Prinses in wonderland

aliceiw

Een tijd lang leek het alsof alles stil stond. Ik zat behoorlijk klem met allerlei zaken die elkaar versterkten, waardoor mijn leven heel erg ‘klein’ werd. De vicieuze cirkel van weinig geld, weinig tijd, weinig ruimte, weinig energie, weinig contacten, weinig slaap …

Mogelijk is Saturnus eindelijk uit mijn horoscoop verdwenen, is mijn Karma bijgetrokken of zit ik eindelijk aan de juiste kant van de gelukscurve, maar de laatste tijd voel ik me bij momenten een zwaar vermoeide Alice in Wonderland, die twee springerige konijnen in toom probeert te houden en duizend balletjes in de lucht, maar die haar ogen ook wel uitkijkt en van de ene verbazing in de andere valt. Ik deel er graag wat van.

“Why, sometimes I’ve believed as many as six impossible things before breakfast”
(L. Carroll, Alice in Wonderland)

1. Een toevallige ontmoeting op straat resulteert in een oplossing voor mijn werk-gezin-combinatie waar ik al een volledig jaar en meer naar aan het zoeken ben. Op bij wijze van spreke tien minuutjes was waar ik al een jaar mijn hoofd over breek, ‘in de sjakos’.

2. Impulsief maak ik een afspraak om samen te eten met een oud-cursiste van me, omdat ik door omstandigheden in de stad waar zij woont moet overnachten. Ze nodigt me bij haar thuis uit. De eerste tien minuten zijn een beetje formeel en er wordt over werk gepraat. Om één of andere reden stoot het gesprek door naar een ander niveau, en ik schrik als ik plots kerkklokken hoor luiden en ik daaruit opmaak dat het tijd is om te vertrekken, wil ik nog bij mijn B&B binnen kunnen. We hebben het heel de avond gehad over de moeilijkheid om in een relatie te zijn, over de kracht van alleen zijn, over verlangen, over de zoektocht. Het gesprek met de wat oudere cursiste, opent inzichten en doet me milder kijken naar de situatie met de ondeugdelijke man. Ik vertrek verwonderd en dankbaar, en met een hoop nieuwe perspectieven. Later die avond parkeert de man van de B&B mijn auto omdat ik schrik heb dat ik in dat toverachtig mooi stadje het water in zal rijden. Hij brengt me naar een heerlijk kamertje, waar ik dankbaar en totaal in vrede met mezelf en de wereld een verkwikkende nacht slaap.

3. Doordat er me heel wat gegeven wordt (de inzet van team tuin en de spierballen, de oplossing waar ik het in -1- over had, …), besef ik meer dan ooit hoe wonderlijk is als mensen ‘zomaar’ iets voor elkaar doen. Dat die daden schakels kunnen zijn in een ketting van goede dingen. En zelf kom ik bijna dagelijks in situaties waarin ik een mini-verschilletje kan maken. Wat doet het me deugd om mild te zijn! Om een meisje op de parking van de supermarkt die staat te sukkelen om alles op de fiets mee te nemen, een boodschappentas cadeau te doen. Om twee dames die in de regen op de bus staan te wachten, een lift aan te bieden. Om soep mee te geven aan een vriendin die geen tijd heeft om te koken. Om mijn auto cadeau aan te bieden aan een andere alleenstaande mama voor wie dat het verschil zou kunnen maken tussen geen werk vinden of wel werk vinden. Het is waanzinnig te gek om eindelijk weer wat te geven te hebben, en in situaties te komen waarin ik dat ook kan doen.

Heel langzaam en een beetje voorzichtig, durf ik te geloven dat de dingen goed zullen worden. Dat wonderen elke dag gebeuren. En dat waar ik naar verlang – een fijne relatie hebben – en waar ik ten diepste naar verlang – nog kindjes kunnen krijgen – niet zo onmogelijk zijn als het lijkt.

“I can’t go back to yesterday because I was a different person then.”
(L. Carroll, Alice in Wonderland)

Wat was het laatste ‘wonder’ dat jou overkwam? En wanneer ben je voor het laatst in de gelegenheid geweest om mild te zijn, wat heb je toen gedaan?