Elk moment is waar

Ik zal de ondeugdelijke man terug zien. Door omstandigheden, gewoon, even. Niet een date, een functioneel iets zeg maar.
Dus oefende ik alvast een beetje het antwoord op de vraag hoe het met me gaat. In mijn hoofd.

‘Het gaat zo goed, echt! In transformatie, maar dat is zo’n rijkdom. Ik kom elke dag dichter bij mezelf, ik word elke dag sterker’.*

Of:

‘Ja, prima hoor, echt, het gaat geweldig. Ja, nog steeds alleen, maar ik ben niet zo hard op zoek. Ik heb daar nu geen ruimte voor.’

En toen was het weekend en toen ging ik op babybezoek bij vrienden waar ik enkele maanden geleden op hun trouw was. Lieve vrienden. Vrienden op heel blij voor te zijn. Er speelden twee jongetjes op de mat en er lag een kleintje aan de borst. Ik had kraamkost bij en we aten. Ik ging even wat halen in de keuken en merkte dat mijn keel dicht geschroefd was van verdriet. Happy families op een ander, dat gewone dagdagelijkse geluk van lekkende melktieten, huilende wormpjes, een kleutertje dat na de middag nog in pyama loopt omdat er een baby in huis is. Ik wou liefst mijn kroost wegplukken en aan 150 per uur wegrijden, maar dat was geen optie want we zaten nog niet aan het dessert. Nou ja, dat dessert hadden we best kunnen missen, maar hoe verklaar je dat je het op een lopen zet bij een kraambezoek? Dus vocht ik, maar daar kwamen ze toch. De tranen. Gelukkig bleef het beperkt, de sluizen gingen niet volledig open, en iedereen kon heel goed doen alsof er niets aan de hand was en alsof niemand iets gezien had.

’s Avonds was ik thuis en de kroost sliep. Ik was wat onder indruk van dat verdriet. Van het gevoel dat het ook wel eens terug aan mij mag zijn, dat ik precies al maanden door een soort woestijn ploeg, terwijl ik bij anderen het ene topmoment na het andere meemaak. (En ja, ik weet dat topmomenten relatief zijn. Ik denk dat de vriendin met baby-aan-de-borst niet echt het gevoel heeft dat ze een topmoment beleeft.)

Ik nam mijn boekje van Pema Chödrön vast en las dat het goed gaat als je het leven uithoudt, niet als je alles onder controle hebt en dicht getimmerd en het verdriet in een doosje geklasseerd. O ja, dacht ik. Het is geen falen dat het verdriet me op zo’n momenten overmant. Het is ook niet groter dan het is. Elk moment is waar. Dat het beter gaat is waar, maar ook dat het soms verdraaid veel pijn doet en ik mijn stuur vastklem met witte knokels tijdens het zingen van liedjes voor de Peuter, in de hoop dat mijn stem maar niet breekt op de weg naar huis van zo’n babybezoek.

Ik las ook iets over alles zo snel mogelijk weer op de rails willen hebben bij breuken in het leven, en dat de kunst er net in bestaat de situatie uit te houden, in het moment te blijven, niets te willen oplossen, te accepteren hoe de dingen zijn. Ik herken de neiging van mezelf alles snel te willen oplossen, maar ik weet ook dat het heel erg nefast was geweest als ik hals over kop me om-het-even-waar in gestort had na Dirk om die pijn maar te slim af te zijn. (En hierbij maak ik het onderscheid tussen oplosbare, eerder praktische zaken waar je wel iets aan kan doen en grotere levensthema’s zoals kinderwensen, eenzaamheid, …)

En straks de ondeugdelijke man. Ik weet begot niet meer wat zeggen. Als ik maar niet jank. Laat ik dat maar even goed afspreken met mezelf. Laten we het gewoon maar functioneel houden.

*Ja, dit is het soort taal dat de ondeugdelijke en ik gebruiken met elkaar. Taal is belangrijk. Dirk was goed met taal. De ondeugdelijke matig. Op een dag smste hij iets over ‘de kids’, en dat vond ik ZO eng. Dat gaf toch wel wat afstand.

Advertenties

12 gedachtes over “Elk moment is waar

  1. Niet janken kan al een hele prestatie zijn, ik wens je dat het lukt. Janken bij dat babybezoek, is dat niet heel logisch en normaal? Helemaal anders en toch wat herkenbaar, ik had het een tijd lang moeilijk om baby’s te zien die zichzelf niet uithongerden. Niet te hard zijn voor jezelf en erkennen dat het mag, missen wat jou niet gegund was. Er zit immers een diepe kloof tussen dat en het een ander niet gunnen.

  2. Twee dingen!

    Ten eerste: ik heb echt zo hard moeten glimlachen om je laatste zin. Een goeie vriend van mij, die ook twee kinderen heeft, vroeg me eens wat mij het meest stoorde aan hem. Ik moest even nadenken want er was niet veel wat me stoorde, maar dan ineens wist ik het: hij gebruikte ‘de kids’. En ik krijg er koude rillingen van. Ik heb hem dat ook gezegd, en hij vond het niet erg, hij zei enkel dat hij ‘kids’ gebruikte omdat het korter was dan ‘kinderen’ en daarna werd het zo’n beetje een running joke. Maar ik ben eigenlijk opgelucht dat ik de enige niet ben die ‘kids’ foeilelijk vind.

    Ten tweede: eerlijk zijn. We denken met z’n allen te vaak dat we ons zwak opstellen als we eerlijk zijn. Het gebeurt regelmatig dat ik mezelf hoor denken: ‘ik ga voor mijn kop niet eerlijk zijn, ik bijt nog liever mijn tong eraf dan dat ik eerlijk ben, ik ga doen alsof alles keigoed gaat en ik alles toch maar mooi voor elkaar heb en keigelukkig door de dagen zweef.’ Maar het werkt niet, voor mij toch niet. Nu probeer ik gewoon eerlijk te zijn. Lukt ’t niet, dan lukt ’t niet. Lig ik overhoop, dan lig ik overhoop. Dat durven zeggen heeft niet noodzakelijk iets met zwakte te maken, met het heimelijke verlangen gered te worden door je gesprekspartner. Het kan ook met sterkte te maken hebben: ‘ik weet waar ik sta, ik ben me bewust van mijn situatie, ik durf die te benoemen. Desondanks wil ik niet het soort hulp waarvan je nu misschien denkt dat ik erom kom vragen – want die wil ik niet, ook dat is een deel van mijn situatie.’

    En de waarheid, die is inderdaad gewoon de optelsom van al die kleine waarheidjes, die variëren per minuut, per seconde soms.

  3. Sorry, Veerle, maar ik ben niet helemaal akkoord met het “eerlijk zijn”-gedeelte. Er zijn momenten waarop je jezelf veel beter kunt indekken als je niét eerlijk bent. Als je weet dat als je je hart maar eventjes open zet een andere er mee weg kan lopen terwijl dat nét hetgeen is wat je wilt voorkomen. Op dat moment ben je volgens mij best niet eerlijk om jezelf te beschermen. En van jezelf houden komt best vòòr eerlijk zijn.
    Maar dat is mijn mening natuurlijk :-).
    Voor de rest: geef het wat tijd. Ik ben ervan overtuigd dat alles alleen maar beter zal worden. Je bent al op zeer goede weg als ik dat zo lees.
    (en sorry voor mijn “tips”, ik kom niet graag betweterig over :-)).

    • Ok, niet iedereen hoeft het met mij eens te zijn uiteraard 🙂

      Ik vroeg me wel nog af: wat is dat ‘weglopen’ dan uit je voorbeeld? Hoe kan een ander ermee weglopen, waaruit bestaat dat? Ik bedoel eigenlijk: kan dat ook niet net zo goed gebeuren als je niet eerlijk bent geweest?

  4. Eerlijk zijn is heel waardevol en kan/mag/moet vaker dan we vaak geneigd zijn te denken (ik dan toch in ieder geval). En dan is de grote kunst om te weten hoevéél je vertelt, aan wie en wanneer. Wel de waarheid maar niet per se de hele waarheid.

    In het geval van de Ondeugdelijke, vind ik het heel verstandig om van te voren te denken over welk facet van de waarheid je naar voren wilt schuiven. Die transformatie noemen, en dat dichter bij jezelf komen, dat vind ik mooi. Dan hoeft daar voor mij niet eens ‘fantastisch’ en ‘rijkdom’ bij. Als hij weet heeft van transformaties, dan weet hij ook dat groeien soms pijn doet en lastig is.

  5. En taal is heel belangrijk! De man met wie ik samen ben maar niet samen in één huis leef, is niet goed in taal….. Dus moet ik elke keer mijn hart bewust weer mee naar huis nemen als ik elders in het leven een man (of vrouw) tegenkom die het wel is 🙂

  6. niet volledig eerlijk zijn, betekent niet oneerlijk zijn. soms hou je gewoon beter wat achter en hoe het echt met je gaat, gaat de ondeugdelijke in wezen geen donder aan. Sterkte!

  7. Waarom zit je er zo mee in wat je aan de ondeugdelijke zou zeggen/antwoorden? Het is een functionele ontmoeting, niet? Is het zowiezo wel verstandig om met deze man nog functionele ontmoetingen te hebben? Brengt dat niet veel terug?

    • Ik ben zo iemand die vaak dingen op voorhand zit te bedenken. Nu met de OM is de kwestie dat we elkaar drie maanden niet gezien hebben en dat ik toen in een soort doorbraak zat, terwijl dat intussen weer wat genuanceerd is. Vandaar dat ik er zelf wat over zat na te denken.
      En ik denk dat je gelijk hebt over die ontmoetingen. Verstandig is het niet.

  8. Ik leef met je mee, vrij letterlijk deze keer. De tranen gingen hier stromen omdat ik wel wat herken. Nl. dat gevoel van ‘het mag wel eens aan mij zijn’, dat heb ik op dit moment zo hard (maar dan op vlak van gezondheidsproblemen die zich blijven opstapelen). En wat het uithouden van een situatie / het leven betreft: hoe weet je of je iets verder moet blijven uithouden of dat als je het blijft uithouden het toch teveel blijkt en je voor een verandering moet gaan? Ik weet het niet.

    • Hee Els. Ik denk al een paar dagen na over wat je schreef. Ik wens je eerst en vooral veel sterkte & liefs. En over het uithouden… Goh, ik denk dat je in sommige situaties door te snel een oplossing te willen misschien weer in een problematische situatie kan verzeilen. Met name in relatietoestanden. Met hulp zoeken voor je gezondheid denk ik dat het een heel andere kwestie is.

  9. Heel herkenbaar prinses, het is heel verleidelijk om zo snel mogelijk alles weer op de rails te krijgen, maar eigenlijk moeten we het gewoon laten zoals het is, wel openstaand voor alles dat op ons pad komt maar er niet op jagend. Moeilijk hoor; Veel sterkte bij het zien van de ondeugdelijke man…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s