Het ‘so what?’-gevoel

(Schijnbare) zekerheden overboord
Over drama en identificatie

2014 heeft op verschillende vlakken in mijn leven een drastische verandering betekend. Zekerheden, alhoewel alle zekerheden schijnbaar zijn natuurlijk, vielen weg. De grootste verandering: ik werd alleenstaande moeder.

Dit was heel lang een drama. Trouwe lezers kunnen dat beamen. Ik merkte dat ik ook lang samenviel met (de problemen van) het alleenstaandemoederschap. Dat ik er mij mee identificeerde. Dat ik bij alles wat ik wel of niet deed of kon wou zeggen: ‘ja, maar, ik ben alleenstaande moeder‘. Dat ik bij elke nieuwe ontmoeting moest zeggen dat ik alleenstaande moeder was. ‘Ik ben prinses en ik ben alleenstaande moeder‘. Zoiets.

Kanteling
Tussen onverschilligheid en aanvaarding

Recent was er een soort kanteling in mijn hoofd.
Ik ben alleenstaande moeder. So what?
Praktisch en financieel is het niet makkelijk. So what?
Vanochtend heb ik in mijn onderbroek en tot met mijn knieën in het speelgoed staan dreigen dat ik ze allebei symmetrisch achter het belang zou plakken. So what?
Ik heb een conflict met mijn ouders, dat ik liefst uitgeklaard wil zien en waarvoor ik al talloze voorstellen heb gedaan om in gesprek te gaan waar zij niet op in gaan. So what?
Ik heb een ex die niet deugd, en wat ik deksels goed weet, maar waar ik me nog verbazend intens toe aangetrokken voel. So what?
(Ik herinnerde me vanochtend dat ik vorig jaar, de dagen voor Kerst, naar mijn ouders was gevlucht omdat Dirk weer had gelogen over schulden die hij gemaakt had. Ik stond op mijn kop van verdriet en stress, en toen ik hem belde na veel getob, zei hij dat hij genoot van de rust, thuis, alleen. *Kuch*.)
Ik heb nog 40 euro op mijn rekening, en mijn loon komt pas net voor Kerst. So what?
Ik heb gisteren gestofzuigd wat een organisatie van jewelste was (lees: Babyzoon dutje + Kleuterzoon youtube), en vandaag liggen er weer overal kruimels. So what?
Ik heb vaak niet de energie om de dag door te komen, waardoor ik meestal rond 19u30 strand. So what?
Vannacht hebben twee verschrikkelijke luidruchtige en ruziënde monsters mijn kinderen op gegeten. So what?
Ik heb gisteren toen Kleuterzoon naar een feestje was en toen ik fruit at met Babyzoon chocolade gesmolten, mijn fruit daarin gedopt en Babyzoon er niets van gegeven. So what?

Onverschillig ben ik niet, al lijkt het misschien zo. Ik denk dat het eerder een staat van aanvaarding is. Het is nu zo. Maar het is niet zo voor altijd. Of de dingen beter worden, weet ik niet. Maar het zal veranderen, want alles verandert. Altijd.
Ik denk dat aanvaarding ook vooraf gaat aan echte ‘actie’. Dat alle acties die je voor de aanvaarding neemt, een soort verzet zijn, of een vlucht. Dat je eerst helemaal in de situatie moet ondergedompeld zijn, er zelfs aan moet gewend zijn, vooraleer je duurzame stappen naar beter en anders kan zetten.

Ruime geesten en wijsheid
Over de inzichten van een tijdje leven

Een tijdje terug had ik bezoek, wat een ware uitdaging was (huis opruimen, stofzuigen, koken in etappes, kinderen temmen, schaaltjes aperitief weg grissen voor enthousiaste Babyvingers alles konden uitstrooien op de mat, de kinderen in bed leggen terwijl de oven al voorverwarmt en in de spiegel kijken naar je knalrode hoofd van inspanning, … Je weet wel, zo’n toestanden). Twee mooie dingen neem ik mee uit het gesprek (dat uiteraard plaats vond na bedtijd van de kinderen). De man vertelde wat dingen uit zijn leven, en zei af en toe dat je voor bepaalde keuzes en inzichten ‘een tijdje moet geleefd hebben’. Dat vond ik mooi. Ik ben vast van plan nog een tijdje te leven en dan kan ik vast ook wijze keuzes maken en mooie inzichten op doen.

Op een ander moment hadden we het over psychiatrie, en mensen die niet helemaal meekonden in het ‘echte leven’. Zoals Dirk. En toen zei de vrouw dat dat vaak ook de mensen zijn met een ruime geest die een soort aantrekkingskracht hebben. En toen kon ik plots even heel goed snappen van mezelf dat ik weet dat er niet te leven valt met Dirk, en dat hij een behoorlijk aantal schurkenstreken op zijn palmares heeft staan, maar dat ik nog steeds best verlekkerd ben op hem. So what? Als ik er maar geen acties aan verbind. Toch?

Zo. Nu ga ik de kinderen van achter het behang halen. Of wacht, eerst koffie en een douche :).