De noordwester, het kastje en de muur

Het stormt. Het stormt echt. De storm heet ‘noordwester’ en rukt aan mijn bescheiden autootje. Het is donker, de regen striemt op mijn voorruit. Soms zie ik niets als ik een vrachtwagen inhaal. Ik heb twee uur in de file gestaan en nu rijd ik een lang donker stuk tussen Rotterdam en Bergen-op-Zoom. Mijn avondmaal bestaat uit een twix en een kitkat, net rillend in een tankstation in de middle of nowhere gekocht.

Ik ben alleen. De angst houdt me scherp en alert. Er is niemand naar wie ik kan bellen om me hier uit te redden. Het is mij en de duisternis, de striemende regen, het autootje om tussen de witte lijnen te houden hoe hard de wind ook stoot, de opdracht naar huis te gaan, de kinderen op te halen, ze kalm, beheerst in bed te leggen met verhaaltjes, knuffels en liefde voor ik zelf kan rusten. Kunnen we in een half uur inhalen wat ik vandaag weer gemist heb?

Ik ben in het hier en nu, in de storm.

Als ik Antwerpen nader en het weer wat rustiger is, denk ik aan het gesprek met de crisishulpdienst. Het was absurd. Ik legde uit wat er aan de hand was, en de vrouw aan de andere kant zei dat ze niet kon rusten in mijn plaats. Ik vertelde dat ik moeite heb met beslissingen nemen, bv over de school van de kinderen of over wat we vanavond eten. Voor mij is dat een symptoom van mijn vermoeidheid, het feit dat ik het overzicht niet meer heb. De vrouw aan de andere kant zei dat zij niet kon beslissen wat ik vanavond zou eten. Hahaha. Vervolgens verwees ze me door naar alle diensten waar ik al geweest ben, sommige meermaals, en die me op hun beurt weer doorverwijzen naar elkaar. Het kastje en de muur. Ik zeg tien keer dat ik dat al geprobeerd heb en daar al geweest ben. Ze blijft hameren. ‘Ik bel naar u omdat ik alles al geprobeerd heb!‘, zeg ik kwaad. Ik geef haar het voorbeeld van mijn zoektocht naar kraamhulp. ‘Aah, juist ja, dat heb je nodig! Regel dat dan maar voor jezelf, he mevrouw,’ is het antwoord. Uhm, dat dat dus niet bestaat, zeg ik. Hulp voor mensen die in de alarmfase zitten maar er nog niet onderdoor zijn. Er is geen kraamzorg voor alleenstaande vermoeide te drukbezette ouders. ‘O,’ zegt ze. En vervolgens vraagt ze of ik mijn vriendinnen niet kan bellen. Moet ik haar echt uitleggen wat structurele hulp is? Ze stelt ook nog voor het probleem in stukjes te hakken en voor elk probleem een aparte hulpverlener te zoeken. Uhm, integrale benadering, duurzame oplossingen, haalbaarheid voor mezelf. Iemand? Als ze ook nog voorstelt dat ik eens een lijstje kan maken met alles wat er aan de hand is, snauw ik dat ik al honderd lijstjes heb, dat ik ze allemaal kan tonen. Ik vraag haar mijn gegevens te wissen en mijn naam te vergeten, en beëindig het gesprek.

Twee dingen. Het klinkt arrogant, maar ik ben verstandiger dan sommige hulpverleners, waardoor ik te moeilijk te helpen ben. Ik ben te kritisch. En het tweede: er is geen hulp voor de fase waarin je weet dat je uitgeput bent en afstevent op iets ergers. Het stomme is dat de schade veel groter is als je eerst moet crashen voor er wat gebeurt. Ik geloof niet dat ik mijn kinderen iets zou aandoen, maar ik kan me voorstellen dat veel (familiale) dramatische dingen vermeden kunnen worden als er hulp is voor die laatste rechte lijn richting crash.

Via de reactie van Storm op een vorige post, kwam ik bij Maaike terecht. Een soort boost, zo veel wijsheid. Ik hoop dat ik binnen tien jaar Maaike ben. Maar tegelijkertijd ook elke keer weer die vraag of het echt zo is dat de realiteit gevormd wordt door hoe je denkt en dat anders denken, of anders kijken, alles kan veranderen. Ik geloof dat niet helemaal. Het helpt altijd als ik positief kan blijven, maar sommige dingen zijn gewoon te veel. Zoals alleenmoederen en werken en een boos kind en veel kilometers en issues en pfoe.

Het is avond. Ik scheur door de noordwester. Alleen. Er is niemand om op te bellen. Just me & the car. En een twix. En de radio. En de striemende regen. En twee zieltjes die op me wachten. En ik denk aan Roos, die me altijd vertelde dat je zelf weet wat te doen. En ik denk aan wat ik aan mijn holistisch therapeute vertelde, over al die vreselijke patronen die me ongelukkig maken. Ze vroeg me een nieuw patroon te noemen dat ik kan creëren en dat mij kan helpen. De wolfsvrouw, besef ik weer. Vertrouwend op innerlijke kracht & wijsheid. Dicht bij intuïtie en eigen natuur. Stoppen met rondbellen en verwachten dat iemand anders het gaat oplossen. Niet meer het kastje, niet meer de muur. Gewoon, contact krijgen met mijn innerlijk weten.

Ik zet de wagen stil. Bereid me voor op twee oversture kinderen omdat ik laat ben, en een vriendin die me subtiel zal duidelijk maken dat ik dit werk niet moet willen als moeder met twee kinderen. Maar niemand is overstuur of maakt verwijten, iedereen is blij me te zien. Op weg naar huis vertel ik de zoon over de noordwester, ik doe na hoe de noordwester tegen mijn auto blies en dat ik in een school ben geweest die naast het strand lag en we lezen een boekje en nemen ons voor op te zoeken hoe snel een vliegtuig vliegt en of we naar een planetarium kunnen, en even later slapen ze en het schuldgevoel slaapt ook en ik denk dat het allemaal maar even een noordwester is, deze fase. En dat ik er dwars doorheen scheur.

 

 

 

 

 

Advertenties

37 gedachtes over “De noordwester, het kastje en de muur

      • Meditatie heb je waarschijnlijk al geprobeerd? Het helpt mij om contact te maken met dat sterke wolfje van binnen. Maar ik kan het makkelijk uitleggen aan iemand anders hoor. Bij mezelf lukt het ook niet zo schitterend vrees ik. Denk aan jou

      • Heb je er een zicht op in hoeverre je je huidige situatie aanvaard hebt? Als in geaccepteerd hebt dat het zo is, en niet anders, ook al wil je liever anders? Dus geen weerstand meer bieden maar “gewoon” aanvaarden? Is volgens mij een eerste stap om je “innerlijke stem” te bereiken, ook om te kunnen loslaten. Is niet hetzelfde als berusten hé, dus wel degelijk hulp zoeken en zo en de dingen aanpakken, maar niet meer vechten of energie steken in iets dat niet meer is.

    • Hm, dat klopt niet hé, want je houdt wel vol. Je doet niet wat jij denkt/vindt dat je allemaal moet doen, of je doet het niet op de manier die je zou willen, maar je houdt wel vol. Toch?

  1. Prinses, jouw kraamhulp bestaat alleen heet ze – nu je de kraamperiode hebt afgesloten – gezinshulp. Ze komt nu bij mij omdat ik in net zo’n noordwester zit als jij en maakt dat de storm wat minder hard blaast. En dat is een opluchting… Ik lees je vaak, herken heel veel, heb al dikwijls zin gehad om te reageren maar geen moed. Misschien dat ik je nog eens mail… Misschien. Maar voor nu: gezinshulp, bij mij via landelijke thuiszorg. Op basis van je inkomen (heel je inkomen dus ook alles wat je af te betalen hebt…). En ze doet mee de was en alles waar ik niet aan toekom. En ze maakt eten. En ze zorgt dat ik even het gevoel heb dat ik niet moet zorgen maar dat er ook eens voor mij gezorgd wordt. Kraamhulp die ik na de kraamperiode zo gemist heb. Ik wil je nog zo veel meer zeggen maar heb er nu de energie en de moed niet voor. Maar dit moest ik je kwijt…

      • Nee helemaal niet. Gewoon de situatie uitleggen. Hele lieve mensen daar. Ik hoop echt dat het werkt voor je en dat alles iets minder zwaar om dragen wordt (alleen al verse soep die je niet zelf diende te maken is heerlijk).

      • Zijn er ook geen opties bij je mutualiteit? Bij De Voorzorg weet ik dat ze maaltijden, gezinshulp etc aanbieden. Ik weet niet bij welke mutualiteit jij zit?

        Hopelijk is landelijke thuiszorg een oplossing!

  2. Er was eens een manager in de thuiszorg. Die toen hij hoorde hoeveel kastjes en muren ik had al gezien, zei: “Ik maak een uitzondering. Je krijgt hulp en ik ga er persoonlijk op toezien dat je niet omvalt”. Ik kon mijn oren niet geloven. Het sprookje eindigde alleen niet zoals in lang en gelukkig. Want nadat twee verschillende thuishulpen weigerden om ook maar iets te doen toen ze kwamen (“U zit alleen maar op de bank. Maar u bent helemaal niet ziek!”) heb ik de manager gebeld dat het zinloos was. Prompt zat hij hier aan de keukentafel. Met excuses en de mededeling dat hij het nu ook niet meer wist…
    Prinses, volhouden maar. Want ook al weet je dondersgoed wat je precies nodig hebt, hoop ik dat het niet zover komt dat je in de ogen van anderen hulpbehoevend bent (lees: hard gecrasht). Tussen de wal en het schip moet je je eigen koers blijven varen. Onwards and upwards!

      • Nu je het zegt, dat had hij nog aangeboden ook! Maar wij hebben dat beleefd afgeslagen – dan zou ik no way ontspannen op de bank zitten…
        Trouwens, over Dirk die wél hulp krijgt: trap niet in de valkuil om jullie situaties te vergelijken, maar bedenk dat het goed is voor je kinderen dat zijn situatie wellicht wat stabieler wordt. Meer dan jullie kroost hoeven jullie niet meer te delen toch? En zij zijn gebaat bij alles wat bijdraagt aan een zo normaal mogelijke vader denk ik zo. Ik weet het, dat vraagt om veel grootmoedigheid 😉

      • Lang draadje wordt dit zo.. maar: WEKELIJKS??? (sorry, maar dat moest even in uitroeptekens). Prinses, da’s niet meer toevallig toch? Het klinkt bijna alsof jij nog meer gebaat bent bij een structurele, afgekaderde omgangsregeling voor je kinderen dan zijzelf.

      • .. Een van de mysteries van mijn leven. Eenzaam, ik. Intimiteit met hem, niet alleen door wat was maar ook door de pijn ‘verbonden’, zooi. En tja, soms drink ik op een eenzame zondagmiddag koffie met ‘m, en denk ik tegelijkertijd dat ik er goed aan doe en dat ik hard moet weglopen en of het alsjeblief dan NU mag goedkomen, en indien niet, of ik dan toch nog even een kind mag. OMG, ik ben euh, behoorlijk eigenaardig als ik het zo zelf lees.

  3. ik vind het opvallend dat je toch al heel veel van je moeilijkheden kan benoemen, je maakt inderdaad al veel stappen die hulpverleners normaal voor anderen doen. Het zal heel conservatief klinken en ik hoop dat je er geen aanstoot aan neemt of de feministen op mij afstuurt, maar ik denk dat je wel gebaat zou zijn met een stevige, down-to-earth-man, rustig maar kordaat, lief voor jou en je kinderen. (en razend knap met al een paar grijze haren zo…jawza! 😉 )

    • oh my god…. ik dacht echt dat we het tijdperk voorbij waren waar arme alleenstaande moeders aan het einde van hun latijn ‘maar een man in huis moeten halen’. Dat is de oplossing ja tuurlijk….
      Van de ene uitgeputte alleenstaande mama aan de andere: liefst prinses… die gezinshulp lijkt me een superoplossing voor je als het kan, ik heb hier bij momenten ook nood aan hulplijnen allerhande en soms is dat eenvoudigweg iemand die een paar avonden voor ons meekookt, soms is dat eens een paar keer de strijk wegdoen, soms is dat gewoonweg iemand die een kind een dagje van mij overneemt…. Ik wens je toe dat je ook zulke mensen in je omgeving vindt, die zonder veel poeha en gedoe zeggen: kom maar eten vrijdag of geef die mand of dat kind maar hier, ik los dat wel even op voor jou….

      • ik bedoel het helemaal niet zo kort door de bocht. Ik weet wel dat een man niet alle problemen in één keer oplost, maar misschien kan een relatie met een betrouwbare man wel rust brengen? Het was niet mijn bedoeling om de man als quickfix op de proppen te brengen want ik denk dat de probleme veel te complex zijn daarvoor. En het was al zeker niet mijn bedoeling om mensen op stang te jagen. Sorry daarvoor.

      • Mij jaag je niet op stang. Stiekem denk ik ook dat het beter is als ik weer met twee ben, want ik vind mezelf niet gemaakt voor dit alleen. Ik heb heel de tijd het gevoel dat ik in een tijdelijke (en bij momenten k**-situatie) zit. Laat ‘m maar komen, die mr down-to-earth die me koffie op bed brengt, me van nog twee babies voorziet en me vooral weerhoudt van uit eenzaamheid koffie te gaan drinken bij Dirk op zondag. Schuldig, ik.

  4. Eens met alles wat je schrijft. Alleen: ik denk niet dat het met intelligentie heeft te maken, slechte hulpverlening. Want volgens mij hebben minder intelligente mensen er ook helemaal niet zoveel aan.

    Echt, ik heb het ook allemaal te horen gekregen, en het had volgens mij weinig te maken met mijn iq, dat ik me er niet geholpen door voelde: of ik niet eens met mijn vader kon praten (na de scheiding van mijn ouders, waarin hij zich als een soort Dirk ontpopte, misschien nog opvliegender), waarom ik niet gewoon terug naar huis ging (een paar jaar later, en de situatie niet echt verbeterd was), of ik wist wat een kind kostte (toen ik zwanger werd, alsof ik mijn beslissing daarvan zou laten afhangen), dat iedereen op mijn leeftijd het wel eens moeilijk had, en natuurlijk ook of ik niet met vriendinnen kon gaan praten.

    Recent nog had ik tot mijn gigantische frustratie een aanvaring met de telefoondienst van Kind en Gezin. Of ik even wilde zeggen wat ik tot nu had betaald voor de crèche, want het tarief dat ik noemde, bestond niet. En of ZIJ even mocht zeggen wat een alleenstaande ouder was, ja?
    Idem met de keer dat ik studieuitstel wilde aanvragen omdat ik een kind had. Helaas, dat is geen geldige reden. (Topsporters wel, trouwens.) En neen, voor een studentenwoonst met een kind werd er gerekend voor een gezin van 2 volwassenen. Helaas was er geen andere mogelijkheid.
    En de laatste keer, toen ik naïef genoeg dacht over een training over piekeren, vroeg de psychologe me, volgens mij jonger dan ikzelf, ‘wat exact er mis was met een thesis met een gemiddeld cijfer?’ Nadat ik zei dat ik onder meer daarover veel pieker en mezelf minderwaardig voel, hoewel ik voel dat ik toch wel intelligent ben.

    Het enige dat ik geleerd heb uit al deze ‘hulp’ is: de parels zijn zeldzaam, dus hou ze koste wat koste vast als je ze vindt. En laat al de rest vallen, vertrouw liever op je eigen intuïtie dan je gek te laten maken omdat je dit klusje niet even klaart.

    • Een kind IS topsport.
      Ik word kwaad van de voorbeelden die je geeft. In de krant (bijlage) dit weekend ook een schrijnend stukje over therapie, met als extreemste voorbeeld een therapeut die in slaap was gevallen tijdens een gesprek. Ok, ik weet dat er ook veel goede dingen gebeuren, maar ik stel me al een tijdje ernstige vragen bij de hulpverlening waar ik mee in contact ben gekomen (CAW, K&G, CGG, OCMW, …). Voor mij maakt het feit dat Dirk volgens mij wel allerlei hulp heeft gekregen omdat hij niet werkte en dus geen/weinig inkomen had en dus recht op alles, het nog schrijnender.

  5. Dat artikel over psychotherapeuten had ik zien passeren op de website van de Standaard. Als niet-abonnee kon ik het niet lezen maar via Blendle is het artikel ook te vinden. Het artikel kaart eigenlijk haarfijn mijn lichte aversie voor psychotherapie aan: Er zit veel kaf tussen het koren en vind maar eens die ene die je écht kan helpen.

    Ik snap uw probleem met hulpverlening. Zowat onze hele sociale sector is er voor “de arme sukkelaars” om het wat cliché te zeggen. Voor de alleenstaande ouder die best zijn/haar plan kan trekken maar ploetert omwille van geld/tijds/…-gebrek is er eigenlijk weinig aanbod of je valt buiten inkomenscriteria of er is geen structurele hulp of…
    (Merk trouwens op dat ik alleenstaande ouder en niet alleenstaande moeder schreef, ze zijn in de minderheid maar er zijn evengoed ploeterende vaders. Heel jammer voor die groep dat zij zowat totaal genegeerd worden in het hele debat rond alleenstaande ouders.)

    Nu, de hulpverlening is ook gespecialiseerd in mensen die hun plan niet kunnen trekken. Ze doen daar bij manier van spreken niks anders dan de weg wijzen in het kluwen van instanties en bureaucratie, een weg die jij zelf ook wel kan uitzoeken. Voor hen ben jij bij manier van spreken een speciaal (“ambetant” want vaak slimmer dan hen?) geval waar ze niet goed weg mee kunnen. Al ben ik ervan overtuigd dat er tegenwoordig hopen dergelijke “speciale gevallen” zijn die door het huidige aanbod hulpverlening niet geholpen worden.

    Eerlijk? Ook al kreeg Liese hierboven daarvoor al een felle reactie: Als voltijds werkende(n) moet je eigenlijk met twee zijn om het te kunnen bolwerken en zelfs dan is het soms nog moeilijk. Als alleenstaande voltijds werkende zonder ex-partner die mee zorgt heb je al een serieus netwerk nodig om het te kunnen bolwerken. Dat is een relatief nieuw fenomeen, de sociale netwerken (de real-life netwerken dan) zijn minder groot (maar ook minder verstikkend) dan vroeger en er wordt gewoon ook veel vaker gescheiden. De hulpverlening volgt dit “nieuwe” fenomeen niet, maar jij zit er wel mee.

    Op één van je vorige berichten zei ik iets over eens uitkijken naar ander (dichterbij, minder weg-van-huis) werk. Eigenlijk geen correcte reactie. Je zou het kunnen zien als een ouderwetse “man vindt dat vrouw aan de haard moet blijven”-reactie al was dat zeker niet de bedoeling. Geslachten maken mij weinig uit, ik had de reactie evengoed aan een man kunnen geven. Waar het mij eerder om ging is het dilemma tussen werk dat je graag doet en de zorg voor je kinderen. Langs de ene kant moet je voor jezelf zorgen, haal je duidelijk voldoening en plezier uit je werk en heb je simpelweg voldoende centen nodig, langs de andere kant zit je ook met die verantwoordelijkheid voor je kinderen en het feit dat zij ook nood hebben aan een aanwezige ouder (al zeker met de afwezigheid van die andere ouder). Nu ja, je kent het dilemma maar al te goed, het is een onmogelijke oefening en er is geen pasklare oplossing voor, al is het -denk ik- niet slecht open kaart met je werkgever te spelen, misschien zijn er daar oplossingen mogelijk? Maar dat kan jij uiteraard beter inschatten.

    Zonder in stereotiepe ouderwetse clichés te willen vervallen: Ik hoop voor jou dat die stevige, rustige, down-to-earth man (hé, that’s me, maar sorry, bezet) er ooit komt. Voor jou, je kinderen en je gemoedsrust. En degelijke, structurele hulp zolang je die nodig hebt.

  6. Zoals je weet: ik heb het allemaal ook gehad. Ik had echter het geluk vier vijfden te kunnen werken, en mijn ouders te kunnen inschakelen. Als dat er niet was geweest, zou ik ook niet weten waar gekropen.
    Toen ik hulp zocht bij de opvoeding van mijn tienerzoon, heb ik ook alles geprobeerd. Van die kastjes en die muren heb ik er ook veel gezien. En ja, hoera, ik ben die man dan wel tegengekomen, maar die kon en kan mij ook niet helpen in de relatie met mijn kind.
    Dus het zou natuurlijk helpen als je met twee bent, maar dat dan meteen alles koek en ei is, mag je ook niet verwachten.
    Die gezinshulp waarvan spraken, oh ik hoop het echt voor jou dat dit zal kunnen.
    Verder zou je het cru kunnen stellen en zeggen inderdaad, die droomjob met alles er op en eraan is momenteel geen droom voor jou, want het valt niet te combineren.
    Verder zou ik ook een stomme belachelijke tip kunnen geven en zeggen: werk met een weekmenu. Dat klinkt als een hype en zo pinterest, maar ik probeerde het en het geeft wel wat rust in je hoofd. Ga op zaterdag of zondag een kwartiertje denken en noteren wat je op welke dag gaat eten/klaarmaken en maak boodschappenlijstjes voor twee keer in de week.
    Nog verder zou ik zeggen: haal aardappelen, eieren en tomaten in huis die altijd als reserve nog een omeletje met restjes kunnen worden. ‘k Weet niet hé, ik denk maar luidop.

  7. Prinses, veel gelezen weinig gereageerd. Maar je bent zo’n sterke madam! Maar het is allemaal zo hard en moeilijk en lastig ook! Ik sta er veel alleen voor, man is millitair en ik werk als verpleegkundige. Maar ik kan er soms wel op rekenen, op mijn lief. En op mijn ouders en schoonouders. Jij doet dit goed maar inderdaad het is zo hard alleen. En soms is het moeilijk uit te leggen aan een ander hoe het voelt.. Ik hoop keihard dat het familiezorg-gebeuren kan helpen voor jou. Zou je goed doen, iemand die jou eens verwent en helpt waar jij nodig vindt. Alleen jammer dat er daar ook weer een prijskaartje aanhangt.
    Probeer uit elke dag iets kleins positiefs te blijven halen. Je kan het! En ik duim dat er snel een beetje hulp bijkomt voor jou. Moest ik geen 2 kleine zoontjes hebben, ik kwam jou even helpen. Echt.

  8. Prinses, het is normaal dat de situatie zwaar en moeilijk is. Ik heb zelf ook een zwaar jaar achter de rug en zit geregeld ook nog erg diep. Mijn eerste prioriteit is mezelf. Zelfzorg. Ja, door al wat me overkomen is, ben ik enigszins egoïstisch geworden terwijl de oorzaak van wat me overkomen is, het tegenovergestelde was nl mezelf en mijn noden volledig aan de kant schuiven… Als het goed/beter met me gaat, ben ik een betere mama, een betere werknemer enz. Ik probeer zoveel mogelijk naar mijn gevoel te luisteren. Mijn antennes staan op scherp sinds de dag dat “de betonblok op mijn hoofd is terecht gekomen”. Ik zie mijn leven nu als klimmen uit het dal en wetende (mzelf soms wijsmakend) dat boven het uitzicht adembenemend zal zijn.
    Ademen is voor mij positieve energie inademen en negatieve energie uitademen, elke keer opnieuw. Negatieve dingen en mensen probeer ik te vermijden of zo snel mogelijk af te blokken. En ja, ik heb hier ook oneindig veel to-do lijstjes, ook op mijn werk. Daar is het vaak elke dag de dringende zaken afwerken. Ik hoop op beterschap. Self-accceptance om zo to self-improvement te komen. Maar op dit moment vooral dat eerste. Het knaagt, vaak, maar ik probeer los te laten en er elke dag opnieuw voor te gaan. En wat dat is hangt af van de energie die ik op die dag heb. Is het weinig, dan is het zo. Morgen beter.

  9. *knuffel*
    Hopelijk lukt het om die gezinshulp in te schakelen.
    Misschien een ideetje: die koffie bij Dirk inruilen voor iets anders waar je emotioneel méér aan hebt (al is het maar een tijdje zitten niksen op de bank, of gaan zwemmen met je jongens). De confrontatie met hem en zijn situatie lijkt me niet bepaald iets waar jij je aan kan optrekken.

    Het is schrijnend om te lezen dat er pas hulp beschikbaar is wanneer je al kopje onder gegaan bent, niet wanneer je trappelend en vechtend op hulp schreeuwt. Er is toch echt iets mis met deze maatschappij. Met het “sociale” karakter ervan, dat blijkbaar niet in staat is om te analyseren waar de nood het hoogst is, of om de profiteurs eruit te halen. Want ook dat laatste maakt mij kwaad: wetende dat er een pak zijn die van voordelen genieten die ze niet nodig hebben en die ze zo aan anderen ontzeggen.

    Cru gezegd: mocht je werken aan een schamel loontje (als arbeidster, kuisvrouw, cassière,…) dan viel je waarschijnlijk in een veel gunstiger regime. Maar gewoon door het feit dat je een intelligente vrouw bent met een “white collar” baan, denkt het maatschappelijk systeem dat je dan de rest van je leven ook wel perfect onder controle kan houden.

  10. Misschien een gekke vraag, maar is er geen kerk waar je kunt aankloppen?
    Onze kerk biedt ook hulp als je niet gelooft. Gewoon praktische hulp zoals iemand die komt om te poetsen of die je een pan eten brengt. Of financiële hulp om het hoofd boven water te krijgen. En ook gewoon een luisteren oor of een vangnet voor noodsituaties.
    Niet om kerken te promoten, maar om je te laten weten dat er misschien hulp op onverwachte plaatsen is.

  11. Ik neem even de vrijheid om je te citeren.

    “Als ik Antwerpen nader denk ik aan het gesprek met de crisishulpdienst.
    Ik vertelde dat ik moeite heb met beslissingen nemen.
    Voor mij is dat een symptoom van mijn vermoeidheid.

    Ik ben … moeilijk te helpen
    … er is geen hulp voor de fase waarin je weet dat je uitgeput bent…
    … sommige dingen zijn gewoon te veel. Zoals alleenmoederen en werken en een boos kind en veel kilometers en issues en pfoe.

    En ik denk aan Roos, die me altijd vertelde dat je zelf weet wat te doen.
    En ik denk aan wat ik aan mijn holistisch therapeute vertelde, over al die vreselijke patronen die me ongelukkig maken. Ze vroeg me een nieuw patroon te noemen dat ik kan creëren en dat mij kan helpen….”

    Ik twijfel er niet aan dat jij de kracht hebt om je beter te voelen.
    Je kracht is immens en je toont in jouw schrijven dat je volhardend, intelligent en kritisch bent.
    Kan het zijn dat je in je volle gedrevenheid de juiste richting nog niet hebt gevonden ?
    Ik hoop dat het je lukt. Misschien is de juiste richting niet meer ver af.
    Ik wens je veel succes toe.

  12. Dag Prinses,

    Hierover moet je toch even nadenken: een rechtszaak inspannen tegen uw man die je een mentale stoornis verwijt, en er vrijwillig elke zondag koffie mee gaan drinken.

    Kom op zeg. Kappen met het een of het ander. Knopen doorbijten, wolf. Kiezen. Je kan niet stabiel staan als je van het een op het ander been springt en niet je eigen weg volgt. Dit soort ambivalentie en cognitieve dissonantie vreet energie.

  13. Pingback: De destructieve relatie-files | En ze leefden nog groen en gelukkig

  14. Pingback: Tips voor hulpverleners | En ze leefden nog groen en gelukkig

  15. Pingback: Quick fix of duurzaam sleutelen? | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s