Crappy Kerst & andere verhalen

Op dinsdag en woensdag werk ik nog in Nederland. Ik rijd op en neer naar een stad in Noord-Brabant en naar de randstad. Op woensdag, de laatste rit so far, tel ik. De laatste tien dagen ben ik tien keer de grens over gestoken. Op sommige dagen heen en terug op dezelfde dag, op andere dagen in één richting.

Soms heb ik van die dwanggedachten dat ik een ongeluk ga hebben. Dan zie ik tekenen in de Kleuter die vraagt of ik wel terug kom. Of de Peuter die zich aan me vastklampt. Soms kijk ik naar de jongens, voor ik weer eens voor een vierhondertal kilometer de baan op ga, en denk ik dat het de laatste keer is dat ik hen zie. En dan vraag ik me af wat ze zich nog van mij zullen herinneren als ik straks van de baan gereden word door een vrachtwagen.

Maar alles gaat goed, en woensdagavond ben ik veilig thuis. Het is alsof alles nog ging omdat het moest, maar nu ‘het klaar is’, stort ik in. Mijn bekken blokkeert, ik kan amper lopen, de pijn gaat alle kanten op, ik wil vanalles – zoals soep maken – en niets lukt nog.

Op donderdag zijn we welkom bij vrienden. Wat fijn is. Maar het verdriet is terug en niet van plan zich te laten afschrikken door een gemoedelijk kerstfeestje. Ik denk aan deze dag, drie jaar geleden. En Dirk met een zwangerschapstest in zijn handen, die me vroeg of ik eens wat wou weten. Intussen weet ik het, en het zit met stralende oogjes naar een kersttoneel te kijken met een kersthempje aan met rendieren op, en alweer snap ik niet hoe alles gegaan is zoals het ging. Ik snap er niets van en ik vind dat niemand er beter van geworden is. Noch Dirk, noch ik – altijd ergens op het continuüm tussen moe en volslagen uitgeput.

De nacht is zwaar verstoord en te kort. Ik rijd terug met de jongens. Ik sms vanuit de auto mijn ouders. Of we even Kerst zullen komen wensen? Ik zag ze niet meer sinds de zomer van 2014. Geen reactie op dat moment, dus ik rijd naar huis. ’s Middags eten we een geïmproviseerde pasta en een berenkoekje na en als ik later met de Kleuter lego bouw, is het plannetje nat van mijn tranen. Dat ik gewoon moe ben, joh, zeg ik hem. Als hij moe is, wordt hij boos. Als ik moe ben, huil ik. Dus. Geen zorgen.

’s Avonds hoor ik Dirk even en vraag ik hem of het ooit wat betekend heeft. Ja, zegt hij. Of hij wel eens terug denkt. Natuurlijk, zegt hij. En of hij me kan uitleggen wat er gebeurd is, want ik krijg er kop noch staart aan. Ja, dat moeten we ooit bespreken, zegt hij. Ik probeer er niet te veel hoop uit te putten.

Ik beslis halvelings om het oudejaarsfeestje af te zeggen. Een avond tussen happy people en weer eens een zwaar verstoorde nachtrust? Ik ben volledig verzwakt, ik kan dat nu niet aan. Ik haat het om mezelf zo serieus te nemen. Alsof ik een kuiken ben dat niets kan hebben. Maar ik vrees de gevolgen als ik nog eens een nacht maar enkele uren slaap heb en me flink moet houden in een ander huis in een groep van mensen.

En ik heb het gehad met mezelf. Hoe lang ga ik nog miepen over dat kapotte gezin? Wanneer ga ik er eens wat van maken? Wanneer lukt het me om vooruit te kijken in plaats van mijn wonden te blijven likken? … Ik heb dit jaar zelfs geen kerstboom gezet. Deze kerst was behoorlijk crappy, daar tegenover was het vorige jaar echt een warm feestje. Terugkijkend snap ik niet hoe ik het gedaan heb: gekookt voor vrienden, het huis gepoetst, de tafel feestelijk gedekt. Vorig jaar deze tijd had ik allerlei goede voornemens voor een beter jaar. Vandaag durf ik geen voornemen meer te maken.

Het lijkt ook alsof in deze periode zo veel zo zwaar binnen komt. Beelden van het voorbije jaar die ik niet uit mijn gedachten kan zetten: een vrachtwagen vol doden op een autosnelweg. Een dood kind op een strand. De ogen van de minderjarige vluchtelingen in een centrum dat ik bezocht. Kinderen dood gereden door dronken chauffeurs in de week voor Kerst. (Echt, hoe kunnen die ouders verder leven?) Een vader die kapot is na de dood van zijn zieke dochter. Mensen die treuren na een scheiding, hun leven niet terug op de rails krijgen. Een vriendin die al meer dan een jaar chronisch moe is. Een collega die ijdel hoopte kerst met zijn ex-vrouw te vieren. Het komt allemaal zo genadeloos binnen bij me. Het is alsof er overal pijn is en alsof ik al die pijn voel, me er niet van af kan sluiten.

Is dit depressie, vraag ik me af. Niets meer waard zijn, overal pijn. Moe en jankerig. Of ben ik gewoon net iets te lang doorgegaan en valt nu naast de vermoeidheid de hemel ook even loeihard op mijn kop? Is het omdat ik even niets moet van mezelf dat ik overkop ga?

Ik weet het niet. Ik weet even niets meer. Alleen dat het een crappy Kerst was. En dat ik zelfs niet durf zeggen dat het volgend jaar maar beter moet worden.

 

 

Advertenties

36 gedachtes over “Crappy Kerst & andere verhalen

  1. Ik weet niet wat te zeggen. Behalve dat ik je gevoelens en gedachten weer maar eens herken, hoewel de oorzaak totaal anders is. Ik heb deze week ook al veel aan je gedacht, omdat ik dacht aan mensen voor wie dit wellicht ook een lastige periode is. Ik vind het jammer om nu te moeten lezen dat mijn vermoeden klopte. Is het depressie? Ik denk dat je dat moeilijk kan beoordelen in deze donkere dagen. Ze maken alles inderdaad zoveel zwaarder.

  2. Ik vertrek zondag naar De Langste Nachten op Kasteel De Schans. Bijtanken na een zware periode waarin al jouw vragen ook door mijn hoofd tolden. Ik kan het niet betalen maar doe het toch, ik moet mijn zoontje weer dagenlang bij iemand droppen maar ik doe het toch. Ik weet niet wat ik daar eerst wil aanpakken maar ik doe het toch. Omdat voor mezelf zorgen ook voor mijn kindje zorgen is en omdat ik hoop op een warme bedding die me door deze moeilijke feestdagen kan loodsen. Ik hoop dat jij ook een plek en moment vindt om bij te tanken, je te omringen door andere (alleenstaande) vrouwen (en mannen) om weer moed en energie te verzamelen. Je moet het wel zelf doen, maar niet alleen!!!
    Welkom… op eender welke manier.

  3. Vermoeidheid maakt dat alles (nog) veel zwaarder voelt. Ik hoop dus dat je de komende dagen toch wat rust kan krijgen. Ik heb het afgelopen jaar jouw blog met veel plezier gevolgd. Sterk wat je presteert en hoe je anderen inspireert. Ik wens je voor het komende jaar in de eerste plaats meer rust toe om alles een plaats te geven. Lijkt me normaal om je overweldigd te voelen in dergelijke omstandigheden. Veel moed!

  4. Lieve Prinses, ik heb zo met je te doen. Ik denk vooral: ga bij een dokter aankloppen die je wat betaalde rust voorschrijft en medicatie om goed te slapen. Al die gebroken nachten mollen je nu en zorgen voor die zwartgallige gedachten. Ooit wordt het weer beter. Daar geloof ik in voor jou, nu je dat zelf even niet kan. Dikke virtuele knuffel!

  5. Als ik te moe ben, dan wordt alles te zwaar. Oorzaak-gevolg, waarbij het vaak niet meer duidelijk is wat wat is.
    Och prinses, wat hoop ik dat er een manier is voor jou om slaap in te halen. Om fysiek weer wat krachten op te doen. Ik weet niet zo veel te zeggen, alleen dat een gebrek aan slaap en rust het erger maakt. Was het maar zo simpel dat slaap dé oplossing is…
    Lieve prinses, ik wens je zo hard de warmte die je zo nodig hebt. Veel courage!

  6. Idem wat evabrumagne zegt. Eigenlijk zou je beter je blog afprinten en die laten lezen door een arts, dan hoef je het niet nog eens uit te leggen. Je weet het allemaal zeer goed neer te pennen, je kan het analyseren als geen één, maar er iets aan doen: daar ontbreekt je de kracht voor. Daar heb je hulp bij nodig. Professionele. Ik hoop voor jou dat je in het nieuwe jaar die kracht vindt, dat je oplossingen worden aangereikt en dat dit de laatste crappy Kerst in je leven was. Knuffel.

  7. oh lieverd, ja. je hebt hulp nodig. Don’t worry! je bent niet gek, maar niemand kan zo’n zware last alleen dragen. zoek hulp! alsjeblieft. zorg dat je rust krijgt, in je lijf, in je hoofd. ik denk aan je. xx

  8. Heb je wat slaap kunnen scoren vannacht?
    Zoek alsjeblieftde stilte op. Geen lotgenoten, geen medestanders, geen betweters of therapeuten. Hoe meer geluid, hoe meer ruis…. Vertrouw op je eigen kracht en kompas: dat heeft je al zover gebracht (weet je nog laatst, dat je koos voor optie a: ik geloof dat ik zelf de weg omhoog kan vinden?!)
    Iedere dag is er eentje met een nieuwe start. Maar dat wist je al, anders was je vanochtend je bed niet uitgekomen. Zettumop!!!

  9. Goed idee van dat eindejaarsfeestje af te zeggen.

    Er gebeuren verschrikkelijke dingen in de wereld, maar jij bent op dit moment niet degene die zich dat moet aantrekken -maak je dus over die dingen geen zorgen, dat is momenteel de taak van andere mensen.

    En: kerst is ook maar een uitvinding. Een collectieve illusie. Het enige wat telt, is nu, vandaag.

    Heel veel liefs ❤ ❤ ❤

  10. Lieve Prinses, Een depressie, depressief zijn, ik weet het niet. Alles wat ik al van je gelezen heb (ik lees veel mee, maar reageer bar weinig) klinkt voor mij als een burn-out. Geen idee of ze daar in België ook aan “doen”. Maar je werkt ook in Nederland en daar is het zeker bekend. Ik heb er zelf heel dicht tegen aan gezeten, Bijna burn-out door de situatie thuis, in combinatie met een bore-out die er aan dreigde te komen op het werk. Ach ja, ik houd de touwtjes zelf graag strak in de hand dus alleen maar bijna en op het randje net op tijd gestopt. (Al denk ik nu wel eens dat het beter was geweest om er echt voor te gaan. Want ondertussen ben ik er nog lang niet.)
    Als ik lees wat jij allemaal door gemaakt hebt de laatste jaren ben je nu langzaam helemaal opgebrand. Een paar nachten een volledige nachtrust gaan heerlijk zijn, maar je problemen niet oplossen. Tenminste dat is mijn ervaring.
    Dit heeft veel tijd nodig, tijd voor jezelf, tijd om dingen te doen die je energie geven. Als dat je werk is, kan dat misschien prima, maar dan wel gedoseerd.
    Maar het is een enorme stap om naar jezelf, de buitenwereld, je werkgever en wie nog meer toe te geven dat het nu op is. De rek er uit is en dat het niet meer gaat.
    Maar volgens mij (maar ik ben alleen een ervaringsdeskundige, zeker geen arts of therapeut!) de belangrijkste die je moet maken. Want als je zo door moet / blijft gaan krijg je straks inderdaad een ongeluk ergens op de baan of op een andere plek ben ik bang zodat je lichaam letterlijk stil gelegd wordt en je wel rust moet nemen …. aan jou de keus…
    Ik wens je veel liefde en wijsheid Prinses!

    Liefs,
    Pauline

  11. Lieve prinses,
    1) vermoeidheid is dodelijk voor je moraal, je zelfvertrouwen, je weerbaarheid, je (geestelijke) gezondheid, dingen die jij zo hard nodig hebt om de situatie waarin jij zit het hoofd te kunnen bieden.
    2) Kerst, Nieuwjaar, of we het nu willen of niet, het doet wat met een mens. Mijn scheiding is al 6 jaar achter de rug en toch heb ik gisteren ook zitten janken over mijn kapotte gezin. Langs de ene kant geniet ik van de rust die deze periode me geeft (vakantie) langs de andere kant zal ik blij zijn als we op 2 januari terug aan het “normale” leven kunnen beginnen. Het is een confronterende periode voor mensen die op de een of andere manier met een verlies te maken hebben.

    Maar dan denk ik aan wat Kathleen hierboven zegt:
    “Kerst is ook maar een uitvinding. Een collectieve illusie. Het enige wat telt, is nu, vandaag.”

    Hou je taai en gebruik ons, je lezers, om te ventileren, je hart te luchten, je een hart onder de riem te steken. Wij doen dat met plezier en met liefde. Dikke knuffel xx

  12. Ik herken je gedachtengang. Ik kreeg de diagnose burn-out en depressie. Had ik een burn-out? Was ik depressief? Geen idee. Maakt het uit? Wat me geholpen heeft is een cocktail van 6 mndn thuis, 2 mndn halftijds, nu 70% werken, therapie waarvan eerst gezinstherapie nu ‘gewoon’, zibrine, (van 2/dag nr 1 om de dag, zonder komen doemgedachten terug), kinderpsycholoog vr moeilijke 6-jarige zoon , vitamines, poetsvrouw, yoga. Neem vandaag 1 weg en het kaartenhuisje valt in elkaar. Depressie, burn-out? Voel me beter en blijf op zoek nr balans maar met heel veel hulp.

  13. Oei oei, herkenbaar… Maar de vluchtelingen, de relatieproblemen van naasten of de wereldvrede (favorietje van de Flairmeid😉) hoef je echt niet ook nog eens te dragen, Prinses.
    Ondertussen houd jij me voor dat een aanbod voor een oppasdag of een tas voor de kringloop soms een waar geschenk kan zijn. Dankjewel, daarvoor Prinses.
    Ik blijf hopen dat er al een antwoordje kwam (hoop ik zò) en dat je een beetje kan bijslapen in je verlof …

  14. Prinses,

    Het is ok om je slecht te voelen, het is echt ok om het allemaal even niet meer te weten & je mag huilen, veel huilen …

    Maar trek je ook op aan je echte vrienden, aan de vrienden die je maakte via je blog; dat zijn vrienden die geven om hoe jij bent, wie jij bent.
    En trek je op aan je kinderen.

    Ik zeg je niet, het lukt wel
    Ik zeg je niet, probeer

    Ik vraag je, om het gewoon te doen. Je moet. Komaan …

    W.

  15. Ik voel zo met je mee prinses. Het zijn ook zo’n ellendige dagen voor al wie alleen en/of niet (helemaal) gelukkig is. Laat ze maar gauw over zijn, die dagen.

  16. Vinden je ouders het niet erg dat ze hun kleinkinderen nooit zien? Hebben ze helemaal niet gereageerd op je bericht? Hopelijk voel je je snel weer beter… xxx

  17. Verdorie, ik had hier net een heel lang stuk getypt, woorden zitten wikken en wegen, twijfelen of ik er goed aan deed om zaken wat in een ander perspectief te zetten of dat het je juist nog droeviger zou maken, twijfelen om het te publiceren en kijk mijn onhandigheid heeft de beslissing gemaakt: over één foute knop op mijn toetsenbord geschoven en alles weg!
    Liefs liefs en ook veel liefs

  18. Ik kan wellicht nooit helemaal begrijpen hoe hard en lastig het voor je moet zijn. Bij iedere blogbericht dat ik van je lees, voel ik empathie. Maar heel erg vaak heb ik ook zin om een trap onder je kont te geven. Je idealiseert het gezinsleven anderen om je daarna in zelfmedelijden te wentelen. Ja, het is rottig wat je meemaakt. Het moet verdomd moeilijk zijn. Absoluut. En helemaal waar: ik heb makkelijk praten want ik heb geen gebroken gezin en ik verdrink niet in de schulden. Ik wil je helemaal niet bruuskeren maar soms heb ik het gevoel dat je te weinig focust op wat je wel hebt en wat je wel kan. Dat je je laat meezwelgen in een negatieve gedachtenstroom. Soms op het sadomasochistische af. Zonder harteloos te willen klinken; verlies je niet in zelfdestructie. Dat zou zonde zijn.

    • Nou nou. Eerst en vooral: dit is wat mijn innerlijk stemmetje heel de tijd schreeuwt. Dat ik beter moet, niet moet miepen, maar eens moet ophouden met verdrietig zijn, dat het gras niet groener is elders, dat ik er het beste van moet maken, dat er veel goede dingen zijn en waarom ik me daar niet wat beter op kan richten.
      Zondag had ik een mooi gesprek met twee wijze dames aan wie ik de constante strijd met het innerlijke stemmetje vertelde. Dat ik me soms af vraag wat nu eigenlijk het probleem is, en dat er mensen zijn die het moeilijker hebben, … Het mooie van het gesprek van die avond was dat ik er wat meer begrip door kreeg voor mezelf. Dat het nu eenmaal niet gaat zoals ik het graag wil en dat er best veel is om mee te worstelen (geloof me, heel veel dingen komen ook niet op deze blog terecht) en dat ik moe ben zonder heel realistische mogelijkheden bij te rusten en dat dat slopend is.
      Next: misschien moet je het boek getiteld ‘Schaarste’ eens lezen. Toen ik nog in een zorgeloze tweeverdieners-situatie zat, dacht ik exact hetzelfde als wat jij nu schrijft over een vriendin in zak en as, die net gescheiden was. Door nu zelf wat strijd te moeten leveren met de omstandigheden en o.a. geconfronteerd te worden met een gebrek aan slaap en een gebrek aan rust en een gebrek aan middelen, weet ik pas hoe zeer je mentale vermogens lijden onder schaarste. Zowel je vermogens om de moed er in te houden, als je vermogens om de situatie rustig en helder te overzien en (juist) te handelen. Er zit een heel beperkend mechanisme in ‘schaarste’, waardoor dingen jammer genoeg niet zomaar opgelost zijn met een schop onder een kont. Als ik winst heb gehaald uit in deze situatie te verzeilen, is het dat ik dat ingezien heb.

      • Ik ga helemaal akkoord met jouw reactie, prinses. Ik krijg de kriebels van mensen die zo’n reacties geven als dat je jezelf een schop onder de kont moet geven. Door je steeds sterk te houden, kweekt een mens een burn-out. Dan ben je nog verder van huis. Het is jammer dat lu jong (Tibetaanse yoga) zo duur is, want je innerlijke stemmetje had er wellicht veel aan kunnen hebben.

      • Hee Lies, dank voor je reactie. Ik probeer weer consequent yoga te doen, en dat is sowieso heel goed voor lichaam en ziel, voel ik meteen. Ik begin er uitgeput aan met tegenzin, en heb na een half uurtje energie en een fris hoofd. … Wat is er specifiek aan lu jong?

  19. Pingback: Prinses krijgt een schop onder haar kont | En ze leefden nog groen en gelukkig

  20. Dat het een serie van 21 oefeningen is. de 1ste 5 noemen ze de vijf elementen: ruimte, aarde, wind, vuur en water. De 2de vijf heten de bewegingen voor de vijf lichaamsdelen. De 3de vijf zijn voor de vitale organen: het hart, de longen, de nieren, de maag en de milt. Dan heb je nog de bewegingen voor de 6 “condities”: Op het einde is er nog een meditatie. Tussen de oefeningen doe je 3 ademhalingen: uitademen van de oude wind. http://www.lujong.be/?page_id=15343 video: http://www.tarayogini.be/yogalessen-in-groep/wat-is-lu-jong/
    https://www.youtube.com/watch?v=fURROZu7Ga0 De oefeningen doe je telkens 7 keer. De rug is belangrijk in de lu jong.

  21. Het is naar het westen gebracht door Tulku Lobsang.
    Lu Jong is een oeroud Tibetaans systeem van bewegingen en ademhalingen ter bevordering van gezondheid en geluk.
    De effecten kunnen voelbaar zijn op velerlei vlakken, zoals de kwaliteit van de slaap,
    emoties en stemming, concentratie en geheugen, fysieke problemen, mindfulness en bewust leven.

    Lu Jong is dynamisch, men zit nooit lang in een bepaalde houding. Het samenspel tussen vorm en beweging is net heel belangrijk.
    Dit is de integratie van methode en wijsheid, zoals yang en yin, mannelijk en vrouwelijk. De ademhaling is hier ritmisch mee verbonden.
    Door de bewegingen wordt er druk gelegd op specifieke punten waar vaak blokkades zitten.

    Deze blokkades, die meestal van emotionele en mentale aard zijn, worden zachtjes losgemaakt. Er wordt veel belang gehecht
    aan het bewust worden van opgestapelde spanningen, en van de denkpatronen en strategieën die deze spanningen veroorzaken.
    Deze blokkades bevinden zich vaak in de wervelkolom, maar ook in de organen, de ogen…

    We leren onszelf kennen en balanceren: heb jij te weinig vuur zodat je geen interesse meer hebt of heb je teveel vuur zodat je opgebrand kan raken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s