Prinses ziet ze vallen bij bosjes

Ze is 37, heeft geen partner en geen kinderen, en is al een jaar thuis. Totaal uitgeput. Verschillende dokters kwamen er aan te pas, maar nog geen enkele heeft ‘het’ gevonden. Het is een heel goede vriend van me, maar een bezoekje is te zwaar. Zelfs een bezoek van een kwartier. Dus sms ik regelmatig even en voel me machteloos.

Ze zitten naast me in de speeltuin, op een bankje. Mooi, jong, blakend. Twee lieve meisjes in de zandbak. Ze zijn wie ik graag zou willen zijn: samen, in een gezin waar kunst en cultuur tellen, waar de kinderen centraal staan en waar de ouders ook nog partner willen zijn voor elkaar. Ze zijn moe, vertellen ze. En beiden in therapie, want ze zien het gewoon niet meer. Waar ze naar toe gaan, hoe ze energie moeten genereren, waar ze zichzelf en elkaar nog eens kunnen terug vinden.

Haar mailtje verbaast me, en tegelijkertijd ook niet. 32 is ze. Ja, een perfectioniste. Lieve man, één kind, mooie nieuwbouw, boeiende baan. En nu dus in de medische mallemolen wegens totaal uitgeput en niets meer kunnen.

Ze vallen bij bosjes, rondom me. Ik kan nog meer voorbeelden geven van fijne, bewuste dertigers, die stranden.

Ik keer terug naar mezelf. Samen met wat andere dames organiseer ik een vrijgezellen voor een goede vriendin. Ik was aanvankelijk wildenthousiast en wou er echt iets moois van maken. Maar, zo realiseerde ik me, het is te veel. Het organiseren, het communiceren, het plannen, een dag vrij maken, opvang vinden voor die dag. De voorbereidende vergadering miste ik, want ik zat totaal op de bodem. Deze week moest er een telefoontje gepleegd worden. Eén onnozel telefoontje. Ik kon het zelf niet doen wegens weg. Ik checkte bij de anderen. Niemand heeft er tijd voor gehad, wegens propvol en doodmoe. Dit gaat om iets LEUKS, en we krijgen het gewoon niet voor elkaar.

Ik koop regelmatig een nieuw wondermiddeltje bij de apotheek. Iets dat belooft dat mijn energie gaat stijgen en dat ik mij terug ga kunnen concentreren. Intussen staat mijn aanrecht vol pottekes met pillen, en ik kan alvast melden dat ik het wondermiddel nog niet heb gevonden. Ik overweeg nu heel sterk om te proberen aan rilatine te geraken, illegaal, om wat denkwerk te kunnen verzetten. Het moest maar eens helpen. Daar denk ik over na. Ik kijk naar mijn pottekes, en naar de rottende bananen in de fruitschaal. Als ik nu eens tijd zou vinden om mijn menu te plannen, gezond, bewust en verantwoorder te eten, wat beter voor mezelf te zorgen? Ik heb de laatste maanden blaasontstekingen gehad omdat ik geen tijd heb om te gaan plassen, en de voorbije week heb ik zo veel presentaties gegeven op verschillende plaatsen, dat ik (tja, sorry voor de details) totaal geconstipeerd ben door de rommel die ik heb gegeten onderweg van punt A naar punt B, en het feit dat ik noch de tijd, noch de rust had om ‘er eens voor te gaan zitten’.

Mijn mailbox is een soortement ramp. Bij deze mijn excuses aan al wie ik nog moet antwoorden op een mail. Ook mijn huishouden is, om het zacht uit te drukken, ‘achter’.

Ik waag me niet meer aan analyses. Maar ik concludeer wel dat er iets niet klopt.
We delen shortcuts om het allemaal te overleven. Maar ik wil niet overleven, ik wil ‘leven’.

Kan wie het wel redt, zijn/haar geheim even delen? Geen shortcuts meer, alsjeblief. Gewoon een structurele oplossing. Merci.

Willen de anderen mee op de kar, voor ‘anders’? Als ik aan de rilatine geraak, kan ik het misschien opbrengen om daar eens over na te denken.

Advertenties

43 gedachtes over “Prinses ziet ze vallen bij bosjes

  1. Ik wil heeeel graag mee op de kar voor “Anders”. Onmiddellijk, zonder nadenken. Zonder ook maar enige twijfel. Ik wil ook geen trucjes of shortcuts meer, ik wil echt leven. Mijn leven. Niet af en toe, soms, als het in de planning past. Maar altijd, ten volle. Mijn keuzes, mijn prioriteiten. Mijn volledige steun heb je! Xxx. Nele

      • Ik weet het ook niet. Ik heb hier al veel over gepraat met vrienden en vriendinnen, maar we vinden het niet. Het komt er altijd op neer dat we moeten kiezen: “financiële rust OF bij de kinderen zijn”, “een inhoudelijk uitdagende job” OF “meer tijd voor de kinderen”. Ik begrijp niet waarom we zouden moeten kiezen, als er al een keuze is. Ik wil het gerust met wat minder stellen als dat betekent dat ik meer bij mijn kinderen kan zijn, maar die keuze krijg ik niet. Waarom kan een uitdagende job niet in 4/5?
        Ik begin hoe langer hoe meer te voelen voor dat minimumloon voor iedereen of die werktijdvermindering, maar dat is blijkbaar niet realistisch. Eerlijk, momenteel zie ik nog het meeste heil in zelf iets beginnen met een aantal mensen samen en dan bewijzen dat het wel kan. Maar het jammere is dat ik niets tastbaars kan, dat mijn talenten in het “ongrijpbare schrijven, denken,…” liggen. Om nog maar van startkapitaal te zwijgen.

      • Ik vond van mezelf ook dat ik “perfecter”, efficiënter,… moest worden, nog harder moest werken en dus maar beknibbelen op slaaptijd. Het werkt niet. Het enige wat je eruit haalt, is nog meer vermoeidheid (gebrek aan slaap), nog meer frustratie, nog minder tijd en na een tijdje dus compleet op.

        Ik lees hier ook prioriteiten stellen. Wil dat dan zeggen dat we nooit meer mogen lummelen, tijd verliezen, genieten? Mogen we alleen maar efficiënt of nuttig zijn? Daar pas ik dan voor. Ik heb het allemaal geprobeerd en heb alleen mezelf in de vernieling gereden en mijn naasten zwaar op de zenuwen gewerkt wegens te gestresseerd…

      • Minder slapen is zeker niet efficiënter. Slapen is een prioriteit. Voor mij minstens 7½ uur per nacht. Met minder kom ik er niet.
        En meer of harder werken is ook niet efficiënter. En waarom zou een 4/5 job niet uitdagend kunnen zijn? Probleem met die 4/5 jobs is dat je meestal toch 5/5 werkt om alles gedaan te krijgen en dat aan minder loon, dus ik zie dat niet echt als een oplossing. Halftijds werken dan eventueel weer wel.
        Lummelen of tijd verliezen is voor mij niet hetzelfde als genieten. En ja, ook voor genieten moet je je prioriteiten stellen. Je moet er op tijd en stond tijd voor vrijmaken en je mag het je niet ontzeggen.
        Hulp vragen en hulp aannemen, dat moet je ook tot je prioriteiten rekenen. Voor jou betekent het misschien zo veel, terwijl het voor iemand die je helpt misschien een kleintje is om je verder te helpen. Ik vond je soepactie fantastisch, maar ben er zeker van dat je op een manier die minder van je tijd en energie vroeg hetzelfde had kunnen bereiken. (En heb ik het verslag van die vakantie gemist op je blog?)
        Eén van de dingen die ik concreet heb gedaan naar Facebook toe, is profielen van veel mensen “unfollowed”. Ik heb er niet veel of geen contact meer mee (oud-collega’s b.v.) en hoef zo direct niet alles te weten wat ze op Facebook posten. Omgekeerd idem, ze staan niet tussen het groepje die by default mijn posts kunnen zien. Ik heb ze wel in een ander groepje samen gezet, en die pagina met posts kan ik dan bekijken wanneer ik wel eens tijd over heb. Op die manier is er veel minder verleiding om lang op Facebook te zitten. Voor mij helpt dat echt.
        Tot slot, denk asjeblieft niet dat ik zelf denk dat ik alle antwoorden heb. Ik heb op dit moment andere problemen te tackelen. En, prinses, ik weet dat je probeert efficiënt te zijn! Ik zie dat echt aan wat je post op je blog. Rode wangen zijn niet nodig… Mijn reactie hier is dus zeker geen kritiek! Ik probeer gewoon om dingen die ik heb ervaren, en die _ook al is het maar een klein beetje_ zouden kunnen helpen, mee te geven.
        Hou je goed!

  2. Ook ik zou graag een leven leiden waarin alles vlot loopt en ik voldoende energie heb om al mijn dromen waar te maken want ik heb ook een moeilijke periode achter de rug (ook al ben ik nog geen dertig). Toch denk ik soms dat je hindernissen op je levenspad niet kan voorkomen. We zouden allemaal de lat wat lager kunnen leggen en wat minder ‘willen’ maar dan loop je weer het risico dat je de lat TE laag legt en je je leven maar saai vindt. Het leven is zoeken naar een evenwicht en dat zorgt voor schommelingen in geluk en energie, er zijn toppen maar ook dalen. Liever dat dan een vlakke weg.

  3. Wondermiddeltjes bestaan niet. Je kan beter het geld dat je daaraan spendeert uitgeven aan dingen waar je zeker iets aan hebt, zoals soms eens een babysit.
    En rilatine, ik betwijfel ook sterk of dat je op termijn iets bij brengt. Gewoon verder, de ene voet voor de andere zetten.
    En dat telefoontje, hoeveel tijd kruipt daarin? Doe het gewoon NU, dan heb je het gehad. Of het nu voor iets leuks is of niet. Je zal blij zijn wanneer het achter de rug is, en dan sta je toch alweer een stapje/voetje verder.

    • Uiteraard heb ik dat telefoontje meteen gedaan, maar daar gaat het niet om. Dat was niet wat ik wou zeggen, dat ik niet één telefoontje kon doen. Wat ik wou zeggen is dat iedereenh rondom me aan het rennen is tot men er bij neervalt, en dat vind ik zorgelijk.

      • Ik ben akkoord, dat IS zorgelijk. Maar iedereen moet zijn eigen prioriteiten stellen. Werk aan die van jou! Het is pas als je die van jezelf onder controle hebt dat je anderen kan helpen! Geloof me.
        Ik zie bijvoorbeeld dat je hier op elke reactie redelijk snel zelf terug reageert. Voor mij is dat een teken van slecht time management! Slechte prioriteiten, dus! Laat die reacties een tijdje aan de kant, en concentreer je op iets anders! Neem dan -als je ergens tijd over hebt- een half uur of zo om te reageren. En je hoeft ook niet zonodig op elke reactie te reageren. Je krijgt op die manier veel meer (andere dingen) gedaan.
        En inderdaad, iets organiseren dat misschien net iets buiten je comfort zone ligt (een “vrijgezellen”, wat geen werk event is), dat vraagt veel tijd en energie. Het is leuk om dat te kunnen doen _wanneer je alles zelf op een rijtje hebt_.
        En elke dag de afwas? Doe ik ook niet. Het is effectiever, efficiënter, energie-zuiniger, “tijdbesparender” … om nu en dan eens een grotere afwas te doen.
        Het klinkt misschien hard, hier zo neergepend, maar ik probeer je enkel “mijn geheim” of één van “mijn structurele oplossing(en)” mee te geven.
        Succes ermee, hoe je het ook probeert klaar te spelen.

      • Dankje, dit gaf me veel stof tot nadenken, en rode wangen omdat ik plots het gevoel had dat ik niet efficiënt ben :). Ik ga eens even nadenken waar ik efficiëntie kan winnen, maar een stukje zit de oorzaak van de ‘verdeelde’ aandacht ook bij wat ik net antwoordde (ik bundel het al 🙂 ) aan Marlies: soms is de productieve spanne op, en dan ga ik zelf lummelen, jammer genoeg is facebook dan erg aantrekkelijk, net als blog, mail, … Is denk ik voor veel mensen zo.

  4. Los van het feit dat het bijzonder moeilijk en uitputtend moet zijn om alleen twee jonge kinderen op te voeden in combinatie met een job, denk ik ook dat er iets grondig scheelt met ons ‘systeem’. Ik ken bijvoorbeeld weinig mensen die hun job écht graag doen – meestal is het van moeten omdat je nu eenmaal een inkomen nodig hebt. Terwijl het toch ook een soort van zelfontwikkeling zou moeten zijn?
    Medicatie is symptoombestrijding en als je weet dat dit je op korte termijn verder helpt: doen – een structurele oplossing voor jouw problemen heb ik helaas niet… De lotto winnnen? Sterkte!

      • Wel, ik heb in mijn bijna 20-jarige carrière toch veel bijgeleerd over omgaan met mensen, omgaan met verschillende meningen, diplomatisch handelen, intuïtief aanvoelen, … dus in die zin kun je zeggen dat ik door mijn werk en de interactie met collega’s mezelf “ontwikkeld” heb – maar dat is misschien een andere discussie.
        Trouwens: ik heb nergens beweerd dat je zou moeten stoppen met werken indien je de lotto zou winnen; maar het zou je misschien wat meer ademruimte geven – indien je job je energie geeft, houden zo! Bij mij is dit helaas al lang het geval niet meer…

  5. Ik heb het eens geprobeerd. Geen Rilatine maar iets anders wat mijn zoon kreeg voor zijn concentratiestoornis, iets gelijkaardigs dus. Mens toch!! Ik stuiterde heen en weer, had geen hoofdpijn maar een heel licht hoofd, heel raar, ik had niet het idee dat ik me ineens beter kon concentreren of zo, maar ergerde me constant aan het enge ijle gevoel en mijn ongelofelijk droge mond. Dus nee, ik raad het je eigenlijk af.
    Hoe graag ik zou willen zeggen: er is een oplossing, je moet dit of dat doen, sorry… Die pillekes, ik zou ze allemaal in de vuilbak zwieren. Koop liever een paar zakken of doosjes gedroogd fruit, om dat in je mond te steken als je honger krijgt. Kan meteen helpen voor die constipatie ook. (Dokter Tiny) 🙂

  6. Mijn geheim? Tja, ik besef dat ik mij in een luxepositie bevind, met een man die ruim zijn deel van opvoeden en huishouden doet, die af en toe van thuis uit kan werken en een dik belegde boterham verdient… Ik zei byebye aan mijn job, die ik nochtans ook graag deed, om te zorgen dat alles hier thuis bleef draaien. Weinig begrip van anderen, veel minachting, maar ik zou het wel opnieuw zo doen. Nu de jongens groter worden zou ik terug kunnen gaan werken. Kunnen, ja… mits massa’s stresserende bij- en inscholing, examens en sollicitaties, want de medische wereld stond geen 15 jaar stil. Laat maar, ik ben allang blij dat meneer zijn boterham met mij wil delen 😉
    “Het systeem” liet mij wel mooi in de kou staan, dus nog eens: ik besef welke luxe ik heb.

  7. Hi there,
    Als jonge 40-er, voel ik de behoefte op jou en je vraag te reageren. Want het gaat nu goed met mij, zoals het al die jaren toen ik, net als jij nu, 30-er was niet zo goed ging met mij. Ik vond het ploeterjaren, waarin ik alleen maar tegen mezelf aanliep. Kinderen, drukke baan, drukke vrienden, drukke man. Die overigens zijn best deed maar ook gewoon te druk was. Wij deden beiden ons best maar raakten onszelf en elkaar kwijt. Mijn spijt? Wij hebben het niet gered. Ik vind dat heel erg jammer. En tegelijkertijd, nu alleen en gelukkig, weet ik niet hoe het anders had kunnen lopen en leg ik me erbij neer. Ook dat geeft ruimte. Maar dit terzijde.
    Wat ik weet is dat bij mij met de jaren ook meer rust komt. En een gevoel van ‘minder moeten of hoeven”. Ik heb het gered door naar mezelf te gaan luisteren. Wat jij ook schrijft: ‘het is teveel.” Als je dat voelt: Stoppen. Stilstaan. Met jezelf even in gesprek. Je voelt het vaak goed. Accepteer dat je het niet allemaal kan. Voel dat je het niet allemaal hoeft. Leer genieten van díe vrijheid.
    De vrijheid die jij zoekt, die vrijheid om echt te leven? Die draag je al bij je. De weg ernaar toe is een proces van het afleren van het heilige moeten. Don’t give up, je komt er wel. Je stelt jezelf de goede vragen.
    Mucha suerte!!

      • dit wilde ik ook schrijven. ben 38, kinderen van 9,7 en 5, en ik kan nu al niet meer begrijpen hoe ik het een aantal jaar geleden allemaal rond breidde.

        Je wordt ook enorm overvraagd nu, je moet nagenoeg altijd paraat staan thuis en op het werk. Ik kan me nog momenten herinneren dat ik dacht ‘ik ben net een duracel-konijn, altijd in beweging, volhouden, volhouden..’ en opeens is dat omgeslagen, ik kan het moment niet duiden, is vast met stapjes gegaan, maar nu heb ik echt het idee dat ik de vruchten pluk van veel van mijn inspanningen. Je kinderen zelfstandig maken is hard werken, maar levert uiteindelijk zoveel meer op. Ze zijn nog steeds niet enorm groot natuurlijk, maar dat ze zelf naar de wc gaan, zich wassen, aankleden, zelf een appel of wat drinken pakken, zelf spelen, zonder zeuren eten wat ik klaar maak (!!), is zo’n enorm verschil.

        overvraag je zelf niet. De tijd voor een wijdere blik naar buiten komt echt en eigenlijk relatief snel. Het is niet dat als je je nu beperkt tot de basics, dat dat voor altijd moet zijn.

  8. Het moeilijkst is het om voor jezelf te kiezen. Door “nee” te zeggen als er weer een lieve bekende zijn verjaardag viert. Door niet mee te gaan uit eten en naar de film met Man en Kind. Het is veel makkelijker om je over te laten halen. Maar zit je ergens tegen je zin omdat je je gewoon he-le-maal leeg voelt, dan weet je het weer: ik ben er weer ingetrapt….
    En ik wil zo graag op vakantie!
    Groetjes Kakel

  9. Dertigers, maar ook veertigers en vijftigers, en naar het schijnt zelfs al twintigers. Ze vallen idd als bosjes, omwille van teveel moeten, teveel, véél te veel. Rilatine en andere pilletjes helpen niet. Shortcuts ook niet. Wat heb ik me dood geërgerd aan die shortcuts die overal werden gepost, en die precies aangaven hoe mensen toch héél erg succesvol er in slaagden een drukke job, een druk gezin en een druk sociaal leven moeiteloos met elkaar te combineren. Wel dat is bullshit; Structureel moet er idd iets veranderen. Ik weet ook niet wat. Ik wil er graag over denken, maar dan liefst zonder Rilatine 😉 Niet doen hoor Prinses, die Rilatine; Dat was maar een grapje toch hé?

  10. 38 jaar, 4 maanden thuis en in therapie. Heel graag anders! De overweging van relatine speelt hier ook sinds kort bij gebrek aan resultaten. Voor elkaar begrip opbrengen en bijspringen op de momenten dat er een beetje reserve is. Handen toereiken en hulp leren vragen en aanvaarden. Hopen dat de 40 met een grote portie energie op ons wacht 😊

  11. Ik denk dat veel jonge dertigers teveel willen in het leven. Tout, tout de suite, et que ce soit entier (Antigone). Ik spreek dan niet over jou he prinses, jij moet het allemaal alleen doen, het werk en de kinderen en het huishouden, dus als het voor jou te zwaar is, ligt dat aan externe factoren. Ik bewonder je veerkracht en je doorzettingsvermogen. Maar tweeverdieners met jonge kinderen (waartoe ik zelf ook behoor) willen volgens mij dikwijls teveel op hetzelfde moment. En dat gaat niet. We hebben het moeilijk met kiezen, want kiezen is verliezen. En het allemaal doen, daar hebben we de energie niet voor. Als mama met drie jonge kindjes heb ik geen ‘shortcuts’. Ik heb een chaotisch huishouden en af en toe ook heel chaotische kinderen. Ondanks een hele drukke job ben ik in staat om foert te zeggen, en af en toe voor mezelf te kiezen. Die ‘guilty moments’ van tijd alleen voor mezelf (en niet eens nuttig besteed), maken dat ik kan genieten van het leven ondanks de heksenketel.
    En wat de organisatie voor de vrijgezellen betreft: het is toch ook maar een kwestie van prioriteiten he. Ik wil wedden dat iedereen intussen wel tijd had om facebook te lezen, te liken en te voeden. Ik bedoel maar: het is maar waar je tijd voor wil maken op dat ogenblik… Aan alle oververmoeide dertigers: lees Dirk De Wachter, als balsem voor de ziel…

    • Hoi Marlies. Dank voor je reactie! Twee bedenkingen die ik erbij heb:
      1. Gisteren had ik nog contact met twee vriendinnen die ook beiden doord e dokter thuis geschreven zijn, wegens ‘op’. Niemand van de boven beschreven mensen, noch die beide vriendinnen, zie ik als ‘the sky is the limit’-mensen. Zo zijn er inderdaad ook, mensen die vinden dat alles maar moet kunnen en die niet willen kiezen. Maar de mensen die ik observeer en zie struikelen, horen niet tot die categorie.
      2. Prioriteiten. Ja, ik check facebook ook en ik blog en ik zit soms wat tijd te verlummelen. Betekent dat dat die vrijgezellen mijn prioriteit niet is? Voor mezelf is dat niet het geval. Soms is de spanne waarin ik productief kan zijn gewoon ‘op’ en voorbij, en in plaats van dan lekker even naar buiten te gaan, op tijd te gaan slapen of nog iets nuttigs te doen, beland ik soms lummelend op facebook. Gaan slapen als je doodmoe bent, is altijd het moeilijkst. Je moet jezelf nog even in beweging krijgen en op zo’n moment ben je (of ik althans) het meest ontvankelijk voor prikkels die je afleiden en zorgen dat je niet doet wat je zou kunnen doen. Wat die vrijgezellen betreft, denk ik dat dat gewoon niet meer in de productieve spanne kan, omdat die al behoorlijk opgerokken is. Niet omdat ik het niet wil of omdat het geen prioriteit is, maar omdat het gewoon al veel is.

      Fijn dat je genietmomentjes hebt ondanks de heksenketel en dat je er zo relax in staat! 🙂

  12. Structureel moet er iets veranderen hé. Zoals een basisinkomen voor iedereen, zoals ze daarover gepalaverd hebben in Zwitserland. Weet trouwens niet hoe dat daar is afgelopen eigenlijk. Iedereen bijvoorbeeld 1200 euro per maand. Blijkbaar is dat iets dat kan en goed werkt, maar ja. Hier blijkbaar niet. Ik weet ook niet hoe dat dan gaat hoor; Maar het schijnt te kunnen werken. Maar ja, ik zie het hier niet onmiddellijk gebeuren. En héél véél gebruik maken van je netwerk? Je hoeft je daar niet slecht bij te voelen of schuldig of weet ik veel wat, niemand kan het alleen prinses.

  13. Voeg er maar eentje aan toe aan je lijstje van “gevallen mensen”:
    41 jaar, sinds 3 weken alleenstaand met 2 kindjes en een ex-stiefzoon, na een jaar van leugens en bedrog gevolgd door enkele maanden van manipulaties, vernederingen en beschimpingen. Alle vertrouwen in mannen kwijt. Kapot, gebroken, uitgeput. In therapie om uit greep van narcist te geraken. En dat aan het begin van een strijd om kinderen en huis…

  14. Ik ben er 36, heb twee kindjes, een drukke fulltime job en een leuke man. In mijn hoofd is het ook vaak belachelijk druk, maar het lukt me denk ik wel – de ene keer al beter dan de andere – omdat ik ervoor gekozen heb om niet meer alles te moeten. Vroeger moest ’s avonds mijn huis aan kant en m’n keuken opgeruimd, nu niet altijd meer. Vroeger mocht ik niets missen en zei ik op alles ja en zagen de kinderen me (of hun papa) soms avonden niet na elkaar. Nu kies ik de mensen en de activiteiten waar ik energie uit haal, de rest kan me niets meer schelen. Vroeger moesten de kleren steeds gewassen, de kamers opgeruimd, het eten vers, lekker en voedzaam; nu niet altijd meer. Vroeger moest ik sporten, de trendy nieuwe kookboeken kopen, met de fiets naar het werk, … Ik moest echt heel veel; van mezelf.
    Ik denk dat ik het punt bereikt heb dat ik zonder schuldgevoel de boel gewoon de boel kan laten en nadien fiks ik het wel terug. En dat doet zo’n deugd… Mijn mama zegt dat we de generatie zijn die zo veel keuzes hebben dat we gewoon niet weten wat te doen. We moeten een job hebben, kinderen opvoeden, vrienden zien, op citytrip met twee en op vakantie met het hele gezin. Dan moeten we nog een behulpzame collega zijn, een goede moeder, een hippe vriendin, een tweede online leven hebben, vier winkels doen om toch maar bio te zijn, leuke webshops ontdekken en tussendoor gezellig groene smoothies blenden en havermout eten terwijl we dansend onze moestuin verzorgen. Komaan, we maken het onszelf moeilijk. En oh ja, ik betrap me er ook nog op hoor, dat het niet altijd lukt of als ik instagramgewijs weer een piekfijn plaatje de wereld instuur, maar ik werk eraan. Dus wie weet is dat dé truc? Laat het gewoon af en toe los! Als het kan natuurlijk, dat spreekt…

  15. Ik wil je mijn “geheim” vertellen. Ik ben 35, heb een man en 2 kinderen van 7 en 8 jaar oud. De eerste kinderjaren zijn zwaar, zeer zwaar. Met een baby en een peuter en een man die door omstandigheden zelden tot nooit thuis was kan ik mij zeer regelmatig vinden in jouw verhaal. Gelukkig, hoe zelfstandiger de kinderen worden, hoe makkelijker. Dat gaat vanzelf. En dat ondervind ik op dit moment. (Mezelf in het kort even schetsen. Tot 3 jaar teug werkte ik voltijds, ik volgde een avondcursus, ik ging op weekend met de man, ik ging op weekend met de vriendinnen, ik ging stappen met vrienden, ik zorgde voor de kinderen, voor het huishouden, voor verse groenten elke dag,…) Ik heb leren loslaten. Ik heb leren minder willen. Ik heb leren minimaliseren op alle vlakken. Ik heb ontdekt dat ALLES wat je in huis haalt en alles wat je doet en wil doen, energie vraagt. Ik ben ongeveer 3 jaar geleden begonnen met letterlijk elk kastje in huis uit te mesten. Wat heb ik echt nodig? Wat kan weg? Wat wil ik met die spullen? Ik heb door de jaren heen verschillende rondes door het huis gedaan. Langzaam maar zeker werd ons huis leger en leger. Maar er veranderde niet enkel iets in ons huis. Ook ikzelf veranderde langzaam mee. Ik wil véél minder. Ik wil enkel nog kleding als ik het echt nodig heb, ook voor de kinderen. Ik ga nu 2x per jaar, begin winter en begin zomer naar de winkel kledij en schoenen kopen. Meer niet. Dat bespaard tijd en geld. Ik wil geen kippen of moestuin. Want daar moet ik voor zorgen en daar heb ik de energie nu niet voor. Ik ga max 1 maal per jaar met de vriendinnen mee op weekend. Ik ga maximum 1 avond per week sporten of naar de stikles. De andere avonden zijn vrij om voor de kinderen en manlief te zorgen. Ik kook nog altijd elke dag vers, behalve op dinsdag. Dan eten we geen warme maaltijd. Dat geeft rust. Ondertussen werk ik 4/5 en houden we meer geld over dan ooit. Ik heb tijd om samen met de kinderen een fietstochtje te doen. Ik heb tijd om de was en strijk te doen en ’s avond pak ik een goed boek. Mijn sociaal leven is er niet saaier door geworden.
    Is er iets mis met ons systeem? Wij, “de mensen” zijn het systeem zelf. Wij vormen het systeem. Het zijn dus wij die moeten veranderen. Het zijn wij die anders met het systeem moeten omgaan. En er is nog een lange weg af te leggen.

    • Dag Katleen,

      Dank voor je reactie. Knap dat je bewust ge-donwsized hebt, maar eigenlijk is mijn leven niet zo veel ‘groter’ dan het jouwe. Hier: geen hobbies, weinig energie om vrienden te zien, weinig geld om veel spullen in huis te halen (dus doe ik het inderdaad met wat er is wat ook bevrijdend is), ik krijg mijn kleding en die van de jongens, zelfs geen tv in huis want geen tijd, nodeloze afleiding, … Ondanks dat dus nog steeds meer dan genoeg en zeer moe. Maar dat ligt vast aan het feit dat ik alleen ben…

      Ik blijf er over nadenken, hoor, of mensen te veel willen. Gisteren hoorde ik toevallig nog van twee vriendinnen dat ze thuis zijn op doktersbevel (uitputting) en van een derde vriendin hoorde ik dat ze in het ziekenhuis opgenomen is omdat het echt niet meer ging. Ik ken geen van die drie, noch diegenen die ik in de post beschreven heb, als alles-willers. Het zijn eerder allemaal ploetermensen.

      Soms vraag ik me ook af of de babyboomgeneratie het niet ietsje ‘anders’ had. Mijn ouders hebben bv een huis kunnen kopen, makkelijk kunnen afbetalen, mijn moeder bleef verschillende jaren thuis met frisse tegenzin denk ik achteraf :). De mensen die ik ken en beiden werken, kunnen vaak geen huis meer kopen, of enkel één waar veel aan te verbouwen valt. Ze kunnen niet echt op hun ouders rekenen omdat die nu op reis gaan en hun dromen gaan waarmaken. Terecht trouwens. Dus naast het feit dat er vast mensen zijn die te veel willen, zitten we ook niet in zo’n fijn tijdsgewricht denk ik.

  16. Ik denk dat het misschien niet zozeer gaat over teveel of te weinig willen, maar waar je betekenis uit haalt.
    Mooie column daarover in de NYT vandaag – zoek The Small Happy Life. In tegenstelling tot cliché titel zitten er een paar rake observaties in.

  17. Pingback: Prinses in wonderland | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s