Prinses heeft alles al eens gedacht

De laatste tijd schrijf/post ik minder. Meestal staat er heel wat klaar om gepubliceerd te worden. Ik plan het schrijven hier nooit. Het overvalt me, ik tik een stukje, herlees het vluchtig, stel een datum in. Dat is het ongeveer.

Maar zit er niets meer in mijn mouw. Het lijkt alsof ik al mijn gedachten al een keer gedacht heb. Alsof ik telkens dezelfde kringetjes draai in mijn hoofd. Alsof elke gedachte een tegengedachte oproept, en dit maar blijft golven, heen en weer.

Dat ik moe ben. Dat ik beter voor mezelf moet zorgen en dat niemand anders dat in mijn plaats kan. (En nu we toch bezig zijn: geen snickers meer als ontbijt!)

Dat ik het onmogelijk vind, dat alleenstaand moederen. Dat ik het toch al geruime tijd doe en dat er geen keuzemenu is in deze.

Dat het niet lukt. En dat sommige dingen prima gaan, zoals mijn werk, dat het dus gewoon een kwestie is van anders (positief) denken en accepteren.

Dat ik pech heb. Dat ik geluk heb, dat me veel gegeven is, dat er veel is om dankbaar om te zijn.

Dat alles stil staat. Dat alles constant in beweging is, alleen gaan sommige dingen anders en trager dan ik zou willen.

Dat ik beter moet, verdorie. Dat ik veel beter moet, met dat bijberoep, met dat proefschrift, met mezelf, met de jongens, met mijn vrienden. En de tegengedachte: dat ik onderhevig ben aan schaarste en dat dat jammer genoeg mijn vermogens doet afnemen in plaats van toenemen.

Dat ik overleef. Versus dat ik leer, groei.

Dat er schaarste is, met tijd en geld en energie. Versus dat schaarste ingebeeld is: dat we alles hebben wat we nodig hebben en dat ik het maar moet leren doen met wat ik heb.

Dat ik me als een slachtoffer gedraag. Dat ik volhoud en er het beste van maak.

Dat het na meer dan anderhalf jaar maar eens gedaan moet zijn met dat gemiep over Dirk. Versus dat mijn gezin stuk is.

Dat het leven maakbaar is en ik dus kan kiezen voor beter en anders. Dat er beperkingen zijn in mezelf en mijn context waar ik niet doorheen kan breken.

Er zijn gelukkig wel wat dingen waar ik het over eens ben met mezelf.

Dat de lieve dingen, gebaren, woorden, symbolen van mensen (via deze blog en in het echte leven) zo hartverwarmend zijn. [Vandaag plumpuddinginstortgevoel tot ik een prachtig pakje van trijnewijn uit de brievenbus haalde… Dank!]

En dat ik niet alleen wil zijn.

En dat ik het een beetje sneu vind om te observeren hoe ik nog steeds heel vaak vind dat Dirk dingen moet oplossen. Als ik vloekend op de stoep lig omdat ik in mijn vermoeidheid gestruikeld ben over mijn eigen deurmat, heb ik de neiging hem op te bellen, te sommeren terug te komen en voor ons te zorgen. Stiekem vind ik dat nog steeds zijn taak, geloof ik.

En zo vullen de dagen zich, en mijn hoofd ook. Met reeds gedachte gedachten die ik het delen niet waard vind.