Dienstmededeling

Gisteren 187. Vandaag waren er daar alweer 70 bij gekomen. Dat is het privé-gedeelte. Professioneel moeten het er intussen ook een zeventigtal zijn die dringend verwerkt moeten worden.

Noem me een watje, maar ik krijg het niet voor elkaar: mijn mails lezen en beantwoorden. Ik ben niet lui, integendeel. Ik ben hele dagen bezig. Deze week at ik nog geen enkele warme verantwoorde maaltijd met mijn kinderen, reed ik 2000 km voor mijn baan, ontplofte het huis, werkte ik minstens twee avonden tot de volgende dag al even aangebroken was, had ik keelpijn van vermoeidheid. Alles doet pijn, ik ben op en ik voel me schuldig.

Schuldig omdat er veel gemaild wordt en ik bang ben dat het lijkt alsof ik dat niet apprecieer omdat ik niet antwoord.

Bij deze daarom even deze boodschap: ik krijg het niet gedaan. Dat is niet omdat ik lui ben of omdat ik niet wil, maar omdat ik het gewoon niet kan. Rekening houdend met de baan, het bijberoep, en het feit dat ik niets kan doen overdag als de kinderen wakker zijn.

En nee, ik ben 2daysoff niet vergeten en heb hier nog steeds de beste voornemens voor, maar ook dat moet even wachten. Tot ik eens zes uur aan een stuk geslapen heb, tot mijn keuken eens gestofzuigd geraakt, tot het speelgoed beneden eens opgeruimd is, tot onze koelkast weer gevuld is, tot ik eens een goede maaltijd op tafel gezet heb, tot ik rustiger ben, tot ik het aan kan en niet alleen heel veel weerstand voel bij het idee dat ik die berg die elke dag groeit moet te lijf gaan. En vooral tot ik al die mails op mijn professionele adres beantwoord heb en weer eens een resem afspraken, vergaderingen en studiedagen achter de rug heb.

Het is trouwens erger dan mijn mails niet kunnen beantwoorden. Ik zeg ook afspraken af met vrienden omdat het niet gaat. Of ik maak er geen meer, omdat het niet gaat. Het kan er gewoon absoluut niet bij.

Dus. Heb erbarmen. En: het ligt niet aan jullie, het ligt aan mij.

Advertenties