Ode

O, zonen. Wat zijn jullie prachtig.

De dag waarop we naar de zelfpluktuin gingen. Grote broer, je rende er vandoor met tomeloos veel energie, vastbesloten voor mij de mooiste pompoen te halen die je vinden kon. En kleine broer, je besloot je bang op te stellen en aan mijn rok te gaan hangen, waardoor ik innig diep kon genieten van jouw kleine hoofdje op mijn schouder terwijl ik je door de velden droeg op zoek naar spruiten en kolen.

De ochtend waarop jullie fris gewassen met z’n tweetjes piemelnaakt gingen springen in het grote bed. Die twee lieve lijfjes vol energie. In plaats van kwaad te worden, besloot ik gewoon mee te gaan doen en hadden we kriebelsessies all over en buikpijn van het lachen.

De keren dat ik wel kwaad word op jullie, jullie elkaar aankijken en het dan uitproesten van het lachen.

Het gegeven dat er stilaan wat meer ruimte ontstaat. Jullie kunnen wel eens even alleen blijven terwijl ik boven iets haal, of in de keuken iets doe.

Jullie onvoorwaardelijk broederschap.

Vaak, mannen, vind ik het niet zo makkelijk. Zo alleen met jullie. Maar jullie hebben het vast ook niet makkelijk, zo alleen met mij. Vooral als ik verdrietig ben en dan iets afwezigs heb. Of als ik moe ben en dus ongeduldig. Of als we weer eens pannenkoeken eten omdat ik door mijn timing of planning geen gezonde verantwoorde maaltijd op tafel krijg.

Over mijn uitbarsting van een tijdje terug, heb ik diep veel spijt. We praten er over met elkaar, ik probeer het uit te leggen. Zoekend of ik jullie kleine zieltjes daarmee ook niet te veel belast, of het net goed is het er gewoon over te hebben.

Ik merk dat ik jullie steeds meer ruimte geef. Mee ga in jullie verhalen en fantasietjes. Jullie bedank voor de fijne momenten. Niets vanzelfsprekend vind. Dingen probeer uit te leggen op jullie niveau.

Soms heb ik het gevoel dat ik het niet getroffen heb, met het alleen zijn, met de druk om werk en gezin te combineren, om het hier thuis alleen te redden, omdat zo veel onmogelijk is wegens geldgebrek. Soms lijkt het alsof ik diegene ben met het meeste pech van al de mensen die ik ken. Intussen ben ik veranderd, maar het tij niet. Het is nog steeds zwaarder dan nodig en ik ben zeer zeker overbelast.

Maar jongens, elke dag – ik herhaal: elke dag – met jullie, is er minstens één moment waarop ik denk dat ik het getroffen heb met die twee zonen van me.

Of zoals ons lievelingsboekje het zegt:

ik groot, jullie klein,
ik cool, jullie cooler!
ik sterk, jullie dapper,
ik moe, jullie wakker,
jullie JA, ik nee,
samen hebben wij het fijn,
zo moet het zijn

Kusjes, tot vervelens toe.

Jullie moeke

Advertenties

24 gedachtes over “Ode

  1. “Weer eens pannenkoeken”? Ik gok zo dat alleen jij daar mee zit, en niet je jongens.

    Elke dag is een nieuwe dag. En daarmee een nieuw begin. Misschien hoef je helemaal niet terug te kijken, uit- en door te praten. Schone onderbroek, boterham erin en gaan. Zettumop deze week!

  2. Nu zijn ze nog zo klein, je koestert die momenten.

    Ik ben zelf al 8 jaar een single mama met 2 jongens. Inmiddels is de Oudste 16, mijn jongste is helaas vorig jaar oktober volslagen onverwacht overleden (erfelijke hartritmestoornis, waar we niets van wisten) hij is 13 jaar geworden.

    Ook ik had zo vlak na de scheiding wel eens zo’n uitbarsting, ik schaam me er nog voor. Die arme jochies, zich van geen kwaad bewust…. maar het was allemaal net even te veel. De zooi, werken, huishouden, jongens opvoeden, naar school brengen… afijn je herkent de spagaat waar je zelf ook inzit vast wel. De vader van mijn jongens was en is niet meer in beeld, hij had geen interesse.

    2 jaar geleden, toen eindelijk alles een beetje op zijn plekje viel, heb ik met de jongens vaak zitten praten, gezellig onder het eten, over hoe het vroeger was en nu en over hoe zij alles ervaren hebben. Ook kwam mijn uitbarsting ter sprake, nou ja, IK bracht hem ter sprake. Mijn jongens wisten niet waar ik het over had. Ze vertelden dat ze zich daar niets van konden herinneren, ja ik was wel eens mopperig geweest, maar ik knuffelde ze immers heel veel en ze mochten altijd snachts bij me in bed als ze verdrietig waren, of bij een nachtmerrie, of zomaar omdat ze het zo gezellig vonden bij mama.

    Die gesprekken aan tafel heb ik erin gehouden, elke avond kletsen we over van alles, elke dag bepaalde één van ons waar hij/ik over wilde praten. Ik heb er heel erg veel van geleerd. Mama’s zijn ook maar mensen, en we maken ook fouten, en dat mag ook, als we er maar van leren. En dat doe jij, je bent er zo van geschrokken….. je hebt maatregelen genomen, je voorgenomen het voortaan anders te doen. Nu moet je jezelf nog vergeven…. en het dan loslaten… geloof me, die uitbarsting zal nooit meer komen, want de schrik van toen, in de ogen van je kinderen staan op je netvlies en die raak je niet meer kwijt, en dat alleen is al een garantie voor jezelf, dat je het nooit meer zal gebeuren…

    Ik ben ontroerd door je mooie logje…. alle liefde voor jouw jongens…. maar ook liefde voor jezelf….

    Dank je wel voor het delen.

    Marjan .. Noord-Holland

    • Marjan, dank jou wel om te delen, En om perspectief te bieden/openen.
      Ik ben intussen wel al een dagje zwaar onder indruk van wat je vertelt over het onverwachte overlijden van je zoon. Ik kan me amper voorstellen dat je dat als moeder ‘overleeft’. Veel liefs, kracht & goeds gewenst!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s