Feest?

Femma is een eigentijdse en eigenzinnige vrouwenorganisatie met een duidelijke visie op mens & samenleving. Femma praat mee over wat vrouwen vandaag denken, voelen & beleven. Femma verdedigt de belangen van vrouwen met minder kansen en in het bijzonder alleenstaande vrouwen. De organisatie ijvert voor emancipatie van vrouwen en gendergelijkheid, o.a. via het informeren en sensibiliseren van vrouwen, beleidsmakers en andere actoren.

Ik ben vereerd dat ik voor Femma tweewekelijks een blokstukje mag schrijven. Onderstaand stukje is geschreven voor Femma en verschenen op hun website.

Meer over Femma? Neem hier een kijkje!

 

Feest?

Hoewel ik goede capaciteiten heb als struisvogel, kan ik mijn kop niet in het zand steken met betrekking tot de aanstormende ‘feestdagen’. Overal lichtjes, muziek, reclamefolders, aankondigingen van kerstconcerten, …

Kerst met lood in de schoenen

Ik had me nooit gerealiseerd hoe pijnlijk deze periode voor sommige mensen is, tot ik twee jaar geleden enkele dagen voor kerst bij mijn ouders in een geïmproviseerd bed lag met mijn twee kinderen. Zo beheerst en stil mogelijk huilend, omdat kinderen er nu eenmaal van overstuur geraken als hun moeder huilt. En dat kon ik er op dat moment echt niet bij hebben. Ik had ontdekt dat mijn toenmalige partner gelogen had over schulden waardoor het financiële plaatje waar we ons in bevonden nog grauwer was dan ik dacht.  Vreemd genoeg was dat financiële niet mijn grootste zorg op dat moment – dat zou het gauw genoeg worden – maar wel het feit dat hij gelogen had, en dus mijn vertrouwen had geschonden. Daarnaast was het ook zo dat hij twijfelde over onze relatie. De kinderen en ik gingen na een paar vreemde dagen terug naar huis. Ik met roodomrande ogen en lood in mijn schoenen. Het werd Kerst, maar vrolijk werd het niet.

Kerst na precisiebombardement

Vorig jaar vierde ik de feestdagen voor het eerst als alleenstaande mama in een erg rauwe periode. Ongeluk heeft de neiging niet alleen te komen, en het voelde een beetje alsof er een precisiebombardement was uitgevoerd op mijn leven. Naast het vertrek van de partner, was er ook een conflict in de familie gekomen, stond mijn baan op de helling, was ik gediagnosticeerd met  fibromyalgie, had ik ontdekt dat ik niet meer kon meedoen met het leven zoals ik dat tot dan toe had gekend omdat dat leven geld kostte dat ik niet had. En ook omdat mensen zich lichtjes ongemakkelijk voelen bij iemand die verdriet heeft en dat niet kan verbergen, waardoor ik ook erg geïsoleerd geraakt was. En toch kwam het goed. Op Kerst kreeg ik bezoek van een voormalige alleenstaande mama met haar nieuwe gezin, die nog niet vergeten was hoe eenzaam het ooit geweest was. Later op de avond viel er nog een vriend met liefdesverdriet binnen. En op Oudejaarsavond viel ik om negen uur in slaap op de bank terwijl een trouwe vriend cannelloni stond te maken in mijn keuken.

Te druk om me druk te maken

Dit jaar nam november een flinke vaart. Af en toe realiseer ik me dat er feestdagen aan zitten te komen, en dat de agenda nogal leeg is. Het voordeel van alleenstaande werkende mama zijn, is dat je het te druk hebt om je daar echt heel veel zorgen over te maken. Het nadeel is dat je het ook te druk hebt en te moe bent om zelf iets leuks te verzinnen, mensen uit te nodigen en er wat van te maken. Bovendien is de trouwe vriend geëmigreerd, de vriend met liefdesverdriet terug ‘van straat’ en bij de gewezen alleenstaande mama heb ik gehuild toen ik op babybezoek ging. Daar heb ik vast niet mee gescoord.

Dus begin ik stilaan eens na te denken over inzetbare strategieën voor de feestdagen die komen. De eerste strategie is het deelnemen aan zeer alternatieve georganiseerde kerst- en eindejaarsfeesten. Genre: samen in de lotushouding het nieuwe jaar in. Alleen heb ik op dit moment niet echt de moed om me in een groep onbekenden te mengen en geitenwollen sokken zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. De alternatieve feestjes zijn namelijk best duur.

Een tweede strategie is de beproefde struisvogel. Mijn kinderen zijn in principe nog jong genoeg te geloven dat er niet echt iets speciaals aan de hand is, of minstens dat het niet abnormaal is dat we op kerst met z’n drietjes pannenkoeken eten. Nu ik er over nadenken vinden ze dat vast een topfeestje.

De laatste strategie is de moeilijkste. Open staan voor wat zich aandient.  Twee jaar geleden was ik iemand die geloofde dat het leven heel maakbaar is en dat je zelf aan het stuur zit. Het voorbije anderhalf jaar heb ik geleerd me ontvankelijk op te stellen en mee te bewegen met die grillige bochten van het leven, want niets bleek maakbaar, planbaar of controleerbaar. In die grillige bochten is gek veel moois op me af gekomen. Dingen die beter zijn dan ik ze had kunnen plannen, bedenken of maken.

Misschien moet ik voor de laatste strategie gaan. Maar als een grillige bocht ons dan aan een warm gedekte feesttafel brengt, zal dat nooit zonder de gedachte zijn aan de mensen voor wie deze periode pijnlijk en eenzaam is.

 

Aanvulling:

Dit stukje is al een tijdje geleden geschreven, voor Femma. Intussen heeft de voorzienigheid zijn werk gedaan, via een stel lieve vrienden. En kijken we uit naar een relax Kerstfeestje en zijn we ook op Oudejaarsavond in gezelschap. Ik apprecieer het enorm, maar ik ben tegelijkertijd ook een beetje bang voor het contrast. Bij intacte gezinnen op bezoek zijn is soms echt heel confronterend, en soms ook echt op-mijn-tanden-bijten. En me hard schrap zetten om me niet in de rol van uitgenodigde zielepoot te voelen. 🙂

Intussen wel al een leuk kerstfeestje op het werk gehad, wat warmer was dan ik mij enig familiaal kerstfeestje ooit herinnerde (die waren meestal gekenmerkt door stress en daaruit voortkomende ruzies en familieleden die zich verstopten aan de afwas en anderen die aan de feesttafel zaten te slapen tussen twee gangen door). Met als vreemde kerst op de taart – nou ja, het was bij de aperitief – een collega die me even vol op de mond wou zoenen (en dat dus ook deed voor ik snapte wat er gebeurde). Het is een man met liefde te veel, denk ik, en het betekent verder ook allemaal niets, maar het was feestelijk.

En ook recent werd ik gevraagd op een feestje. Om 17u dacht ik dat ik te moe was om naar een feestje te gaan met allemaal onbekenden (op de gastvrouw na), om 19u30 stond ik nog met mijn beenwarmers aan te overwegen de babysit af te zeggen, maar om 20u30 zat ik fijn in gesprek met allemaal coole dames. Er hing liefde in de lucht, zag ik, kijkend naar de gastvrouw en haar partner die erg teder met elkaar omgingen, en dat vond ik ontroerend om te zien. Dankbaar!

 

 

 

Advertenties

10 gedachtes over “Feest?

  1. Ha, ook hier de (on)maakbaarheid des levens…
    Qua strategie? Een intiem diner met je twee mannetjes. Poedersuiker en/of stroop in de vorm van een kerstboom op de pannenkoek en klaar ben je. Kerst is wat jij ervan maakt en welke waarde jij eraan geeft. In slechte(re) tijden waren wij eens bij vrienden, waarbij hun hele familie ook voor onze kinderen voor cadeaus had gezorgd. Het ene pakje na het andere: ze wisten niet wat hen overkwam! Op mijn beurt wist ik niet waar ik moest kijken. Het verdriet en de eenzaamheid werden alleen maar groter, waar dankbaarheid had moeten overheersen. Ik wou dat ik toen de guts had gehad om thuis pannenkoeken te serveren 😉

  2. Damn, ik ben te laat om je uit te nodigen of wat? Weet je. Misschien is het confronterend om uitgenodigd te worden op een familiefeestdag. Wat ik ook echt wel begrijp. Maar zoals je zelf ook al schrijft: ook onze familiefeesten zijn vooral stress, verplichtingen en hebben weinig echte warmte. Ik voel me dit jaar volwassener dan ooit bij alleen al het idee dat ik zelf iets zou kunnen organiseren en eigenlijk helemaal niet verplicht ben familietradities te volgen alleen omdat al de rest dat zo doet. En dat idee heeft postgevat door deze post. Dankje!

  3. Wat schrijf je dat zo mooi over openstaan voor wat zich aandient. Ik zou je zinnen zo inkaderen (lol, omdat ik ze wil bijhouden maar besef net dat dat juist indruist tegen wat er staat)

  4. De maakbaarheid van het leven, of zoals John Lennon zei ‘Life is what happens when you’re busy making other plans’. Konden we het leven maar wat meer sturen, dan zou ik alvast ook al mijn facturen en vreselijke to do-dingen even bevriezen en doen dat ik Beyonce was.

    Ik wens je alvast warme feestdagen en geen zorgen toe!

  5. Dit jaar heb ik ook geen echt huis, maar volgend jaar ben je welkom! Met je gezin! En dan begraven we al je verdriet en ellende en stuur ik je veel later weer met heel veel liefde en hoop terug.. Weet je wat, kom half maart langs! Onzin om tot kerst te wachten om lief te kunnen doen! Ik meen het!! Xx

  6. Ik hoop echt dat jullie het relaxte kerstfeestje hebben gehad dat jullie verdiend hebben. En als je graag eens je gedachten verzet, spreek ik graag eens af met de kindjes erbij. Heel veel liefs, zeker deze dagen, maar daarna ook 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s