Prinses blikt twee jaar terug

feeling for two

Het is twee jaar geleden. Het was de dag van Kerstavond.

Dirk kwam thuis, na anderhalve week weg geweest te zijn. Waarom kan ik me niet meer herinneren. Omdat het zo ging tussen ons. Dagenlang zwijgen, verdwijnen. Pogingen tot contact van mijn kant. Geen reactie van zijn kant. Uiteindelijk was hij daar weer. Net op tijd voor Kerst, en omdat het Kerst was en ik intussen weer eens in zak en as zat, was ik alleen maar blij dat hij er weer was.

Ik fietste naar de stad, want er moesten last minute nog cadeautjes gekocht worden. In de Hema nam ik een zwangerschapstest mee, want ik was al vijf dagen over tijd. Zou wel van de spanning zijn, niets aan de hand.

Eenmaal thuis deed ik de test in de badkamer. Ik gaf het stickje aan Dirk. Te spannend.
Moet je nou eens wat zien?‘ vroeg hij. Ik schrok me een hoedje. Dat was het begin van Babyzoon-Kerstgeschenk. Nou ja, het begin van Babyzoon was drie weken eerder, maar daarover ga ik niet in detail :).

Er tuimelden zo veel gedachten door me heen. Nog een kindje! Maar nu? En met Dirk? Blijft hij wel bij me? Kan ik deze zwangerschap verdragen? Hoe moet het met mijn werk? Wow, een baby! … Dirk was zo innig tevreden, dat ik die zeurende ongerustheid opzij schoof en er in probeerde geloven.

Tijdens mijn zwangerschap ging hij twee keer ‘serieus’ weg van mij. Met ‘serieus’ bedoel ik dat hij zijn spullen meenam en een tijdje weg bleef. Er waren ook wat minder serieuze pogingen. U denkt nu vast dat ik een onmens ben, onuitstaanbaar, niet mee te leven.

Ik droeg Babyzoon negen maanden. 40 weken. Er ging geen dag voorbij zonder pijn, misselijkheid of allesverlammende vermoeidheid. Op het einde van de zomer baarde ik hem, een lief jongetje van vier kilo, die onmiddellijk tevreden aan mijn borst lag. Het is goed, wist ik. Het is goed, met dit jongetje.

En Dirk was weer eens innig tevreden. En trots. Maar daarna begon het weer, het weg gaan.
Tot die dag in april, toen hij definitief vertrok.

Twee jaar. Zot wat er op die tijd allemaal kan gebeuren. De ups, de downs. Een kind dragen, een kind baren, een kind koesteren. Voor een relatie vechten, afscheid nemen, rouwen.

Stilaan kom ik er boven op. Ik heb wat meer energie, denk wat nuchterder, verlang niet meer terug naar Dirk. Ik durf nog steeds geen hoera te roepen, en er amper in te geloven. Maar het lijkt er op dat ik een stapje vooruit heb gezet.

En door een stapje vooruit te zetten, kijk ik reikhalzend uit naar de komende tijd. Naar 2015. Naar 2016. Naar al de dagen, de weken, de maanden die volgen. Wie weet wat gebeurt er, op al die tijd.

Advertenties

2 gedachtes over “Prinses blikt twee jaar terug

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s