Ode

Hij speelt dartel in zijn blote piemel in de zon. Babyzoon. Een emmer water, wat potjes, zand, stokjes. Het is voldoende. Genietend laat hij zich insmeren met zonnecrème. Als de schaduw over de tuin valt kruipt hij bij mij, op het deken zoveel vreugde aanschouwend, en laat zich warm knuffelen, aankleden. Hij introduceert woordeloze mopjes en schatert er zelf het hardste om.

Terwijl Kleuterzoon strijdt met het leven, viert Babyzoon elke dag feest.

’s Avonds leg ik hem vers gedoucht tussen schone lakentjes. Stralende ogen, knuffel in zijn handje. Blije babyman na een blije dag.

Dankje,’ zeg ik. ‘Droom maar van de zon die je lijfje heeft gekust vandaag.’
Hij knikt.

Ik sluip de kamer uit en ben zo diep dankbaar, om dit kind dat me vertelt wat hij nodig heeft van me, en het gewoon – zonder enige omweg – van me kan aannemen. Het zit goed tussen ons. En ik vraag me nog elke dag af waar ik hem aan verdiend heb.

Advertenties

15 gedachtes over “Ode

  1. Ik lees nu pas het stukje over je kleuterzoon en wat jij met hem meemaakt is pijnlijk herkenbaar. Gelukkig geeft je post van vandaag mij weer hoop dat het bij een tweede misschien beter gaat 🙂 Dank je, voor je prachtige tekstjes!

    • Dag Sofie. Ik heb lang gedacht dat ik iets fouts deed, omdat het allemaal altijd zo moeizaam ging met Kleuterbroer. Maar Babybroer was vanaf minuut één een heel ander kind, en dat heeft me wel geleerd dat er blijkbaar toch iets van karakter in zit dat je niet zomaar verandert. Ik denk dat Kleuterzoon verstandig is en een sterk willetje heeft, wat hem goed van pas zal komen. Terwijl de Babymans lekker relax is maar misschien wat te weinig drive zal hebben in het leven.

  2. Dag prinses,
    Een (misschien te) nieuwsgierige vraag: lukt het jou om die verschillende karaktertjes op dezelfde (positieve) manier benaderen?
    Ik herken er wel wat van in mijn kinderen, hoewel de verschillen hier bijlange niet zo uitgesproken zijn. Ze zijn al ondertussen veel ouder, maar wat er langzaam insloop bij ons was dat we de kinderen ook anders benaderden. En dat valt bij je partner nog veel meer op dan bij jezelf, want het is moeilijker om naar jezelf te kijken. Bij de oudste waren altijd wat behoedzaam, bang voor een uitbarsting. De jongste benaderden we veel vrijer en vrolijker, omdat we daarvan ook een gelijkaardige reactie kregen.
    Maar op de duur vraag je ja af wat er eerst was en wat waar een reactie of spiegeling van is.
    Ik vind dit zelf geen gemakkelijke materie! (ook al denk ik in theorie dat ik onze kinderen “gelijk” behandel)

  3. Goede vraag. Ik denk dat je rechgtvaardig moet omgaan met je kinderen, maar het zijn twee heel verschillende jongens en ze hebben heel verschillende dingen van me nodig. Met de oudste ga ik dus anders om dan met de jongste. De oudste krijgt en vraagt meer aandacht, energie, bevestiging, maar ook grenzen en regels. De jongste is meer een genietkindje, die in de kantlijn wat zit te zingen, af en toe een knuffel komt vragen. Ik denk dat het niet alleen door de karakters maar ook door de leeftijd zo is dat je verschillend met je kinderen omgaat, en dat dat ok is. Ik probeer wel bewust (ook al is dat niet altijd makkelijk) momentjes met hen afzonderlijk in te plannen. Bijvoorbeeld tijdens het bedritueel van de jongste mag de oudste niet storen, en met de oudste ga ik wel eens apart zwemmen omdat hij daar heel veel aan heeft, en ook zijn bedritueel is natuurlijk ‘private’ omdat de kleinste eerst in bed ligt.
    Begrijp je wat ik bedoel? De omgang is niet gelijk, wel gelijkwaardig afgestemd op hun noden (ook vaak zoeken) en ik denk dat ik hen daar recht mee doe. Wat denk jij?

  4. Hmm, ik drukte me blijkbaar minder helder uit dan ik dacht 😉
    Maar babyzoon is nog zo klein, wat wij voor hadden was ook niet van zo kleinsaf, meer vanaf ze voluit praten en redeneren.
    Leeftijdsverschil heeft er niet zo veel mee te maken, tenzij het een vaststaand feit zou zijn dat de oudste altijd ernstiger/moeilijker enz… is en de jongste meer een knuffelkind/iemand die de wereld makkelijk om zijn/haar vinger kan draaien.

    Ik heb het eerder over de wisselwerking tussen gezinsleden.
    Voorbeeldje: oudste kind komt iets vragen op een onaangename, eisende toon. Jongste kind pakt dat heel anders aan, meer “charmerend”. Ook al denk ik vooraf “wat de ene krijgt, krijgt de andere ook”, toch zal ik veel meer geneigd zijn positief te reageren door de manier van doen van jongste kind.
    Dat voelt oudste kind natuurlijk ook aan, waardoor het zich tekort gedaan voelt en de volgende keer nog eisender wordt.
    Zo, nu ben je alvast gewaarschuwd om over enkele jaren niet in die valkuil te trappen! ;-))))
    (Ondertussen is jongste 13 en veranderen haar puberhormonen haar soms in een kleine heks, ze wordt niet meer altijd lief en schattig gevonden, dus het probleem stelt zich niet meer zo.)

    • OMG, ouderschapsproblemen die ik nu nog niet kan inschatten :). Nee, serieus, goede bedenking. Ik merk wel dat ik nu al verschil maak tss bord moeten leeg eten (kleuter) en het maar zo laten (peuter). Gelukkig is kleuterzoon nog niet zo opmerkzaam dat hij daar een punt van maakt :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s