Het leven zoals het is: single mom (ii)

We belden lang, de coördinator van het cliëntoverleg en ik. Ik vertelde enkele dingen, die ik voor het eerst luidop zei. Ik realiseerde me onmiddellijk hoe absurd alles geworden is.

‘Soms ben ik blij als Dirk hier is en wil ik dat hij niet weg gaat, omdat ik dan weer alleen ben en er alleen voor sta. Ook al weet ik dat hij niet deugt en dat ik hem niet meer binnen zou mogen laten hier.’

‘Met de Kleuterzoon verval ik te vaak in het patroon van boos zijn en ruzie versus cadeautjes/snoep/andere dingen geven. Ik wil dat niet, maar om één of andere reden is het zover gekomen, door schaamte en schuld en moe en alleen. Het gekke is dat het met de Peuter helemaal anders gaat, dat ik helemaal geen moeite moet doen om een vrij evenwichtige en verantwoordelijke moeder te zijn voor hem. De Peuter krijgt nooit cadeautjes.’

‘Ik heb een jurk gekocht in de solden en pieker er al een week over of ik dat wel had mogen doen.’

‘Ik ga een keer per maand naar een voetreflexologe, terwijl ik niet eens weet of ik er wel in geloof, maar ze is zo moederlijk en ik voel mij daar een uurtje verzorgd en ontspannen. Vervolgens word ik weer gek van schuldgevoel omdat ik daar geld aan uit geef terwijl ik op elke euro moet letten.’

‘Ik lees mijn mails niet meer, ik kan het niet meer.’

‘Laatst was ik weg met de kinderen. Toen ik terug kwam in de ondergrondse parking na een date met twee schatten waarvan ik zo blij ben ze te hebben leren kennen, zag ik dat mijn portier wagenwijd open stond. Al uren, dus.’

‘Ik word moe van mensen zien.’

‘Ik snap niet hoe ik nog functioneer op mijn werk. In de dingen die ik doe, functioneer ik zelfs uitermate goed.’

‘Ik word gek van de gedachten die ik heb. Elke avond loop ik dezelfde kringetjes in mijn hoofd. Schaamte en schuld over wat voor moeder ik ben, schaamte en schuld om geld dat ik heb  uitgegeven aan de voetreflexologe, een keer naar de film of een jurk. Schaamte en schuld omdat ik Dirk binnen gelaten of opgebeld heb.’

‘Ik eet elke dag rommel omdat ik zo moe ben dat ik daar naar snak. Ik kan het mezelf niet ontzeggen, soms eet ik me bijna ziek.’

‘Ik moet morgen 500 km rijden en ben van huis van kwart voor 7 tot 9 uur ’s avonds.’

‘Ik heb bijna elke dag maagpijn van de pepdrankjes die ik drink om de dag door te komen.’

‘Ik heb geroepen tegen de kinderen omdat ik niets meer kon verdragen.Ik moest de neiging om ze weg te duwen toen ze troost bij me zochten, weerstaan.’

‘Ik heb een jurk gekocht terwijl ik niet weet hoe ik de elektriciteitsrekening ga betalen. Ik weet hoe stom dat is. Hoe komt het nu dat ik dat gedaan heb?’

‘Ik neem elke dag een overdosis aan ijzertabletten in de hoop dat ik er wat bovenop kom.’

‘Kleine dingen brengen me verschrikkelijk uit evenwicht, zoals geluiden, of de Peuter die koorts heeft, of de Kleuter die diarree heeft.’

‘Ik heb iets gehad met een man waarvan ik wist dat hij niet deugde. Hij had verschillende relaties tegelijkertijd en dat wist ik. Ik wou dat niet, maar ik liet het wel gebeuren.’

‘De kleuter is altijd kwaad op me, altijd.’

In november besloot ik dat ik hulp nodig had. Ik heb er even mijn schouders onder gezet, maar de mogelijkheden zijn nogal beperkt en mijn voornemen om nu echt te zorgen dat ik hulp zou krijgen, strandde.

Intussen ploeterde ik door, met ups en downs. Met een kerstvakantie waar ik letterlijk doodziek werd van de stress omdat er bezoek zou komen, zodat ik dat bezoek ook moest afzeggen en ik dus helemaal niets heb gedaan, anderhalve week lang. Toen ik had overgegeven van de stress omdat er bezoek zou komen, heb ik de kinderen filmpjes laten kijken op de tablet naast me in bed, zodat ik verder kon slapen. Ik heb hen pas om 11u ontbijt gegeven. Door een comment over zelfmedelijden op deze blog nam mijn gepieker in die periode nog toe en mijn schaamte en schuld zijn ongeveer verdubbeld.

Intussen trok ik weer aan de alarmbel, bij de coördinator van het cliëntoverleg. Hopelijk verandert er nu iets.

En verder denk ik vooral: what the fuck is wrong with me? Ik heb het gevoel dat ik alleen maar controle moet krijgen over mijn eigen denken, om de situatie terug in de hand te hebben. Om de stress van alleen/eenzaam, uitdagende combi werk & gezin, beperkt budget, boze Kleuter, Peuterachtige peuter, huishouden, rechtszaak tegen ex, onafgewerkt doctoraat, achterstallig werk en achterstallig huishouden, geen contact meer met mijn  familie, fysieke pijn… de baas te kunnen. Maar blijkbaar wegen net al die dingen  zo zwaar door op mijn mentale vermogens, dat ik de oplossing maar niet vind.

En in heel dit zootje zijn er ook nog heel normale dagen waarop ik content ben en alles onder controle lijk te hebben en we het gewoon leuk hebben samen.

 

 

 

 

 

Advertenties

61 gedachtes over “Het leven zoals het is: single mom (ii)

  1. Wees niet te streng voor jezelf. Wees mild. Je hebt heel veel tegelijk op je boterham. Er komt een moment dat je wel uit dat kringetje raakt en er komt een moment dat het zal keren. Je hebt maar 2 handen en je doet je best. Meer kan je niet doen…

  2. Schattebol, er is niks fout met jou. Je bent oververmoeid. Iedereen is anders gebouwd, elk kind is anders, elke situatie is anders.
    Ik trap ook in die val hoor. Gisteren nog, een moeder in het park die aankondigde dat ze zwanger was van haar tweede. In die groep zijn dat nu drie mama´s die zwanger zijn van hun tweede. Iedereen is toen, met kinderen en al, naar een bar gegaan om op haar zwangerschap te drinken. Iedereen behalve ik, want mijn dochter was overgeprikkeld en boos en liep te krijsen, dus ik met haar naar huis.
    Toen heb ik ook weer even gedacht: hoe kan het toch dat anderen zonder de minste moeite meer dan één kind op de wereld kunnen zetten, en ik niet? Dat ik zo hard moet vechten om haar onder controle te krijgen, dat ik het fysiek gewoon niet aankan om nog eens tweede kind te krijgen (migraines, depressies, splaapstoornissen, etc.) terwijl dat bij anderen precies vanzelf gaat?
    Maar iedereen heeft een ander lichaam, een andere geest, een andere voorgeschiedenis en een ander karakter. We doen wat we kunnen.
    Om eerlijk te zijn weet ik niet of een andere ingesteldheid zoveel aan je situatie zou veranderen. Jij hebt gewoon extra hulp nodig, want jouw lading is te zwaar voor één persoon. Jij loopt in je eentje een kar te trekken waar je minstens met zijn tweeën voor moet zijn. Tuurlijk dat je kapot bent.
    Voor 2016 wens ik
    1. dat je hulp krijgt
    2. dat je die schuld en schaamte kan omzetten in een gevoel van trots. Een gevoel van “fuck, ik heb het toch maar allemaal gedaan gekregen, op mijn eentje.”

    Wees jij voor de verandering maar eens een beetje trots op jezelf! Er zijn genoeg mensen die het in jouw situatie al lang opgegeven zouden hebben.
    En nu hopen op hulp, zodat je eindelijk een beetje kan reupereren.
    En die voetreflexologie blijven doen! Dat is precies het soort dingen waar jij nood aan hebt.

  3. oh my ik zou dit kunnen geschreven hebben (alle behalve het ventenluik dan want dat heb ik echt wel bewust gemeden de afgelopen jaren). maar de rest… Ik ben nu een paar weken thuis geschreven door de dokter. En het enige waar ik aan kan denken is: hoe ziet mijn huis er in godsnaam uit, hoe erg zie ik er in godsnaam uit… maar ik heb geen energie om er iets aan te doen. enfin, ge zijt niet alleen. Hopelijk steek ik je daarmee toch een beetje een hart onder de riem xxx

    • Je pakt het slimmer aan dan ik met het vermijden van het ventenluik en met het thuis blijven :). En ja, dank voor je hart onder de riem. Ik vind jou trouwens altijd een supermoeder als ik jouw verhalen lees, en het feit dat het nu te zwaar is, verandert daar niets aan.

  4. Ik zou je graag spreken, binnen je mogelijkheden (mail of telefoon). Het zou veel voor me betekenen. Ik wens je veel moed en kracht. Grtjs.

  5. Wat een verhaal en wat een herkenning! Ik kan me goed voorstellen dat je er soms echt even helemaal door heen zit. Je bent een behoorlijk gevecht aan het houden, en dit is er eentje die veel intern gebeurd. Dat zijn de lastigste. De schuldgevoelens, de verwachtingen die vaker niet dan wel uit lijken te komen. Het kan voor de buitenwereld nu heel makkelijk lijken om de uitweg te zien, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat jij een uitweg ziet. Een klein tipje wat mij heeft geholpen is om één stap per keer te zetten. Dan raak je minder snel overweldigd door alle ballen die je lijkt te laten vallen. Realiseer je dat je een keer een goede dag hebt. Dat je een keer liefdevol hebt gereageerd ipv hebt geroepen. Dat je een keer goed hebt gekookt voor jezelf en de ‘rommel’ hebt weerstaan. Dat zijn de kleine stapjes, die haalbaar zijn. Focus je op die dingen. Wees daar even echt blij mee. En soms… gooi gewoon die handen in de lucht en zeg: “Klaar! Ik ben er even helemaal klaar mee.” Ook dat is oké. 🙂

  6. Er is helemaal niks mis met jou! want dan is er ook iets mis met mij 😉
    Leestip, weg met schuldgevoelens 😉
    Mijn tip, als je geen zin hebt om mensen te zien, dan doe je dat ook niet 😉

  7. Die laatste opsomming. Moet je die de baas kunnen? En waarom dan? Wat als je die dingen gewoon loslaat? Niet ziet als mislukkingen of iets waarop je hebt gefaald, maar “gewoon” dingen die op je pad zijn gekomen en je info hebben gegeven als: ok, dit is het niet. Ik aanvaard dat. Ik heb er dit en dat uit geleerd. Dus loslaten dat je mislukt, want dat is een overtuiging die je nogal zwaar beperkt heb ik de indruk.

    En over je kleuterzoon. Ik las ooit het boek Fluisterkind (hebben ook website, presenchild) en ik vond dat wel eyeopener. Mss niet van toepassing voor jullie, maar ik wil de info wel meegeven.

    (voetreflexologie: ik geloof er ook niet in uhu maar ik ga toch ook maar mooi elke maand en oh ik heb daar deugd van.)

    en veel warmte en moed. ik schrok hier wel van. ik hoop dat de hulpcoördinator snel zijn werk doet.

  8. Ik las een stukje op een andere blog, het deed mij wat aan jou denken. Ik ga het hieronder schaamteloos kopiëren, maar bij deze ook een bronvermelding: http://www.maaike.net/los-het-zelf-op

    Een simpel idee, maar hoe vaak ben ik dat vroeger vergeten. Ik negeerde de grenzen zo graag – koppig ontkennend dat de fase van mijn leven bepaalt waar mijn energie, tijd en aandacht naartoe gaan.
    Die Maaike die met haar piepjonge baby op de buik stadsfestivals afschuimt, ik ken ze nog. Een serieus geval van FOMO, toen dat woord nog niet eens was uitgevonden. Mijn categorieke weigering om toe te geven dat het levensseizoen met jonge kinderen weinig tijd voor andere dingen toelaat. Drie kleine kinderen, en een opleiding tussendoor, een fulltime job, een verbouwing: ik deed het allemaal. Half.

    Verder, ik wil gerust meelevend en zo zijn zoals de hopen reacties die je onder elk bericht krijgt. Langs de andere kant heb ik vaak iets van “Je ziet toch ook wel dat een job waarvoor je honderden kilometers moet pendelen en lange dagen moet werken niet combineerbaar is met het alleen moeten bolwerken van een huishouden met twee kleine kinderen?” Allemaal makkelijk praten natuurlijk van hieruit, maar is er echt geen alternatief op dat vlak?

    • Maaike’s laatste blog ging toen ik dit vanochtend las ook al door mijn hoofd. Het lijkt wel alsof je een kartonnen doos probeert te vullen met blokken die er nu éénmaal niet allemaal in kunnen. En je blijft maar proberen om de blokken in de doos te krijgen en je blijft jezelf maar verwijten als dat niet lukt. Er is gewoon een grotere doos (meer ondersteuning) of minder blokken nodig. Pas op, alle begrip dat dat moeilijk is maar die schuldgevoel-blokken die mag je nu toch wel overboord gooien.

      • Droombaan houden, zou ik zeggen. Over een paar jaar zijn je kinderen een pak onafhankelijker en dan ga je er spijt van hebben dat je die baan opgegeven hebt.

      • Full support voor wat Kathleen hieronder zegt!
        Nu is niet het moment om risico’s en veranderingen beginnen brengen in het domein van uw leven waar het goed loopt en je je goed bij voelt. Er moet een andere oplossing mogelijk zijn.
        Blijven zoeken tot je die vindt!
        Ruth

  9. Amai meid dat is een hele boterham. Om te beginnen: er is niks verkeerd met jou. Zoals hierboven wordt gezegd: je hebt veel op je bord. Kan dat een gedachte van troost zijn om de stress te bezweren? Je weet immers vanwaar het komt (veel op je bord) en dus is het dan nodig om daarover te blijven piekeren?

    Dan – piekeren is aangeleerd gedrag. Probeer uzelf aan te leren om het te stoppen. Dat als je rampscenarios aan het bedenken bent en jezelf de put in aan het praten – wat dat doe je hele tijd – uzelf gerust te stellen: this too shall pass, ik kan het aan, even time-out en dan weer voort terwijl je u aanmoedigt: goed bezig! stap per stap!
    En ook prioriteiten stellen: zit nu niet in met dat doctoraat, je kan er toch niks aan doen maar misschien kan je het later wel eens terug opnemen als de situatie voor jou wat rustiger is. Je hebt nog een heel leven voor je. Niet alles moet nu.

    Kijk niet naar al die andere mensen maar focus op jezelf: eigen sterktes en eigen “meug” – dus geen mensen willen zien is ok, in bad gaan is ok, kindjes eten geven om elf is ok (alsof alle kinderen in Belgie elke dag hun ontbijt op tijd krijgen – zo draait de wereld dus wel helemaal niet).

    Er kan kracht liggen in je eigen rol in iets zien, omdat de enige persoon die je kan veranderen jezelf is. Maar bij jou lijkt het veel te grote proporties aante nemen: je voelt je verantwoordelijk voor alles en schuldig voor dingen die veel mensen zichzelf niet eens zouden kwalijk nemen. Ja mensen hebben een rebound relatie en ja meestal is dat niet met de best mogelijke partner. Het was leuk, het gaf warmte, het had zijn functie op dat moment. Je bent niet gedoemd voor het leven omdat je eens een ondeugdelijke man hebt gedated (ik zou ze de kost niet willen geven!). En ja mama’s roepen al eens tegen hun kinderen en die kinderen gaan daar niet dood van. En ja we kopen allemaal al eens kleren die we niet kunnen betalen.

    Lief zijn voor uzelf dus. Niet hele tijd op uzelf lopen sakkeren. Zoals ze zeggen: de relatie met uzelf is voor een heel leven dus zorg dat ze positief is!

    Veel succes meid – YES YOU CAN!

    Ruth

  10. Ik kan me vinden in de reactie van storminjehoofd … De laatste weken vraag ik me regelmatig af waarom je nog aan het werk bent en niet thuis bent met ziekteverlof. Je bent mentaal en fysiek op, hebt pijn, slaapt amper en eet slecht. En dan kom je ’s avonds na 500 km en 5 locaties uitgeput thuis in een koud huis met een lege koelkast en huilerige kinderen. In hoeverre is koste wat het kost aan de slag blijven op zo’n moment nog zelfverwezenlijking in je job, en in hoeverre een vlucht van de ellende thuis – en kapotmakerij? De laatste jaren waren loodzwaar voor je, en ik vermoed ook voor de jongens. Zij hebben op dit moment helaas maar één actief zorgende ouder in hun leven, je kan het je daardoor toch niet permitteren om jezelf de vernieling in te werken? Je hebt al vaker aangegeven dat je job belangrijk voor je is, dat je die niet ook nog eens wilt moeten opgeven. Alle begrip daarvoor, en zo ver hoeft het hopelijk ook niet te komen. Al denk ik wel dat je er dan goed aan doet om tijdelijk je beperkingen onder ogen te zien en probeert om jezelf weer op de rails te krijgen. Wie echt sterk is – en je hebt al vaak genoeg bewezen dat je dat bent – durft ook zijn zwakte tijdelijk te accepteren … Ik weet het, je hebt een hekel aan zogezegde “goede raad” en zal vast denken dat het allemaal gemakkelijk gezegd is vanaf de zijlijn. Dat is voor een stuk zeker zo, maar het is wel gezegd met de beste bedoelingen en de hoop dat het misschien iets kan openbreken ….

    • Ik begrijp de vraag die je stelt. Ik heb het er met de coördinator ook over gehad. Het eigenaardige is dat ik op het werk vrij goed functioneer en zelfs behoorlijke successen boek (nog niemand heeft gemerkt dat ik achter zit). De coördinator vermoedt dat er op mijn hele thuis een te zware emotionele lading zit waardoor ik hier niet kan functioneren en op het werk wel, en dat het dus belangrijk is om die ene context te houden waarin ik me normaal kan voelen.

  11. Er is helemaal niets verkeerd met jou als persoon. Integendeel. Ik lees veel mooie elementen van jouw persoonlijkheid in jouw verhaal.
    Verder : ik denk wel dat je nog wat kan groeien in wat je doet / niet doet.
    Dat is niet erg. Dat is bij veel mensen zo. Nu of straks. Dat hangt van verschillende factoren af.

    Wat dat nu precies is, hangt o.a. af van wat voor jou de belangrijkste vraag is.
    Op welke vraag wil jij vooreerst een antwoord ? Los van al de rest.
    De rest zal moeten wachten 🙂
    Hou vol !
    x

  12. Paradoxaal genoeg ga je rust voelen wanneer je stopt met alles onder controle te houden. Dat betekent zowel je kinderen, je geld, als je liefdesleven. Je beteugelt je controle al zolang en het werkt niet. Dus dan stop je er maar beter mee he. Ik ben nieuwsgierig wat dat zou opleveren. Lucht, zonder twijfel. Maar wat nog? Ik ben benieuwd.

    Licht en liefde jouw kant uit! X

  13. Hoi prinses,
    Ik lees hier al even mee zonder ooit te reageren wel al vaak bedenkingen gemaakt…tot nu 😉.
    Waarom hier nog mee door doen ? Hou je je niet de verkeerde spiegel voor ?!
    The one and only manier voor mij is beginnen met de basis en terug jezelf vinden. Stop voor een onbepaalde periode met het werk, blijf lekker thuis, kom tot je zelf, al dan niet met de juiste therapeutische hulp,… Begin met een wit blad… Kom terug tot je echte zelf. Kies zélf waar je voor wilt gaan… Los van alle werkstructuren/afspraken/verplichtingen, dagindelingen (die van de kinderen natuurlijk nog even wel 😉)…
    Wordt de mama voor je kinderen zoals je dat zelf graag gewild zou hebben.
    Nadien kán een werkhervatting plaats hebben maar leg jezelf op om een (werk)verantwoordelijke inzicht te geven in je problematiek. Een werkaanpassing dringt zich echt op (niemand is onmisbaar of onvervangbaar !). Als je werkgever hier niet voor open staat, moet je je daar vragen bij stellen..
    Deze volgorde kán naar mijn idee een sleutel zijn naar verandering, maar aan de sleutel draaien kan je alleen zelf.
    Waarmee ik wil zeggen dat alleen jij zelf het heft in eigen handen moet nemen..

    Ik schrijf dit stukje omdat ik zelf werkgever ben en wij de afgelopen jaren al veel werkneemsters (dus mama’s) hebben begeleid in deze of gerelateerde processen. En mét succes ! Het lukt altijd, met de juiste mensen (miss andere werk-mensen) rond je, maar het begint bij jezelf..

    Succes !!!!

  14. Waarom is je kleuter kwaad op je? Wat wil hij je vertellen? Kinderen kunnen nog niet onder woorden brengen wat er precies scheelt, tonen dit op een andere manier.
    Iemand hierboven raadde het boek ‘Het Fluisterkind’ aan, vond ik persoonlijk interessant. Je hebt ook fluistertherapeuten die helpen om te ‘vertalen’ wat je kind wil duidelijk maken.
    Ik snap dat je je job wil houden omdat je daar normaal functioneert en er goed in bent, maar is zelfzorg op dit moment niet prioritair? Bijslapen overdag, gezond kunnen eten, sporten … Vanop afstand lijkt het alsof je op een burn-out afstevent en gedwongen gaat worden om te rusten.
    Is er een mogelijkheid om je job in de toekomst op zelfstandige basis te doen? Zodat je meer je eigen tijd kan indelen?
    Er lijkt iets nodig om het kringetje te doorbreken… Wat zegt je therapeute?

    • 2nd that over kleuterzoon: Ik was mij die bedenking gisteranavond ook aan het maken: Gedraagt kleuterzoon zich niet gewoon zo als uiting dat hij zich ook niet goed voelt in de situatie? ’t Is uiteindelijk een kleuter die de wereld en zijn emoties nog niet goed begrijpt, misschien uit zich dat in die boosheid? Als hij hypergevoelig is, zoals Prinses al een paar keer aanhaalde, neemt hij dan niet de gevoelens van Prinses over en komen die eruit op een kleutermanier?

      • Kleuter is hoogsensitief, reageert inderdaad op de situatie, maar hij is vanaf dag 1 in zijn leven ook al boos. Soms grap ik dat hij boos geboren is. Terwijl dat andere joch de kleine boeddha is en nu ligt te zingen in bed. Bij de Kleuter zit er ook iets karakterieels in, en niet alleen een reactie op mij.

      • Hoogsensitief betekent niet dat ze enkel maar de ouder spiegelen. Hoogsensitief betekent ook dat een drukke dag op school zich kan uiten in 15 minuten oorverdovend gekrijs om al die drukte uit hun systeem te krijgen. Hoogsensitief betekent soms ook dat een ander iets gezegd heeft tegen hem en hij daardoor zich een hele dag afsluit en zich hevig verzet tegen alles wat je vraagt. Hoogsensitief wil soms zeggen dat er een hele strijd geleverd moet worden om kleren aan te doen, om te eten, om tanden te poetsen, om haartjes te wassen, om op te ruimen, om een jas aan te doen, om schoenen aan te trekken en om nog zo veel dingen meer. Omdat het kleur niet juist is, omdat je vraag niet komt op het moment dat je kind er voor open staat, omdat tijdsdruk hem ongemakkelijk en opstandig maakt, omdat de zon fout zit of om god weet welke andere reden.

        Moeilijkheden volgen zelden het ideale stramien van actie en reactie. Een kind is niet enkel een spiegel van de ouder, gevoeligheid is niet het enige wat speelt. Andere karaktertrekken zijn even belangrijk, soms zelfs belangrijker, om de reactie van een kind te duiden. Met twee even gevoelige kindjes zie ik elke dag opnieuw hoe verschillend kinderen kunnen omgaan met dezelfde situaties.

      • Dank voor je zeer herkenbare aanvulling, trijnewijn. Hier ook vaak explosies op rustige momenten waarvan ik echt sta te kijken. Bv omdat ik een bepaald woord uitspreek, heel rare dingen. Dus ik voel inderdaad dat het voor hem niet goed is dat ik niet (altijd) ok ben, maar dat er los daarvan ook iets aan de hand is… Heb ik pas echt ingezien toen de kleinste, mr Boeddha, geboren is.

      • Hé, ik dacht dat ik de enige was met een kind dat kan ontploffen omdat ik een woord “niet goed” uitspreek. Hier ook twee kinderen die totaal anders reageren op gelijkaardige situaties. De ene moet ik ruimte geven als het bijna ontploft en afzonderen, de ander moet ik net tegen me aan trekken en zo dicht mogelijk bij me houden. En o wee als ik de foute aanpak hanteer… Een boeddha mis ik wel nog 😉
        Soms is een tweede kind een eye opener, dat je laat zien waar je eigen invloed stopt en het eigen karakter start. Ik had vanavond wat protest en dan berusting bij de ene en een explosie bij de andere, omdat hun boekjes niet mee mochten aan tafel. Lang niet alles is toe te schrijven aan gevoeligheid…

        Maar een positieve noot om mee te eindigen: hoe beter het verwoorden van de frustraties lukt, hoe vaker explosies vermeden kunnen worden. En hoe ouder, hoe beter ze in staat zijn om te anticiperen zodat het niet zo ver moet komen. Tenzij iemand op school er per ongeluk tegen aan viel, of een nachtmerrie de noodzakelijke slaap onderbrak, of… In de 1e kleuterklas waren “aw mijn oren” buien bijna dagelijkse kost, nu eerder wekelijks of nog minder. Geen idee of ze er ooit uit groeien, maar ouder worden helpt alleszins wel.

      • Ik hoop het, Trijn. Je kan er gewoon geen staat op maken, dat vind ik eng. En ik ben precies geneigd toe te geven om uitbarstingen te vermijden, net omdat het zo onvoorspelbaar is. Alsof je de hele dag op je tenen loopt omdat het gevaar altijd dreigt. Het kan best dat de Kleuter last heeft van mij, maar omgekeerd ben ik ook in een bepaalde toestand van spanning door hem.

      • Wederzijdse beïnvloeding, ik denk dat dat normaal is. De instap en 1e kleuterklas vond ik de ergste periode tot nu toe qua gedrag (allez ja, niks kan tippen aan de eerste vijf maanden, maar dat kon je nog geen gedrag noemen). Na elke schooldag krijg je een granaat thuis waar de pin al uit is getrokken en het slechts een kwestie van tijd is voor de ontploffing volgt…

        Hier zijn de grootste triggers honger en vermoeidheid, die houden we heel scherp in het oog, zeker omdat het hongergevoel niet goed werkt. Soms wordt geroep de mond gesnoerd met een koek. Pedagogisch compleet onverantwoord, maar het werkt vaak wel (vijf happen en lichaam en geest komen tot rust). Maar dan nog bots je tegen grenzen op, want de school duurt nu eenmaal van dan tot dan en eten lukt niet vroeger en nog zo veel meer.

        Ik wens je heel veel courage meid. En waag het niet te denken dat je zwak bent als je toch boos wordt, je doet alleen wat voor ons twee al zo zwaar is en zelfs met partner ben ik veel vaker aan het roepen dan me lief is.

      • Honger is hier ook een absolute trigger. Nu ik dat door heb, heb ik altijd wat te eten bij. Als hij zegt dat hij honger heeft, geef ik ALTIJD onmiddellijk iets, zelfs al staat het eten op het fornuis. Lijkt verwennen maar is noodzakelijk :). Voor jou ook veel courage. x

      • Machteloos, kwaad, verdrietig, woedend, gefrustreerd, ik wou dat ik mocht knuffelen om het beter te maken of ik wil heel hard wegrennen of huilen of zelf ook gillen. Of alles tegelijk of nog iets anders.

        Ik leef met je mee. En duim echt dat het ook bij jou mindert en hopelijk sneller dan hier het geval was. Het 1e kleuter (samen met instappers) eindigde hier met 32 kindjes in de klas, de link met het defecte hongergevoel werd pas vorig jaar duidelijk en deze zomer weer bevestigd…

        Soms moet je vooral manieren zoeken om je eigen hoofd boven water te houden en blijven geloven dat het zal beteren, omdat je op veel omstandigheden gewoon geen invloed hebt en ze toch moet overleven. Het wordt makkelijker, dat besef ik vooral door terug te denken aan hoe het hier vroeger was. Niet vergelijken met anderen, bij hen lijkt het bijna altijd makkelijker omdat het andere mensen en andere kinderen zijn. Als je wil vergelijken, vergelijk met je eigen moeilijkste en zwaarste periodes. Daar hou je veel vaker een positief gevoel aan over (samen met het “hoe heb ik dat in hemelsnaam overleefd” gevoel)

      • Praten jullie over mijn Adriaan? Jammer dat ik het niet zo mooi kan verwoorden, maar granaat met pin er uit is prachtig. Honger en moe en te weinig structuur: grote triggers. En wat ik nog het zwaarste vind, hij blijft hangen in de boosheid. Een ruzie met broer/klasgenootjes kan resulteren in 3u drama, verdriet en boosheid.uitspraken als ‘ik haat mezelf’ kwamen er dit schooljaar bij (1e leerjaar nu). Oh ja en dan brul ik ook al eens, terwijl ik weet dat ik dat vooral niet moet doen. Maar mama is ook maar een persoon die soms echt genoeg heeft gehad….

      • Veel sterkte Anja & Adriaan. Hier vanavond ook weer moeilijk. Op een gegeven moment dacht ik: tja, joh, jij zit in de knoop met jezelf, ik neem nu even mentale afstand. Vreemd genoeg maakte dat het beter.

      • Hier was het ook prijs, typisch vrijdags: steendood. Maar broer is jarig vandaag. 5 wordt hij. En hij kreeg een nieuwe (2e handse) fiets. Niet eerlijk volgens Adriaan, want hij krijgt Nooit een nieuwe fiets. Hij heeft al 2maal een fiets gekregen, ah ja hij is de oudste. En broer krijgt enkel de afdankertjes. Maar ipv vreugde om de verjaardag, ging er verdriet in Adriaan om. En vervelende frustratie in zijn ouders, die ook moe zijn van de werkweek. Dan mocht de jarige een film kiezen, ook niet eerlijk, mocht hij ook nog nooit, beweert hij. En bovendien koos broer een ‘stomme stomfilm’. Om maar te zeggen…. En wij zijn hier dan met twee. Maar worden er behoorlijk gek van. Je probeert kalm te blijven, want je weet ocharme hij is moe en overprikkeld. Maar komaan mijn geduld is niet eindeloos….. En vooral geen idee wat oplossing kan bieden voor een kind dat bijna altijd boos of verdrietig is…..

      • Zeer herkenbare dingen. Hier krijgt het kleintje bijna voortdurend op zijn kop, waardoor ik hem in bescherming neem wat dan weer een negatief effect geeft. Ik heb gisteren ook echt gezegd dat ik mijn best doe om het leuk te maken hier, maar hij ook echt zijn best moet doen. Ik weet niet of iemand van vijf dat snapt… Ik hoop dat de opvoedingsondersteuning snel start, want ik kan wel wat hulp gebruiken. Soms lijkt het alsof ik wel ok ben en de boel wel aankan, maar dat hij me dan voortdurend uit evenwicht brengt.

  15. Over die kartonnen doos met blokken (pracht van een metafoor!): zelfs al krijg je de blokken met het puntje van je tong uit je mond helemaal precies gepast en is de doos tot aan het randje toe vol, zodra de doos nat wordt van tranen… wordt deze week… en scheurt. Met andere woorden: jij moet overeind blijven, want anders gaat al het andere met je mee ten onder. Dan doet het feit dat jij superslim hebt zitten puzzelen er niet meer toe. Het ultieme voordeel van een baan in loondienst is dat je het recht hebt om ziek te zijn én doorbetaald te worden.

    Je werk biedt je alles wat je thuis niet vindt, lijkt me zo. Gezond eten (je noemde copieuze lunches volgepakt met vitamines en vezels), goede gesprekken, een luisterend oor, een schouderklop en ritme en regelmaat. Houvast en waardering – dingen waar je thuis zelf voor moet zorgen, want van je kinderen hoef/mag/kun je dit niet verwachten. Ik hoop dat je een manier vindt om dit thuis zelf te realiseren en je werk daardoor meer als werk te beschouwen, in plaats van de enige plek waar je wél functioneert. Misschien dat tijdelijk ziek melden dan wel een optie mag zijn?

  16. Ik ben het helemaal eens met de redenering achter wat Bridget “het ultieme voordeel van een baan in loondienst” noemt en haar analyse van werk versus thuis. Je droomjob opgeven zou ik inderdaad niet meteen doen, maar op doktersvoorschrift de rust nemen die je overduidelijk nodig hebt en verdient wél. Om de zware emotionele lading die op “thuis” zit te ontmijnen heb je tijd en energie nodig. Tijd en energie die nu compleet opgeslokt worden door de job. Je krijgt er voldoening voor in de plaats, en inderdaad nog heel wat andere dingen zoals Bridget aanstipt, maar het lijkt me een vlucht – eentje die verhindert dat er thuis iets fundamenteels verandert in de juiste richting. Uit wat je eerder schreef over de Kleuter meen ik op te maken dat hij wel eens hoogsensitief zou kunnen zijn. Het lijkt me dan ook niet vergezocht dat hij jouw emoties rond “thuis” voor een stuk oppikt en overneemt, en daar in de vorm van woede uiting aan geeft. Het zou me niet verwonderen als het beter zou gaan met hem wanneer het ook beter gaat met jou – thuis, that is … Wat stelt de coördinator eigenlijk voor?

  17. Er is helemaal niets mis met jou. Het leven gaat niet over rozen en zeker niet in jouw situatie. Hulp zoeken is de beste optie, gewoon om dat zetje naar boven te krijgen. Het is een lange weg die niet makkelijk is.

  18. Helpt het je als ik zeg dat :
    – Het heel normaal is wat je denkt en voelt.
    – Dat alles voorbij gaat, de goede dingen maar OOK de slechte.
    – Dat jij ZELF heel goed weet wat je nodig hebt, maar dat vele dingen gewoon financieel niet haalbaar zijn, en dat gewoon kl*te is, maar er geen magische formule bestaat om dat (snel) op te lossen.
    – Dat ik je er stiekem van verdenk te beschikken over bovenmenselijke krachten (een “gewoon” mens kan dit allemaal niet bolwerken) Jij kan dat wel!
    – Dat ik heel goed begrijp dat je vasthoudt aan je job. Ik functioneer namelijk niet zonder werk, andere mensen misschien wel, maar voor mij is 2 weken thuis op doktersvoorschrift gelijk aan “waar is de psychiater”!! (ik overdrijf niet). Genieten van (verdiende) vakantie lukt dan weer wel (blijkbaar een rare kronkel in de hersenen). Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat thuis zitten op doktersvoorschrift negatief is, voor sommige mensen is dit een geschenk uit de hemel, voor mij werkt dat niet. Maw, ik begrijp je.
    – Dat je misschien terug soep moet maken. Ik meen mij te herinneren dat dat je ontspande en met soep en brood in huis heb je altijd gezond eten.
    – Dat het misschien een magere troost is, maar dat ik er zeker van ben dat je verhalen een troost zijn voor velen.

  19. Pingback: Een dag uit het leven van Prinses en cO: januari 2016 | En ze leefden nog groen en gelukkig

  20. Pingback: De noordwester, het kastje en de muur | En ze leefden nog groen en gelukkig

  21. Pingback: Teddieberen, Boeddhabeelden en een kotsteiltje – Prinses in therapie | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s