Het leven zoals het is: single mom

Uiteraard heb ik getwijfeld vooraleer ik mijn post van zondag heb gepubliceerd. Het is meer dan met je billen bloot, vertellen dat je je kinderen de stuipen op het lijf hebt gejaagd omdat je hysterisch bent geworden.

Maar het is hier wel van ‘het leven zoals het is: single mom + kinderen’. En de crisis die ik beschreef was nu net heel erg ‘het leven zoals het hier is’. Op zijn slechts, wel te verstaan.

Hoe is het hier verder gegaan, sinds maandag?

-1- Normaal doen. Sommige mensen denken dat je in zo’n situatie best thuis blijft, bij voorkeur in bed. Ik weet voor mezelf dat het doen wat je normaal doet je snelst op de rails krijgt. Dus reed ik op maandagochtend richting werk, de volle 200 km, met een volle vergaderagenda voor de dag. Op de heenweg schoten er regelmatig tranen in mijn ogen, als ik dacht aan het geluid van mijn huilende kinderen. Een paar collega’s vroegen me hoe het ging. Bij enkelen zei ik er iets over (dat het moeilijk was thuis). Ik weet niet of dat een goed idee is, ik merk dat mensen daar ook niet echt op reageren. Mogelijk bedoelen ze dat niet met de vraag. Whatever. Daar kan ik me nu ook niet druk over maken.

-2- Ik besloot dat ik hulp nodig heb. Ik heb het voorbije anderhalf jaar aan heel veel deuren geklopt, maar ik heb een beetje een niet-voor-de-hand-liggend-profiel voor iemand die hulp nodig heeft. Ik ben namelijk iemand die hoog opgeleid is en een inkomen heeft, dus ik val eigenlijk overal een beetje door de mazen van het net (als je geen inkomen hebt, heb je ongeveer overal recht op) en met alle respect: ik ben verstandiger dan 80% van de resem stagiaires en hulpverleners die ik het afgelopen jaar heb gezien.
Wat wel goed is, is dat ik op een gegeven moment, toen ik al murw was van aan al die deuren te kloppen, elke keer mijn verhaal te vertellen en ook nog een keer aan de stagiaire want ik ben een goede casus, opgepikt ben door iemand die aan het hoofd staat van een dienst die ik nu niet verder ga noemen, en die de keuze maakte echt voor me te gaan. Die heeft o.a. geregeld dat alle betrokken hulpverleners samen aan tafel gingen met me en dat we op die manier samen wat stappen konden zetten (dat heet: cliëntoverleg).
Ik heb alleszins maandag die mevrouw opgebeld, eerlijk gezegd wat er gebeurd was. Ik heb haar ook gezegd dat het erg was (want ze zei ook dat ik onder zware druk sta en dat het begrijpelijk was dat het zo mis gegaan is, maar dat vind ik niet). En dat ik hulp nodig heb. Ze vroeg me wat ik in gedachten had. En weet je, als ik het zelf mag kiezen, zou ik zeggen: kraamhulp. Ik herinner me de dag waarop ik in eigen huis werd uitgenodigd aan een gedekte ontbijttafel door de kraamhulp die meteen ook op toverachtige wijze een ovenschotel voor ’s avonds had klaar gezet in de koelkast. Iemand die even voor me zorgt, heel even niet alles alleen doen, even niet alleen zijn met de mannen, iemand die in huis de boel even doet draaien zonder dat ik dankbaar moet zijn of een relatie met die persoon moet onderhouden. Kraamhulp dus, alleen mag dat niet als je jongste al 2 is denk ik. Wordt vervolgd.

-3- Ik had een taai gesprek met een vriendin. Ik weet nog altijd niet goed wat ik er van denk, maar het viel weer in de dynamiek die als volgt gaat: ik vertel dat het eigenlijk niet goed gaat en de andere bombardeert me met tips (van het genre: ga naar de Aldi in plaats van de Colruyt, hang toch gewoon een schema op voor die kleuter, geef je baan op, ga wat anders doen…).
Er zijn drie dingen waardoor dat voor mij niet goed werkt.
a. De situatie is complex, ik ben heus niet zo dom dat ik de tips die op me af gevuurd worden niet zelf kan bedenken. Maar elke mogelijkheid heeft weer een nadeel. Zoals mijn keuze om als zelfstandige in bijberoep te werken wat financiële ruimte heeft gegeven om mijn advocate te betalen, maar ook de werkdruk enorm verhoogd heeft. Alleszins geeft zo een bombardement aan tips me enerzijds een schaamtevol gevoel (ik voel me dan dom) en anderzijds val ik dan in de neiging me te gaan verantwoorden over vanalles en nog wat. Dan zit ik plots uit te leggen dat ik gewoon eens in Albert Heijn was omdat ik een brood nodig had en dat weet-ik-veel-wat voor kleins nog, en dan denk ik: waar hebben we het over? Ik wil helemaal geen verantwoording afleggen over mijn boodschappen.
b. Ik vrees dat ik onderhevig ben aan het effect van schaarste: ‘Armoede (langdurige schaarste) zorgt er bijvoorbeeld voor dat men moeilijk nieuwe vaardigheden aan kan leren en gebrek aan tijd leidt ertoe dat we op de lange termijn steeds onverstandigere beslissingen nemen.’ Zie hier. Ik ben al een tijdje onderhevig aan schaarste: geld, slaap (!!!), rust, tijd, liefde-warmte, zorg, … Ik vrees dat ik inderdaad niet zo ongelooflijk vermogend meer ben om veel slims te bedenken en stappen te zetten, ik ben ook niet zo vermogend meer om me goed te organiseren. Het frustreert me, het maakt me boos.
c. Zoals ik al zo vaak zei: ook ik heb de neiging tips te geven en alles wel eens snel op te lossen voor een ander. Maar soms is het goed om met elkaar even te concluderen: hee, wat vervelend allemaal. En dat dan uit te houden. Dat laat de ander meer in zijn waarde. Of zie ik het fout?

-4- De jongens. Ze zijn wat schrikachtig. Ik heb geprobeerd er met hen over te praten, alleen zijn ze vijf en vijf jaar oud. (De jongste is twee, maar hij zegt vijf. Vijf is het nieuwe twee.) Ik denk dat ik vertrouwen moet (her)winnen en zorgen dat het nooit meer gebeurt. Er is alleen nu zo’n risico tot overcompenseren, waardoor de verhoudingen hier in huis hoe-dan-ook scheef zijn. En dat mag niet. Ik de moeder, zij de kinders. Dat moeten we hebben. Stickers op de grond kleven en op tafel kleuren met stiften mag nog steeds niet. Ik mag niet bang zijn om daar een grens te trekken, en zij mogen niet verkrampen als ik dat doe.

-5- All of you. Dank. Jullie reacties waren erg betrokken, erg warm. Stof tot nadenken. Ook fijn van andere moeders te horen dat je jezelf niet altijd in de hand kan houden. Het voedt alleszins mijn overtuiging dat het goed is ‘het leven zoals het is: single mom + kinderen’ te hebben hier. Fuck fake, toch?

 

 

 

Advertenties

63 gedachtes over “Het leven zoals het is: single mom

  1. Fuck fake! Ik vind het knap hoe jij ondanks alle schaarste toch telkens weer als een buitenstaander je eigen situatie onder de loep neemt en hoe je ook echt op zoek gaat naar oplossingen. Dat is allesbehalve evident.

    Ik moet dat boek overigens dringend eens lezen. Ik gebruik ‘mentale schaarste’ tegenwoordig ook als antwoord op alle goedbedoelde tips over hoe ik mijn zoon in een normaal slaapritme kan krijgen. Ik ken de trucjes maar ben te moe om aan een langetermijnoplossing te werken (los van het feit dat baby’s baby’s zijn en zich niet altijd schikken naar langetermijnoplossingen).

    Bedankt voor al je eerlijkheid. Ik heb al zoveel gehad aan je blog en ik ben zeker weten niet de enige.

    • O jee, ik ging een tip geven :). Het lekker-slapen-zonder-huilen-boek. Helpt je inzicht krijgen in slaappatronen van de babies, en die zijn gewoon niet dezelfde als de onze. Er zijn ook geen langetermijnoplossingen voor jouw probleem, behalve opgroeien.

  2. Ik denk dat we inderdaad (ik ook!) moeten stoppen met tips geven omdat je die ongetwijfeld zelf ook al had kunnen bedenken, daar ben je immers intelligent genoeg voor. Daarom: sorry, wie ben ik om te zeggen wat jji moet doen? Juist ja. Ik duim voor je dat het je lukt om hulp in te schakelen!

  3. Fuck Fake! Jij bent zo eerlijk en open, dikke duim… En ik moest lachen om je kraamhulp-vraag. God, wat was die week heerlijk. Weet dat ik aan je denk. Ik schrok van je vorige berichtje en had even genoeg aan mezelf om goed te reageren. Want dan wil ik de juiste woorden vinden die je goed doen. En ik kijk hier en lees een bericht waarvan ik denk; jij bent zo sterk, door hulp te aanvaarden en te reflecteren… petje af. En het is onwijs veel wat je op je bord hebt. Als ik wist waar je woonde zou ik je misschien kunnen helpen. Al weet ik niet hoe ik dat voor me zie.

    En lichte troost, ook hier, kind wat erg Niet wilde slapen en zelf geen zin in de avond Alleen voor de boeg en ook ik kan onredelijk zijn omdat ik zo hard even rust wil. Is vandaag zo geweest na een lange dag met frustrerend mediationgedoe met ex, kom je thuis, geen arm om je heen … ik herken je echt wel een beetje.

    Dikke knuffel.

  4. Als het een troost mag wezen ik ga hier nog regelmatig uit mijn dak en ik heb geen geld-of slaapgebrek en ik sta er nog niet bijna alleen voor…jij moet alles alleen doen en meer dan fulltime gaan werken. Er zijn er die van meer crashen. Take care ik voel enorm met je mee!!

  5. Ik heb je blog daarover gemist, maar ik denk dat ik de strekking wel een beetje begrijp. Ik kan me herinneren dat ik zelf een keer door het lint ben gegaan bij mijn zoon. Hij wilde niets eten, al een tijd niet. Geen sla, geen brood, alleen bij oma wilde hij wat eten. Op gegeven moment ben ik zo boos geworden…ik schaam me er nog voor.
    Het was pure wanhoop.
    Sterkte hoor. Het komt ooit goed. Gewoon doorroeien.

  6. Ik vind het heel knap hoe jij jezelf durft bloot te geven. Hoe je die fuck fake ook echt waar maakt.
    Geloof me, ik probeer het ook, en met mij vele anderen, maar toch filter ik regelmatig nog wat ik wel en niet schrijf…
    Ik wil je heel veel sterkte toewensen en warmte en een kraamhulp-na-datum, dat ook 😉
    Jij bent in mijn ogen een heel straffe! 💜

  7. Petje af voor je veerkracht. En dankjewel om je kwetsbaar op te stellen.
    En enige mildheid voor jezelf is hier wel op z’n plaats denk ik… Ok, je was de controle even kwijt, maar dat is maar menselijk, heb ik zelf ook af en toe en ben geen alleenstaande mama. Alle begrip en respect. Je doet dat goed!

  8. Bij mij is na de kraamhulp de gezinshulp gekomen (was trouwens dezelfde fantastische vrouw), en die had ongeveer hetzelfde takenpakket. Dus ik zou zeggen: gezinshulp past precies binnen de omschrijving van wat jij graag zou willen.

  9. Je terugkerende stelling dat je niets hebt aan tips zet me altijd aan het denken. Ik merk dat ik het ook heel vaak doe, tips geven. Aan jou, maar ook aan anderen die met verhalen bij me komen. Maar ik weet niet goed wat je anders kan. Als iemand, zoals jij voorstelt, enkel “hee, wat vervelend allemaal” zegt, is dat dan beter? Heb je dan het gevoel dat er werkelijk naar je geluisterd werd? Heb je dan je verhaal kunnen doen?

    Het is een vraag, geen oordeel. Ik begrijp wel dat jij de meeste van die tips zelf ook kan verzinnen. Maar anderzijds, als iemand na zo’n ‘uitbarsting’ als die van jou (ik gebruik de term voorzichtig, je weet dat ik het niet negatief bedoel) tegen mij enkel “hee, wat vervelend allemaal” zou zeggen, ik zou razend worden. Denk ik. Want wat ben ik daar nu weer mee?

    Maar goed, misschien is dat omdat ik niet in jouw schoenen sta. Ik heb er geen ervaring mee.

    Ik blijf vooral vinden dat je het heel goed doet. Zelfs al vind je dat zelf niet. Maar je hebt al verdomd veel tegenslag gehad het voorbije anderhalf jaar. En je staat er nog steeds. Ik denk dat velen ondertussen al lang kopje-onder gegaan zouden zijn.

    • In reactie op de vraag van Saskaya:

      Wanneer ik het vertaal naar mezelf, dan helpt het al meer wanneer iemand in ieder geval eerst zegt dat het vervelend is, voordat hij begint met een lijstje van wat ik anders zou (hebben) moeten of kunnen doen.

      Ik moet telkens denken aan het boek ‘I thought it was just me (but it wasn’t) van Brene Brown. Daarin beschrijft zij de mechanismen achter schaamte en hoe je daar weerstand tegen op kunt bouwen.
      Een van de vier stappen is wat zij ‘talking shame’ noemt: vertellen wat er is gebeurt, zelfs al vervult dat je met schaamte. Dat vergt moed.
      Idealiter kan de ander het uithouden om dat aan te horen, ook wanneer dat plaatsvervangende schaamte of ongemakkelijkheid oproept. Ook dat vergt moed.
      Uit haar onderzoek en ervaring is er daarna empathie nodig: erkenning dat er herkenning is, wellicht niet letterlijk op dit gebied, maar soortgelijk in ieder geval.

      Dat zag ik allemaal gebeuren, hier op mijn scherm: De prinses die de moed heeft om talking shame te doen. Wij allen die dat lezen en meer of minder uithouden om het te laten zijn. En dan de reacties die zeggen: ook ik val weleens uit tegen mijn kinderen. Of: laatst ben ik ook ontploft.

      Lang verhaal om te zeggen dat ik dus denk dat dat, die empathische erkenning en herkenning mij meer zou helpen dan tips.en dan alleen ‘hee, wat is het vervelend allemaal’, terwijl dat alweer meer helpt dan alleen ‘je zou eens dit of dat moeten doen’.

  10. De dees heeft ooit über-cliché een bord aan stukken gesmeten.
    (De klein is nadien een HELE WEEK super flink geweest :p)

    Tips kunnen handig zijn en de toepassing van één simpele “life-hack” kan veel problemen van de baan helpen. Maar tips kan je best geven op een moment dat de ander gekalmeerd is. Op het moment dat iemand zich overrompeld voelt door zijn problemen, is het grootste probleem die acute frustratie, en moet die eerst aangepakt worden. En dat gaat niet met tips. Wat die persoon op dat moment nodig heeft is, wat ze in het Engels “emotional validation” noemen. Enfin, zo voelt dat voor mij toch aan. (Zie bijvoobeeld website hieronder)
    http://blogs.psychcentral.com/emotionally-sensitive/2012/02/understanding-the-levels-of-validation/

    • En ook: mega-goed dat je hulp bent gaan optrommelen. Ik vind het (en ben duidelijk niet de enige) grote klasse dat jij ondanks alles zo goed in staat bent helder over je situatie na te denken en dat je toch stappen blijft nemen om je situatie te veranderen. Als jij zo functioneert onder het schaarste effect, dan vraag ik mij af wat voor een vlucht jij gaat nemen wanneer die last wegvalt. 🙂 You don´t get what you deserve, you get what you negotiate. Gaan voor die kraamhulp!

    • @ Saskaya en de anderen: altijd cool dat er een term voor is. Emotional validation dus!
      Als iemand gewoon tips begint af te vuren ervaar ik dat vaak als kritiek begin ik me te verantwoorden terwijl ik dat niet wil. Het is ook zo dat je op een gegeven moment in een toestand bent waarin je die tips niet zomaar kan toepassen. Ik denk dat dat schaarste-boek daarover gaat.

      • Ook waar. Het is vaak door jouw specifieke situatie dat je tips die voor anderen werken niet kan toepassen. Om een echt nuttige tip te geven, moet je je al heel goed in de situatie van de ander kunnen inleven. En daarvoor moet je eerst heel veel luisteren, om daar een idee van te krijgen.

    • Stiekem ook blij te lezen van dat bord. Het mag/kan natuurlijk helemaal niet, maar ik voelde me alsof ik geweld had gepleegd zondag, omdat ik met iets had gegooid (niet naar de kinderen trouwens). Dat is vast ook zo. Nou ja, whatever. Het doet deugd te weten dat ik niet de enige moeder ben die wel eens in die staat geraakt is.

      • Het is inderdaad stiekem fijn om te lezen dat andere moeders ook wel eens staan te brullen.
        Voor mij is het nog maar een paar dagen geleden en dat schuldgevoel blijft hangen. Ook al besef ik dat je met, je schuldig voelen, niemand verder helpt.
        Iets kapot smijten doe ik niet meer, omdat ik daarna nog werk heb met opruimen 🙂

      • O meid, dat ben je zeker niet. Ik had daarvoor ook al met pampers en kleren gegooid, maar nog nooit iets breekbaars. Ik probeer het wel niet meer te doen, omdat de klein met knuffels begon te gooien :p maar ik was soms zo op, over mijn toeren, en alleen en gefrustreerd, en dan dreef zij me er nog wat verder over… Dochter ziet er trouwens allesbehalve beschadigd uit hoor. Mijn echtgenoot vertelt lachend over hoe zijn moeder soms met schoenen naar hem en zijn broers gooide. En da´s de liefste ma van de wereld, met drie zonen barstend van zelfvertrouwen.
        Het is waarschijnlijk beter je woede wat vroeger te ventileren, voor je volledig over de rooie gaat. En daar dan nadien heel duidelijk over te communiceren en je kinderen het gevoel te geven dat je, ondanks je woede, okee bent, het in de hand hebt, en dat mama weet wat ze doet. Ik heb mijn dochter al vaak gezegd: “Mama is nu even boos / verdrietig / moe, maar mama kan daar wel tegen. En straks is het over.” En dan leren ze wel dat het dingen zijn die komen en gaan en dat zij niet voor jou moeten zorgen.
        Een moeder die nooit boos wordt, kan haar kinderen niet leren met woede om te gaan, denk ik dan.

  11. Ka-BOEM. Er boven op. Die kindjes geraken er wel, nu wij nog. Dat is ook hetgene iedereen altijd tegen mij zei: het komt wel goed. Jaja, denk ik dan, dat zal wel zeker, maar wanneer en hoe? En wie helpt mij? En waarom lig ik dan te bleiten in mijn bed? Omdat het ooit goed komt? Ja, tarara.
    Hoeveel keer ik al ontploft ben van dag één tot nu (negentien jaar later), geen idee. En inderdaad met ontploffen bedoelen we: hysterisch roepen, ons eigen kop tegen de muur bonken omdat het niet meer gaat, het kind even in een aparte kamer zetten als het stout is omdat je anders jezelf niet vertrouwt,… noem maar op. Ik ben er nog steeds niet klaar mee en wacht nog altijd op die tips. Kraamhulp voor moeders met tienerzonen is ook teveel gevraagd zeker?

  12. Mocht je wat meer in de buurt wonen, zou ik best regelmatig eens een portie “kraam”kost willen afleveren hoor (die Het Lief dan gemaakt zou hebben, uiteraard).
    Ik denk dat we een soort kettingreactie moeten kunnen starten. Een kleine boost waardoor alles wat meer op zijn plooi valt. Wat denk je zelf dat die vonk kan zijn? Is dat een financiële boost (waardoor je bv ruimte hebt voor een kuisvrouw/strijkhulp/babysit/…) of denk je eerder aan een “make over” waarbij iemand eens heel je huis onder handen neemt en je diepvries vol lekkers stopt? Of nog wat anders? Heb je er een zicht op OF en WANNEER je aanspraak zou kunnen maken op alimentatie van Dirk?

    Fuck Fake, idd 🙂
    Oh en fuck ook al die regeltjes waardoor de overheid laat uitschijnen dat als je een diploma en een baan hebt, je al je problemen wel zelf kan oplossen.Want ook dat stoort mij mateloos!

    • Prinses, als ik dit lees, hoop ik dat je het aankunt om het allebei te aanvaarden: zowel een financiële boost van hen die dat zouden willen doen als fysieke hulp. Waarbij ik heel erg goed snap dat allebei grote drempels zijn om over te stappen.

      Voorzichtige (wegens de fybro) klemknuffel (wegens om je geven).

  13. Kraamzorg zal misschien niet meer lukken, maar gezinshulp is eigenlijk hetzelfde. Aan te vragen bij Familiehulp, Landelijke thuiszorg, hier en daar bij OCMW. Je betaalt volgens je inkomen, en kan deel terugkrijgen via mutualiteit.

  14. jij: Fuck fake! ik: Hear Hear!!

    (Ik denk niet dat ik al eerder heb gereageerd, maar ik ben een trouwe volger van je blog. En ik heb me recent voorgenomen om vaker te reageren op de blogs die me na aan het hart liggen. Want ik kan begrijpen dat dat deugd doet als je moeite doet om iets op het wereldwijde web te smijten. Want goede voornemens hoeven niet te wachten tot 1 januari.)

    • In dit geval op dit moment helaas niet: ‘Mijn netwerk is al wat groter maar ik heb nog steeds geen familie op wie ik kan rekenen. Integendeel’, schreef de Prinses een paar dagen geleden nog 😦

      • Dag Ariadnesdraad,
        Dank voor je reactie. Inmiddels had ik zelf ook met schrik bedacht dat er in België ook een organisatie met die naam zou kunnen bestaan (bij ons in Nederland ken ik die niet) en dat ik dus voor mijn beurt had gesproken. Dan hoop ik bij deze dat die organisatie wellicht iets kan doen.

  15. Je weet me steeds weer diep te raken. Jammer dat er zo weinig, betaalbare, hulpmiddelen zijn voor gezinnen die het om een of andere reden lastig hebben (alleenstaande ouders, gezinnen met iemand met een chronische ziekte, gezinnen met erg slechte slapers,…). Een betaalbare soort kraamhulp die vb. je diepvries eens vol kookt, boodschappen doet of gewoon eens met je kinderen naar de speeltuin gaat zodat jij wat tijd krijgt om te slapen/rusten. Ik duim heel erg voor je dat er snel iets uit de lucht komt vallen dat je ademruimte geeft, zodat je meer energie hebt voor fijne dingen én slaap, want wakker de wereld op je schouders dragen is zoveel gemakkelijker….

  16. Inderdaad! Ik vind het geweldig dat je dit deelt en ik denk echt dat er heel veel zijn die zich hier in herkennen, maar het niet zeggen. Dat geeft niet, maar je bent zeker niet alleen hierin. Ik heb veel bewondering voor hoe je dit aanpakt. Je bent je ontzettend bewust van alles wat er gebeurt en gebeurd is en dat is superbelangrijk.

  17. Ook ik volg je blog met belangstelling en bewondering voor wat een straffe madam je bent.. Hopelijk kan de hulp gauw concreet worden.
    Bedenkingetje bij punt 1. Een “how are you?” wordt in Engeland beantwoord met “how are you?”. Ik ben er ook hoe langer hoe meer van overtuigd dat quasi niemand dat uit interesse vraagt. Alleen die ene collega met wie je eens een diepgaander praatje kunt hebben, een hulpverlener of een vriend/familielid die goed kan luisteren (uiterst zeldzaam). Als je ermee experimenteert, zoals jij op het werk, en goed oplet, zul je zien dat ze bijna zichtbaar opgelucht zijn als je niét eerlijk vertelt dat het niet gaat. “Cava, en met u?” is de handigste leugen die er bestaat op sociaal gebied, maar het helpt je inderdaad geen meter vooruit en benadrukt ieders fundamentele eenzaamheid.
    Noem me een pessimist, ik noem het realist.

  18. Liefie, woonde ik maar om de hoek, dan gaf ik je een dikke liefdevolle knuffel en toverde ik voor jou een ovenschotel op tafel. Ik snap je zo goed! Tips om het anders te doen helpen soms gewoon niet. De tijd stil zetten, geluiden en gegil uit, was die zichzelf op vouwt, rekeningen die gewoon één keer door een ander betaald kunnen worden, geen verantwoordelijkheid, geen gezeik, tijd om op te laden. Als ik het kon, gaf ik het je allemaal… Nee wacht, gaf ik het ons allebei. Samen opladen is zoveel leuker xxx

  19. wij hadden vroeger een tijd gezinshulp, toen mijn moeder het even niet kon regelen thuis. gek dat ik dat nu pas bedenk, terwijl ik bij jouw vorige post schreef dat mijn moeder vast gelijkaardige uitbarstingen had gehad maar dat ik me het niet meer kon herinneren. 🙂
    hoop dat dat nu nog bestaat, lijkt behoorlijk op kraamhulp, bij ons droeg ze (hanneke heette ze weet ik nog) zelfs een wit uniform! (maar dat is dat is dan ook 30 jaar geleden)

    ZO goed dat je hulp hebt gezocht! hoop dat je dan ook eindelijk eens passende hulp krijgt, sterkte

  20. Pingback: Tiny, de moeder die keihard op haar bek ging | tiny blogt

  21. Geen tips, ik herken je reactie erover te goed. Wel vragen voor jou. Zondagmiddag vertrekt ons erg leuk en intens bezoek terug naar huis, daarna wil ik naaien om weer helemaal tot mezelf te komen. Dus zeg het eens, mag ik dingen naaien voor jou/jouw zoontjes? Ik heb vanalles behalve broekenstof dat ik kan gebruiken, wil je iets specifieks of een verrassing? En dan nog meer vragen voor de stofjes: kleurrijk of sober? Stoer of ingetogen? Lievelingskleuren? Verafschuwde kleuren? Assorti of niet? Speciallekes (zoonlief heeft bvb licht gekantelde borstkas, dus shirts spannen en broeken vallen af en de dochter staat niet met lichtgroen)? En oei, ik vergat bijna het belangrijkste: welke maten?
    Antwoorden kan hier of naar trijnewijn-a met een rondje rond-gmail-doodgewoon puntje-com. Dan help je me om tot rust te komen door te creëren: win-win.

      • Ik denk wel dat dat moet lukken, zeker na alle gordijntjes van de laatste maanden. Als je de hoogte van het bed kunt bezorgen (ik veronderstel dat het bed 2m lang is) en een foto, zodat ik een ophangmanier kan bedenken, dan stuur ik je foto’s van de stofjes die ik ervoor kan gebruiken. En joepie, iets nieuws, ik kijk er al naar uit 🙂

      • 🙂 Leuk! Ik schreef tent maar ik bedoelde een soort huisje. Ik wil de kleuter een nestje geven waar hij zich kan terugtrekken voor hij boos wordt, iets leuks, prikkelarm, waar hij alleen kan zijn. Van de Sint krijgt hij mogelijk ook iets met een koptelefoon waarmee hij zelf verhaaltjes of liedjes kan opzetten, zodat hij zich even kan afsluiten. Hij reageert namelijk vaak heel slecht op auditieve prikkels.

      • zo lief! Prikkelarm, nestje, eigen plekje en dus liefst ook niet te donker, daar kan ik al veel mee. Stuur je me een mailtje met de hoogte en een foto?

  22. Wij waren twee jaar lang weekendpleeggezin van een klein Afrikaans meisje uit het Leuvense . De mama was alleenstaand en had nog twee andere kinderen en was zwanger van een vierde kindje Het is spijtig dat dit vaak alleen maar mogelijk is voor kansarme gezinnen . … Maar je kan je kans altijd wagen en eens bij pleegzorg aankloppen, of op zoek gaan naar een permanent steungezin, om je af en toe eens wat ademruimte te gunnen. Heb je ontmoet tijdens de “soepactie” en zit momenteel zelf wat in een moeilijke situatie met onze puberende adoptiedocher, anders was ik je al zeker ter hulp gesneld…………

  23. Pingback: Het leven zoals het is: single mom (ii) | En ze leefden nog groen en gelukkig

  24. Pingback: De noordwester, het kastje en de muur | En ze leefden nog groen en gelukkig

  25. Pingback: Update van het prinsessenbestaan | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s