Zo word je iemand op wie geen enkel etiket te kleven valt, zo word je helemaal jezelf, omdat je leven is opgebouwd uit allemaal dingen die je mooi vindt en waar je in gelooft. En dan valt er geen enkel etiket meer op je te kleven, behalve je eigen naam.

  9. Ik denk dat maar weinig mensen zo netjes in een hokje passen van ‘alternatieveling’, ‘hippie’, ‘yuppie’ . En er zijn gelukkig ook genoeg voorbeelden van mensen die bewust met hun omgeving (in brede zin) omgaan zonder daarom te vervallen in onwetenschappelijke onzin. Mijn favoriete dreadlock Tim Minchin heeft er zelfs een geweldige beat-poem over: https://www.youtube.com/watch?v=HhGuXCuDb1U

  10. Fijne post en een feest van herkenning! Hier bijv geen rijbewijs, vegetariër, kind in het methodeonderwijs en het andere in een biocrèche, helemaal into attachment parenting. Maar als ik dan rondneus in fijne groepjes van “gelijkgestemden” op die vlakken word ik soms een beetje gek van hun fobie van geraffineerde suiker en hun vaccinvrije opvoeding. En ik zou zot worden als thuisblijfmama, ik ga graag werken. Waar ze dan weer vreemd kijken van andere keuzes. Enfin. Vis noch vlees. Fijn dat er meer zijn zo…

  11. Mag ik ook in het mix-clubje alsjeblieft? Ik zit ook overal tussenin.

    Heb vrienden die mij het toppunt van ekologisch bewustzijn vinden (vegetarisch, meest biologisch eten; idem voor spul dat ik op mijn huid smeer, af en toe tweedehands kleding, geen auto (deels wegens geen rijbewijs…..), dus veel in de trein en op de fiets) en andere vrienden waarbij ik schril afsteek (die eten uit hun eigen moestuin en hebben een composttoilet en gaan nooit met een vliegtuig etc.).

    Geen koffie- of zwartetheedrinker, maar vooral omdat ik het echt niet lekker vind.

    Nu ja, zoiets. Ook ik voel me aangetrokken tot de hippie-achtigen, maar ik geloof dat ik me vooral aangetrokken voel tot hen omdat zij hun plek in de wereld lijken te hebben gevonden. Dat zij uitstralen te zijn waar ze moeten zijn. Zoiets.

  12. Ook weer herkenbaar! Ik bewonder hen wel, die hippies… Maar het is inderdaad heel moeilijk om het roer compleet om te gooien. Ik denk dat je er veel lef voor moet hebben om het te doen.

  13. Wat schrijf je toch ongelooflijk inspirerend.. Ook weer een mooi stukje, dit.
    Je bent gewoon wie je bent, ook al is dat iets tussenin. Is goed zo !
    En wat ons betreft.. Wij eten vegetarisch, letten op het milieu, gebruiken Ecover, geen plastic zakjes… Maar maakt ons dat hippies? Dat maakt ons gewoon een koppel dat bewust bezig is met het milieu, niet meer; niet minder.
    Op mijn 30ste voel ik dat ik nog steeds zoekende ben naar wie ik nu echt ben. En ik weet het niet. Dat frustreert me soms, en op andere momenten denk ik dat die dingen eigenlijk niet zo belangrijk zijn. Naar mijn gevoel zal ik mijn hele leven zoekende zijn. Soms met de hulp van mijn psycholoog, soms op m’n eentje.

  14. Ik las niet al de reacties. Maar ik ben er ondertussen wel uit. Denk ik. meestal. allé. af en toe.
    Het is gewoon niet zwart-wit. Ik draag hakken, heb een bakfiets waarmee ik 99% van de dichtbij verplaatsingen doe uit ecologische en sportieve overwegingen. Maar ik heb wel een zwemvijver en een decadent te groot huis, Dat was onze keuze en een 15-20 jaren project. Ik koop groenten op de bioboerderij, maak zelf kleren of koop (veel te dure) merken. Ik durf wel eens te roepen op mijn jongens, en andere keren doe ik aan verantwoord ouderschap. Soms ga ik te voet met de draagdoek naar de bakker, en toch neem ik soms lui de auto. Ik ben niet wit, ik ben niet zwart. ik ben mezelf, en dat is al vermoeiend genoeg eigenlijk. Ik denk dat het lef zijn zit in zijn wie je bent, en niet proberen ergens bij te horen per sé. niet zwart, niet wit, ook geen grijs, maar alle kleuren van de regenboog, afhankelijk van het moment.

  15. Ik ben wat je noemt een “stadsmus”, met een grote aantrekking naar het leven in de natuur, maar ik zou het ook niet kunnen,….ik heb wat glamour en wat snelheid nodig me goed te voelen, zover staan we al,…..en je kids, die kunnen echt wel een pak meer aan dan jij denkt,…..ze worden niet gelukkiger van dat jij tegen je zin met hen zit te knutselen,…..heb dat ook geprobeerd, het werkt niet,…..en eens ze 15 zijn, dan sta je daar in je yurt en zijn zij naar ’t stad,…volg je buikgevoel,….je bent mama en je doet dat prima maar ook nog prinses en die moet in eerste instantie gelukkig blijven,……ain’t mama happy, nobody ain’t happy!!

  16. Wat een grappige post! Ik voel me sinds ik kinderen heb wel aangetrokken tot wat jij hippies noemt, zoon is ingeschreven in Freinetonderwijs, thuisbevallingeb, draagdoeken, lang borstvoeding, kritisch vaccineren, homeopathie, ( proberen ) onvoorwaardelijk opvoeden volgens Alfie Kohn enz, het wordt door anderen als ‘alternatief’ beschouwd. Alternatief staat in de woordenboek beschreven als ‘een ander goede weg’, daar ben ik blij mee dus….geen dreadlocks, zelfgemaakte tandpasta hier

  17. Herkenbaar!
    Een vriendin noemde ooit eens een moderne hippie. Ik blijf bewust thuis voor mijn kindje, doe vrijwilligerswerk, probeer zo eco en gezond mogelijk te zijn, … Maar tegelijk verzorg ik mezelf graag, vind ik dreadlocks niet zo hygiënisch 😉 en ga ik ook niet meteen in een commune wonen 🙂 Mijn man en ik hebben vaak het gevoel er niet bij te horen, te leven in een soort schijnaanpassing aan onze maatschappij. We zien er normaal uit, maar zijn dat vanbinnen iets minder 😉 Misschien wordt het inderdaad tijd voor een nieuw clubje!
    PS: Ik vond de beschrijving van Dirk wel hilarisch!

  18. ik heb ook altijd het gevoel er niet helemaal bij te horen. Mijn moeder benoemde jaren geleden ook dat zij dat gevoel had en dat heeft mij heel veel rust gegeven, dat is dus blijkbaar ok, en biedt misschien ook wel kansen.

    inmiddels denk ik eigenlijk dat iedereen zich zelf de uitzondering vindt, maar dat dat vooral komt omdat wel elkaar motieven en drijfveren nooit helemaal zullen kunnen doorgronden.

    Dat gezegd hebbende: we gaan wel verhuizen omdat we waar we nu wonen echt volstrekt geen aansluiting vinden op punten die voor ons belangrijk zijn…

  19. Pingback: De beste versie van mezelf in 10 punten | PIT coaching

  20. Ja, precies! Heel herkenbaar. Prachtig hoe andere mensen zo vol kunnen zijn in dat bestaan, maar… mij lukt dat niet. Ik doe ook pogingen tot kruidenthee (vooral kopen en bedenken dat ik het zou moeten drinken) en ik vind het heerlijk om te lezen over zulke alternatieve dingen, maar daar blijft het bij. Een vriendin is met haar 6 kinderen geëmigreerd naar Frankrijk om daar zelfvoorzienend te gaan leven, ze woont volgens mij inmiddels in een yurt… diepe bewondering maar… ik houd te veel van mijn warme bed, koude bier en fijne muziek ofzo, ik weet het ook niet 😉

  21. Pingback: Prinses snakt naar een nieuw schema | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s