Mysteries of life

In de herfst verloor ik een kindje. Dit is de vijfde en laatste post over de zwangerschap en miskraam.

Soundtrack

Ook een miskraam kan een soundtrack hebben. Tijdens de lange rit van het ziekenhuis naar het huis van M., toen alle hoop in de kille witte gangen achtergebleven was, draaide dit liedje van Coldplay in mijn hoofd. Op repeat.
The day after kocht ik het laatste boek van Claudel. Het was geen toeval dat het boek op mijn pad kwam. Het begint met een verhaal over dode kinderen die in bomen ten ruste worden gelegd. De boom voedt zich met het kind en groeit. Claudel reikte me een troostrijke soundtrack voor de herinnering aan de dagen van verlies aan. En over toeval en de mysteries of life: in het weekend dat ik het kindje verloor namen twee vrienden die ik al een jaar niet meer had gehoord spontaan contact met me op.

Meer verliezen dan er was

Het kindje was klein. Acht weken, kleiner dan de papieren vogel waarmee we het begraven hebben.

Een miskraam is iets van niets verliezen.

Het kindje dat ik verloren ben stelde nog niets voor, maar voor mij was het de baby waarmee ik deze zomer in het hofje achter het huis van M. zou zitten lezen. Het was een klein meisje dat ik vooraan bij M. op de fiets zag zitten. Het was het kindje waarvoor ik gezonder at. Het was mijn klein verstekelingetje dat ik verborg. Het was iemand die M. en mij voor eeuwig verbond als ouders van hetzelfde kind. Het was een reden om het roer om te gooien, onmiddellijk minder te gaan werken en M. en mezelf in hetzelfde schuitje te plaatsen waarin we de taken zouden verdelen op een zeer legitieme basis.

Oog

Ik heb me in de zomer na het vertrek van Dirk verdiept in het begrip bodhicitta wat erg onbevattelijk voor me is. De miskraam gaf me een soort ervaring die daarmee te maken heeft. Het was zondagavond. Ik lag met gespreide benen in een ziekenhuis, helemaal zwak en misselijk. De gynaecologe zei dat mijn baarmoeder ‘mooi leeg’ was, waarmee ze bedoelde dat er geen stukje meer was achtergebleven van het kindje waarvan ik het hartje nog gezien had op een ander scherm, de dag voordien. Ik had het koud, ik huilde, ik bloedde, ik snotterde. Ik was in het oog van de storm die de pijn was. Het daar uithouden en niet verharden in gedachtes of verwijten maakte dat ik me in een zachtheid en kwetsbaarheid compassievol verbonden kon voelen met iedereen die pijn of verlies ervaart in de wereld. Het was een grootse en heel diepe en pure ervaring en op die manier ook een soort diep geluk.

Eerlijk

Ik deel het nieuws. Met vrienden. Gewoon eerlijk. Dit is gebeurd en ik ben verdrietig. Vanuit het ziekenhuis appte ik mijn baas. Hij appte zijn standaard antwoord terug, zijnde: ‘dat vind ik vervelend voor je’. Buikgriep? Dat vind ik vervelend voor je. Kind in het ziekenhuis? Dat vind ik vervelend voor je. Miskraam? Idem dus. Ik vind dat een beetje een lauwe reactie, stel me altijd voor dat hij dat in een managementcursus heeft geleerd. Enkele dagen nadien appte hij me omdat hij vaak aan me dacht. En ik vertelde hem hoe het echt ging. Dat ik net het gevoel had dat het leven weer aan mijn kant stond. Dat ik zo blij was geweest en dus ook zo verdrietig. Dat het fysiek zwaar was en dat het heel belangrijk was om het kindje te begraven.
Enkele opdrachtgevers smsten me omdat een afgezegde afspraak en een afwezigheidsassistent voor een volledige week vragen oproept. Ik had geen zin in de complexiteit van er doekjes om winden. Aan J. die vroeg of hij bezorgd moest zijn, smste ik terug dat ik een kindje verloren had (ik ben dus niet burn out, haha). Ik kreeg een heel lief antwoord waarin hij vertelde dat hij en zijn vrouw ook ooit in die situatie waren. Zo zie je maar. Een collega wiens belangrijke presentatie ik mis, krijgt ook de waarheid. Ze vertelt me dat ze voor haar eerste kind twee kindjes verloor en mijn hart breekt, maar ik heb me nooit zo verbonden gevoeld met haar dan nu.
Er zijn vast redenen om vaag te doen en je pijnplek te verdoezelen, maar dat past niet bij me.

Tot slot

Blij om dit te lezen. En dit.
Wat ik graag had geweten voor het mij overkwam? Dat het vaak gebeurt maar er weinig over gesproken wordt.
Wat ik geleerd heb? (Alsof je overal iets van moet leren – zucht!) Dat het fysiek zwaarder is dan ik dacht. Het is meer dan even ongesteld zijn. Het is twee weken lang ongesteld tot de tweede macht. Met zwangerschapsmisselijkheid, want een vruchtje in een doosje betekent niet dat al dat hcg uit je lijf is. Helaas.

De dokters zeiden vrolijk dat ik binnen twee maanden alweer mag beginnen proberen, maar de lust ontbreekt op dit moment, pun intented. Gisteren lag ik naast M. in bed en omdat ik van hem hou vind ik het heerlijk om zijn lichaam te voelen, maar ik kan me voorlopig even niets voorstellen bij seks, omdat ik me een soort open wonde voel. Ik kan me niet voorstellen dat ik me binnen een afzienbare tijd minder kwetsbaar ga voelen en lustig nieuwe kindertjes ga proberen maken. Gelukkig is hij galant, wat vaak heel grappig is, maar in deze een zeer welkome eigenschap. Anyway, de helft van de mensen gaat ervan uit dat ik snel weer kan proberen of snel weer zwanger wil of kan of zal worden, maar dat is voor mij even niet aan de orde. De andere helft van de mensen suggereert dat er dan iets mis geweest is met het kindje en dat het beter is zo. Dat wil ik ook niet horen. Enkelen zeggen gewoon ‘wat erg’ of ‘wat naar’ (nog beter!) en dat is volgens mij het enige dat je kan zeggen.

En wat nog? Rituelen zijn belangrijk. Het kindje begraven en dat met zorg doen, er woorden aan geven, enkele elementen uitzoeken of maken, zoals een sterretje, het juiste kaarsje, een briefje en een zacht doekje, is troostrijk en helpt letterlijk en figuurlijk om alles een plek te geven. Wij konden het samen zelf en de kleine manier waarop we dat hebben gedaan was erg puur een paste bij ons en de situatie. Als het om iets gaat wat ik zelf niet kan, zou ik hier gaan aankloppen. Het kindje heeft me zo geleerd dat ik allemaal losse eindjes in mijn leven heb die ik heb veronachtzaamd. Dingen afsluiten en een plek geven maakt vrij om verder te gaan.

Post scriptum
Vrij om verder te gaan. Het klinkt nogal ‘tralalaaa’. Het kindje, ze heeft overigens ook een naampje, heeft een plekje in ons leven. Een klein, gepast plekje. Op oudjaar ontstaken we een sterretjesvuurwerkstokje op haar grafje. Ik moest lachen, en wist absoluut zeker dat het kindje een zieltje is die dat geknetter wel kon appreciëren.

 

 

 

Advertenties

14 gedachtes over “Mysteries of life

  1. Je titel zegt alles. The mysteries of life. In het geluk en het verdriet. De winst en het verlies. Als ik naar onze vijf zonen kijk dan vind ik het nog altijd een wonder. Hoe ze groeiden uit zo’n piepkleine celletjes. Het verdriet om de drie kindjes die er niet kwamen, loopt daar tussendoor. Ik heb natuurlijk makkelijk praten, 17 jaar na de laatste miskraam. Ja, het slijt, maar het gaat nooit helemaal weg. En dat hoeft ook niet. That’s the mystery of life. Ik wens je echt alle tijd om lichamelijk en emotioneel te herstellen. 🙂

  2. Ik weet hier even niets zinnigs op te zeggen, alleen wil ik kwijt dat je de situatie (situatie, is het juiste woord niet maar ik vind er even geen beter) heel erg treffend beschrijft.
    Wat ben je een mooi mens!

  3. Hoe mooi omschreven, heb zelf een miskraam gehad op acht weken. Doet pijn, op elk gebied.
    Ondertussen zijn mijn ex en ik gescheiden.
    Het leven zit soms raar ineen.
    Genieten van elke dag, dat probeer ik nu.
    Sterkte x

  4. het is niet – niets – het is alles dat blijft en nooit verdwijnt.
    het heeft vele schakels en vele obstakels die het leven van een miskraammama boeiend maken.
    het is eigenlijk een mysterie al denk ik dat het zielenkind weet wanneer hij wil komen en weer gaat…

    sterrenkinderen die draag je mee in je hart en zeker in je ziel, soms komen dromen toch uit !

    succes & ja kunst is helend

    https://sterenhoopprenpostnatalekunst.wordpress.com/

    esther

  5. Bizar, maar toen ik las van die soundtrack en Coldplay, wist ik meteen welk nummer het zou zijn. Ik heb ook een miskraam gehad, mijn eerste zwangerschap is geëindigd ook rond 8 weken. Het was dan nog een medisch geassisteerde zwangerschap geweest ook, ik had geen idee of ik ooit een levend kind op de wereld zou kunnen zetten. Maar omdat ik het geluk had om 2 maanden later opnieuw zwanger te worden en het resultaat daarvan intussen 5.5 is, is die pijn van dat miskraam wel enorm hard gesleten, om niet te zeggen intussen zelfs verdwenen. Maar het heeft wel meer dan een jaar geduurd. Om niet te spreken van de angsten die ik tijdens mijn twee volgende zwangerschappen heb uitgestaan. Bah bah bah. Ik vind het mooi hoe jij jouw gevoelens hier deelt. Een hart onder de riem voor zovelen.

  6. Veel sterkte. Gun jezelf de tijd, het is iets dat héél langzaam slijt (bij mij toch tenminste). Nu kan ik het een plaatsje geven omdat zonder die miskraam mijn dochter en niet zou zijn geweest, maar het blijkt toch hangen. Ik wilde toen wel snel weer zwanger worden, maar mijn (toenmalige) vriend dacht daar anders over en de omstandigheden waren er ook niet naar. Maar achteraf ben ik blij dat er toch wat meer tijd tussen de miskraam en mijn tweede zwangerschap zat.
    Goed dat je erover praat, want dat gebeurt toch veel te weinig. (niet dat het een verplichting moet zijn om aan jan en alleman je ziel bloot te leggen, maar het is toch ook niets om je over te schamen?) Misschien moet ik er ook maar eens een blogje aan wijden.

  7. Ik weet nog dat toen ik zwanger was, en niet wist wat ik moest doen, dat veel mannen om me heen niet echt begrepen waarom ik zo in tweestrijd stond, niet wist wat ik moest aanvangen.
    Zo voel ik me nu. Ik voel dat ik niet echt kan begrijpen hoeveel verdriet een vroege miskraam met zich meebrengt, niet uit eigen ervaring althans.
    Ik voel echter wel jouw – en die van veel andere lezers die hier reageren – pijn én je rust en gezonde verwerking door deze teksten. Het is niet veel, maar misschien toch wel een beetje:

    – ik vind het erg voor je, en naar ook (ook al klinkt dat in mijn tongval voor mij alleen voor dingen die wat tegenzitten, niet voor groot verdriet).
    – ik ben trots op je dat je zo open durfde te zijn, en dat dat zo’n fijne reacties met zich meebracht. Ik vermoed dat je hier vooral de fijne feedback vermeldt, maar ongetwijfeld waren er ook mensen in je omgeving die heel andere antwoorden gaven of dachten met het nieuws dat je vroeg in een relatie zwanger geweest was. Praten over persoonlijk en pijnlijk nieuws omtrent zwangerschappen is altijd gevoelig en dapper, maar al helemaal in jouw situatie.
    – ik ben zo blij dat het goed gaat tussen jou en je Man.

    Liefs.

  8. Ik lees mee, ik leef mee en vind geen woorden. Ben dankbaar dat ik dankzij jouw vermogen tot kijken en voelen en schrijven een beetje mee mag voelen, zonder echt te weten. Dank je.

  9. Ik heb op geen enkele vorige post gereageerd, omdat ik niet goed wist hoe te reageren op de pijn, het verdriet en de onmacht die je zo onwaarschijnlijk scherp beschrijft. Maar op deze afsluitende post kan ik niet anders dan laten weten dat ik het ontzettend spijtig vind voor jou. En ook dat ik het heel sterk vind dat je dit allemaal schrijft, daar heb je moed voor nodig!

    Nog 1 ding dat ik je zeker wilde zeggen: wat ben ik ben blij voor je dat het goed tussen jou en de man. Ik hoop dat ik dat toch wel mag concluderen uit deze post.

    Heel veel liefs van een trouwe lezeres en minder trouwe reactie-poster 🙂
    (l)

  10. Dag Prinses
    Wat jammer dat je dit moest overkomen. Gelukkig heb je het kindje letterlijk een plaats gegeven, ook al is het nog niet verwerkt.
    Op 30/09/15 fietste ik nietsvermoedend naar de gynaecoloog. De zon scheen. Maar de dokter vond geen hartslag bij het vruchtje en ze zei: “pech, volgende keer beter”. Dat was zo lomp geformuleerd. Wij verwachtten een kindje, dat puur medisch gezien inderdaad nog maar een cellenhoopje was. Daarna volgde een
    woelige tijd, een rouwperiode voor iemand die ik helaas nooit zal kennen. Ik kocht een plantje (een sterke vetplant die niet snel zou sterven) en in het schriftje voor de baby schreef ik alle namen van vrouwen die ooit een miskraam hadden en nadien toch nog een gezonde baby kregen. Ben na 42 namen gestopt.
    Intussen hebben we een baby. De zwangerschap was natuurlijk zenuwslopend de eerste weken. De baby mag lastig doen (wat ze eigenlijk nauwelijks doet), ze is een cadeau. Maar deze middag gaf ik het vetplantje ook weer wat water. Die 42 vrouwen die me hun verhaal deden, geenenkele was het vergeten. Ik hoop dat het goed mag gaan in jouw leven nu -x-

  11. Verdriet en Coldplay… Toen onze zoon 9 jaar geleden verongelukte, stond “Viva la vida” in de hitlijsten. Een vrolijk en zomers nummer dat toen, ondanks alle verdriet en ontreddering, troost en hoop bracht, nu nog altijd. Heel veel liefs, X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s