Morgen maken we er weer een stomme dag van

En dan breekt mijn hart, als je van uit je bedje roept: ‘ga je dan morgen met me spelen?’.

Vier ben je intussen. Vier trotse vingertjes. Maar eerlijk gezegd, is het niet makkelijk. Je bent zo vaak zo boos, je bent zo zelden tevreden. Als je iets hebt gekregen, een snoepje, een filmpje op youtube, een uitstapje, wil je altijd meer en lijk je nooit blij. Eten gaat moeilijk, het is elke dag een strijd.

En ik snap het wel. Je hebt wat meegemaakt en dat is niet fijn. En ik wil alles doen om de schade daarvan te beperken. Maar als ik terug kijk, zie ik dat het vanaf nacht één niet makkelijk was. Als baby heb je uren gehuild per dag, uren. Er was altijd onrust, je was zelden tevreden. Je was al lang twee toen je eens een nachtje door sliep. Daarvoor werd je minstens elke twee uur wakker, daarna meestal enkele keren per nacht. In de draagdoek was het wel eens goed, en ik heb je uren gedragen. ‘Hij heeft onrust,’ hoorde ik mezelf zeggen tegen mensen. En dat had je, onrust. Dat heb je nog steeds.

Toen Babybroer op komst was, ging ik er vanuit dat de hel weer ging beginnen. Maar hij was rustig, blij, sliep veel, lachte, speelt alleen. Nachten duren van 19u30 tot 5. Of 6 als ik geluk heb. Hij vindt het fijn in de opvang. Het gaat goed.

Pas door Babybroer ben ik me gaan realiseren hoe moeilijk jij het moet hebben, met die onrust vanbinnen. Stiekem maakte me dat ook wel kwaad. Waarom kon jij ook niet zo makkelijk geweest zijn? Ik heb momenten gehad dat ik totaal aan de grond zat, naar het werk moest bellen omdat ik op was, totaal uitgeput, van maandenlang geen nacht door te slapen, van al die zorgen, van intensief zorgen voor een kind dat je nooit tevreden krijgt. Ik heb mijn ouders midden in de nacht moeten bellen omdat ik het gewoon niet meer kon verdragen, ik werd gek. Ik heb het nooit gedaan, hoop dat ik er niet toe in staat was geweest, maar bij momenten heb ik heel goed begrepen dat sommige mensen door het lint gaan en hun baby iets aan doen. Op die momenten was de raad die ik bij K&G had gelezen goud waard: leg je baby op een veilige plek en ga naar buiten. Eén keer heb ik tegen je geroepen, en toen heb ik nog harder gehuild dan jij. Maar af en toe moest ik dus even aan de achterdeur gaan staan, verscheurd van de schuld omdat ik je alleen liet, al ging het maar om minuten. Maar het moest. Even.

En toen jij vanavond riep, en vroeg of ik morgen met je ga spelen, kromp mijn hart. Ik heb het gevoel dat ik HEEL de dag met je bezig ben, HEEL de dag. Dat ik niet aan Babybroer toe kom, niet aan het huishouden, niet aan mezelf. Ik ben ’s avonds meestal door en door kapot na zo’n dag met jullie twee thuis. En leeg. Maar eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, speel ik bijna nooit met je. En dat realiseerde ik me net. Ik probeer heel de dag alles in de hand te houden, de boze buien te pareren, richtlijnen te geven, grenzen te stellen. Soms verzin ik een activiteit die we samen doen, zoals cakejes bakken of naar toneel gaan, of winkelen of fietsen. Maar dat zijn altijd dingen die ik kies, en niet jij.

Broer, Grote Broer. Morgen gaan we spelen samen. Ik beloof het. Ik hoop dat het me lukt er elke dag even tijd voor te maken, al is het maar een kwartiertje. Het spijt me dat ik het nu pas zie.

Slaap zacht, ventje. Morgen maken we er weer een stomme dag van. (En nu moet jij roepen: nee, een leuke!)

Advertenties

31 gedachtes over “Morgen maken we er weer een stomme dag van

  1. Hoe herkenbaar, weeral. Maar dan andersom: de oudste, de dochter, was en is een supermakkelijk kind. Transparant. Lief. Bereidwillig. Gewetensvol. Sliep door op 2 maanden (nachten van 12 uur, ik kan het nog altijd moeilijk geloven) en is dat blijven doen. Bijna nooit ziek. Speelt flink, luistert, doet haar best. Gaat graag naar school, maakt graag vriendjes. Ik denk dat er niet veel kinderen rondlopen bij wie het nog gemakkelijker gaat.
    De zoon is comlex. Moeilijke slaper, veel ziek, ongelooflijk koppig, eigenzinnig. Hij is 2,5 jaar en er zijn dagen dat ik het gevoel heb niets van hem te snappen. (Gelukkig zijn er ook andere dagen.) Hem opvoeden vreet energie. Aan de andere kant heeft hij veel gevoel voor humor en kan hij heel lang zelfstandig spelen.
    Ik hoop dat het lukt bij jou. Want er alleen voorstaan is nog wel wat anders. Op momenten dat ik op mijn tandvlees zit, ga ik naar boven en zeg ik tegen mijn man dat hij het even moet doen. Om te voorkomen dat ik me zo kwaad maak dat ik achteraf huil van spijt.

  2. Pfoe, ik vrees dat je hier mijn toekomstbeeld hebt geschetst. Zoonlief (vijf maanden) is enkel tevreden als je met hem bezig bent, maar wij zijn dus ook de godganse dag bezig om te proberen hem kalm te houden/te sussen/niet te laten brullen/te laten slapen …

    En nu je het zegt, ook wij spelen er eigenlijk nooit zelf mee. Net omdat je er al de hele dag mee bezig bent. En inderdaad, ’s avonds ben ik kapot, leeg, dood- en doodop. Make mental note: vanaf morgen (als ik terug start met werken) ga ik er elke avond een kwartiertje gewoon mee spelen. Van die vijftien minuten ga ik echt niet dood en het werk zal dan wel op een andere vijftien minuten gedaan geraken.

    Een eyeopener, dit stukje. Bedankt!

  3. Veel succes, Veerle & Upje met jullie kindjes!
    Test spelen-met-Grote-Broer: hij was erg rustig toen we samen insecten van plasticine hebben gemaakt. Toen ik hem achteraf vroeg wat hij leuk vond dit weekend, zei hij ‘niets’. Ik heb hem dan wat dingen gesuggereerd (dat we een kikker hadden gevonden? NEE! Dat we insecten hadden gemaakt? NEE! …), maar dus weinig tevredenheid in zijn gevoel… Ik ga denk ik starten met een momentje bij het avondritueel om elke dag drie dingen op te noemen waar je dankbaar om kan zijn, en ik heb ook een mindfullness-boekje voor hem gekocht. Het is niet fijn om zo veel energie te investeren en te merken dat hij NOOIT tevreden is, maar voor hem moet het nog veel vervelender zijn denk ik soms. En nu: koffie :)!!!!

  4. je stukje raakt me. ik was ook zo’n kind denk ik, als ik terug kijk op mijn eigen jeugd.
    denk niet dat het iets is dat je als ouder weg kan nemen, ik was gewoon een slow starter en kwam met de jaren steeds beter in mijn vel.

    • Dag Pieke. Waarom denk jij dat jij ook zo’n kind was? Hoe voelde dat dat? En wat maakte dat je uiteindelijk beter in je vel zat?

      • Als ik aan vroeger denk, denk ik altijd aan een soort verongelijktheid, voelde me heel erg niet gezien, terwijl als ik terug kijk, ik denk dat ik een bodemloze put was, nooit genoeg. Met de jaren werd ik steviger en nu ligt het heel anders. Moet wel zeggen dat ik ne niet herken in het beeld dat je verder van je oudste schetst hier in de reacties, ik maakte juist niks moeilijk, altijd op jacht naar complimentjes en bevestiging. Sterkte, klinkt wel als iets waar je een onafhankelijke blik bij kan gebruiken.

  5. Als ik aan mijn zoon vraag of hij iets leuk / lekker / grappig vindt, is het antwoord ook altijd NEEN. Hij is wel nog maar 2,5 jaar, maar ik vind dat ook eerder raar. Nochtans zie ik vaak duidelijk aan hem dat hij zich wel amuseert. Maar dat toegeven is blijkbaar moeilijk. Ik heb geleerd er minder naar te vragen en hem gewoon te laten genieten van het moment.
    Knuffelt jouw zoon graag? Bij de mijne varieert het enorm. Meestal is het duidelijk NEEN als ik een knuffel vraag (als mijn dochter dat ziet, dan komt ze direct af om er mij een te geven, die is dus echt het omgekeerde), soms komt hij wel bij mij zitten en heel soms laat hij toe dat ik hem vastpak of aai of kusjes geef. Ik heb al een paar keer aan autisme gedacht, ook omdat hij nog een aantal kenmerken heeft (heel gefocust bezig zijn, obsesie voor auto’s, trage taalontwikkeling, gevoelig voor lawaai en chaos, houdt niet van nieuwe dingen) maar anderzijds merk ik dat hij wel twee goeie vriendjes in de crèche heeft en eens hij zijn draai heeft gevonden, heel vrolijk en open kan zijn. Het is niet evident.

  6. Ik merk aan Grote Broer jammer genoeg zelden dat hij iets leuk vindt, en dat maakt het ZO moeilijk als moeder. Je doet je best, je wil dat het fijn is, maar hij is nooit tevreden, heeft soms 15 crisissen op een dag en de Baby zit er gezellig bij te lachen, en dan bekruipt de gedachte me wel eens: ‘waarom moet bij jou ALLES moeilijk zijn? Alles?’ (Alles : handen wassen, schoenen uitdoen, zelf gevraagde appel opeten, bord leeg eten, …)
    Knuffelen is inderdaad ook moeilijk, al probeer ik wel. Wat ik ook vreemd vind is dat hij erg bang is van bv onweer, en dat begint al als het regent en er dus helemaal geen aanleiding is om te denken dat het kan onweren. Op zo’n momenten blijft hij stilletjes bij me op schoot zitten met zijn ogen dicht, dan is er wel meer fysiek contact.
    De andere dingen herken ik ook die je schrijft, behalve de trage taalontwikkeling. Aan autisme heb ik nog niet echt gedacht, daar moet ik eens over nadenken… Ik dacht vroeger dat hij een ‘nieuwetijdskindje’ was, nu denk ik vaak dat hij ongelooflijk gevoelig is. Soms denk ik ook dat hij permanent oververmoeid is doordat hij veel piekert, daardoor ’s nachts vaak wakker wordt, .. En dat die oververmoeidheid een vicieuze cirkel is, waardoor ander ‘moeilijk’ gedrag niet te vermijden is (bv de crisissen, en dat hij dan weer uitgeput geraakt van de crisissen).

  7. Mss je twijfels eens aan een kinderarts voorleggen als je je echt zorgen maakt?

    De kinderarts zegt hier altijd dat mama altijd gelijk heeft. Als het typisch is aan de leeftijd zal de kinderarts je dat ook wel zeggen, denk ik.

    Wat zeggen de juffen op school?

  8. Goh, ja, lastig he een kind dat niks goed vindt. Hier gaat het in gradatie, alsmaar erger tot nr 3 😉 Alleen compenseert de oudste (8) zijn gemakkelijk baby zijn nu wel hoor, dus wie weet worden moeilijke babies wel gemakkelijke tieners 🙂
    En autisme… Ik zou toch proberen een stempel uit te stellen als je nog opties hebt om zelf wegen te vinden om het gemakkelijker te laten verlopen. Heeft hij er zelf last van, dat ‘ontevreden’ zijn, of uit hij plezier op het moment moeilijk en vergeet hij weer snel? Lacht hij? Ken je Attachement Play van Aretha Solter? Echt de moeite 😉
    Ondertussen sterkte met de moeilijke kindjes (kan ikzelf ook wel eens gebruiken, oef) en ook heel veel sterkte bij het opnieuw werken gaan Upje, en met het dragen (zeker werk van maken 😉

  9. Upje: ‘Lekker slapen zonder huilen’ is een boek waar ik veel aan gehad heb. Een methode die je niet dwingt je kind in bed te stoppen en dan met je handen op je oren ergens te gaan zitten terwijl je het geschreeuw toch nog blijft horen en uren later nog in je hoofd terwijl het al gestopt is, maar een methode waarmee je je kindje stapje voor stapje leert vertrouwen dat hij/zij zelf in slaap kan vallen en dat dat goed is. Je kan in sommige bibliotheken vinden, maar ik heb ook wel een uit te lenen exemplaar.

    Lentebloem: zijn ‘ontwikkeling’ op school etc lijkt heel normaal te gaan, dus ik ging er eigenlijk een beetje van uit dat het een soort karakter-iets is. Soms denk ik dat hij een voedselallergie ofzo heeft waardoor hij niet lekker in zijn vel zit…. Ik ga eens nadenken over eventuele andere pistes zoals jij suggereert.

    En Kristel: wow, in drievoud. Held! Heel veel sterkte! En dat boek ga ik zoeken… Dank voor de tip!

  10. Dacht vandaag, terwijl ik met Zoon een gezelschapsspelletje ah spelen was, nog terug aan je post en bedacht dat niet enkel Zoon zo geniet van het samenspelen: mama laadt er ook serieus haar batterijen door op. 🙂

    • Aha, hoe oud is zoon en welke spelletjes speel jij met hem? Lijkt me superleuk, maar Grote Broer lijkt bv memory etc nooit te snappen (ofwel speelt hij het speciaal zoals het hem best uitkomt 🙂 ).

      • Slimme kerel. 🙂

        ‘k Heb je ’n mailtje gestuurd met ’t spelletje dat hier momenteel de hit is.

  11. O, en nog iets (wil je heus niet stalken): Zoon was een moeilijke baby , roze wolken hebben wij hier niet gezien in den beginne. Hij krijste uren en uren en uren en was die eerste maanden alleen stil als hij aan de borst hing.

    In de zoektocht naar de oorzaak hiervan, belandden we ook bij een osteopaat. Die zei dat huilbaby’s vaak zeer gevoelige en intensieve kinderen zijn en blijven en voorlopig klopt dat wel voor Zoon.

    • Dank voor het mailtje met spelletje! Zoon is 4, ik ga er echt eens tijd voor maken om zo’n dingen met hem te doen :). En die memory wil ik ook nog eens proberen ;).

      • Ik kocht onlangs een memory in de Hema, van Jip en Janneke (= de hit hier in huis, samen met het voorleesboek waaruit ik iedere avond twee verhaaltjes voorlees). De plaatjes van de memory gebruikt Zoon als centen in zijn winkeltje. Om maar te zeggen dat memory hier ook (nog) geen succes is. 🙂

  12. herkenbaar! grote broer, alles moeilijk, kleine broer, altijd blij. ik heb die hier ook rondlopen.
    paar dingen die bij grote broer werken:
    kalender maken, zodat hij visueel ziet welk ‘leuk ding’ er vandaag op de planning staat, maar ook wat morgen komt en gisteren was.
    hij heeft ook veel nood aan een afsluitend gesprekje savonds in bed, en vooral hij vraagt aan mij wat ik leuk vond die dag, soms antwoord ik: een activiteit, maar evengoed antwoord ik: dat jij zo flink hebt gegeten ofzo… en dan stel ik hem dezelfde vraag, en meestal kan hij wel iets bedenken.
    en inderdaad hij is ook heel gevoelig en altijd met heel veel dingen in zijn hoofd bezig, zo maakte hij zich gisteren al zorgen over de eerste schooldag die nog 3 weken veraf is, terwijl daar helemaal geen aanleiding toe was, en ik daar ook niks over had gezegd ofzo.
    nog een idee: niet van alles een strijd maken, de dingen die je daar opnoemde “Alles : handen wassen, schoenen uitdoen, zelf gevraagde appel opeten, bord leeg eten, ”
    die schoenen bijvoorbeeld, daar word ik niet kwaad voor: ik zeg, oke jij doet je schoenen niet uit, dan kom je ook niet naar binnen. en ga dan zelf naar de living en sluit de deur naar de gang. en voor de dingen die je echt belangrijk vind, misshcien een beloningsblad maken, en als hij dat allemaal goed doet op 1 dag (bv: gewillig kleren aandoen, speelgoed opruimen, bord leeg eten) dan speel je savonds met hem een spelletje? hier zijn smartgames een succes en knappe koppenspel en een simpele uno.
    ohja en onze grote broer is net 5, en geloof me de crisissen minderen. hij heeft het nu nog vooral bij moeheid en honger. die honger trachten we voor te zijn, en die moeheid proberen we te zeggen dat hij dan maar even rust moet zoeken in de zetel ipv boos te worden.
    veel succes nog, en idd alleen zal het nog wel veel moeilijker zijn, kan ik me voorstellen

    • Dank voor de tips… Gisteren was er dus weer een heel erge crisis, waar mijn ouders van geschrokken waren (mijn vader had het zelfs even over een psychiater). Ga eens goed nadenken en met een nieuwe schooljaar in aantocht eens een aantal veranderingen proberen invoeren, zoals bv beloningen of een vast moment van positieve aandacht op een dag…

  13. weet je wat ook goed werkt? hem groot laten voelen: kleine opdrachtjes laten doen, vind hij geweldig… bv het wasmachine in/uitladen, boven iets gaan halen/wegleggen, de kruimels na een maaltijd zelf laten op stofzuigen, hij is op die momenten flink, hij helpt je, en je kan hem achterna complimenten geven dat je het zo leuk vind dat hij je helpt.

  14. Pingback: Ode | En ze leefden nog groen en gelukkig

  15. Je lijkt net te schrijven over onze oudste zoon, niet helemaal hetzelfde, maar toch gelijkaardig. Het is een fantastisch kind, mijn grote schat, maar dan wel eentje met een handleiding. Een verkeerd iets kan hem doen ontploffen of hartverscheurend huilen. Maar als hij een goeie bui heeft, dan is dat ook een hele goeie bui. hij is nu bijna vijf en ik kan zeggen dat het de laatste maanden in een snel tempo verbetert. Hij geeft zelf duidelijker aan waar zijn grenzen liggen en kan heel goed zeggen wat wel en niet. Daardoor zijn de frustraties van ons beider kanten zo goed als verdwenen en genieten we echt van elkaar. Echt samen spelen in de zin van blokken bouwen en treinsporen aanleggen doen we niet, maar we hebben echt veel quality-time samen, door te knutselen, te tekenen, naar het park te gaan en slakjes te zoeken,… Wat hier helpt is om hem veel complimenten te geven, te zorgen dat hij zich echt ‘grote broer’ voelt. Hij begint hierdoor eindelijk wat steviger in zijn schoenen te staan en hier leidt dat tot een vrolijker kind. Ik hoop dat het binnen hier en een paar maanden bij jullie ook rustiger wordt. liefs, Annelore

  16. Ik lees dit stukje nu, hoe gaat het nu? En heb je al eens aan een alternatieve route gedacht?
    Hoop dat het beter gaat en goed dat je het opschrijft. Je doet het ook alleen en dat is heel bijzonder en verrekte lastig soms.

  17. Pingback: Prinses evalueert | En ze leefden nog groen en gelukkig

  18. Pingback: Zes. Stress. | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s