Eénrichtingsstraat

Soms heb je iemand nodig die tegen je zegt:

‘Je bent hoogsensitief en je kan de druk van het leven met kinderen en een baan alleen niet aan. Maar je zit in een éénrichtingsstraat en je kan niet draaien, je moet er doorheen. We moeten allemaal eenzaam naar het diepste duister, omdat we daar onszelf vinden. Daarna wordt het beter.’

Dat zei mijn holistische coach vandaag tegen me. En ook:

‘Je moet NU de kentering inzetten. Dat moet je zelf doen.’

En ook:

‘Sommige dingen zijn voorbij. Dirk komt niet terug, en je gaat waarschijnlijk nooit meer op je familie kunnen rekenen na alles wat er gebeurd is.’

Ik dacht aan gisteren. Het op de bank liggen met spierpijn en gewrichtspijn, en zo moe dat ik er misselijk van was. Hoe ik mijn voornemens tot strijken en werken maar opborg. Het boek dat ik er even bij nam, over hoogsensitiviteit, en de herkenbaarheid van de stukken over ‘moe’ en ‘leeg’. De opdracht voor jezelf te zorgen als voor een baby, voldoende slaap, niet te veel prikkels, goede voeding. *kuch, wie geeft zijn baby nu ook vijf paaseieren na elkaar?* De telefoon die ging en hoe moeilijk die stroom van woorden van de andere kant te verdragen was. Het hartje dat ik op de binnenkant van mijn pols heb getekend, om mij er aan te herinneren dat ik leef en dankbaar kan zijn voor veel.

En dat ik hoop dat het de laatste avond was, op van ellende en vermoeiheid en pijn en van het gevoel mislukt te zijn.

Kentering. Vandaag nog. (Zeg ik met een heel klein stemmetje.)

Advertenties

17 gedachtes over “Eénrichtingsstraat

  1. Kentering kan ook zijn: Na het vierde paasei stoppen en tegen het vijfde zeggen dat het morgen aan de beurt is.

    Wees vriendelijk voor jezelf.

  2. Misschien wist je dat eerste wel al, of toch ongeveer, maar doet bevestiging van buitenaf toch ook nog eens deugd?
    Maar ik vraag me af hoe je jezelf gaat vinden, hoe je dat hier en nu concreet kan aanpakken en hoe dat er dan voor zal zorgen dat alles beter zal gaan? Ben benieuwd, ben niet thuis in holistische coaching oid. Ik hoop het hier snel te lezen😉
    En ’t derde, de breuk met je familie… Hard, ècht hard. Bijna niet te geloven.
    Courage, Prinses, hier en nu!

  3. Die breuk met je familie vind ik nog steeds zo bizar. Dat er bepaalde dingen finaal in een verkeerd keelgat geschoten zijn, kan ik ergens (heel ver weg) nog wel begrijpen. Maar snappen ze dan niet dat ze ook hun kleinkinderen hiermee in de miserie brengen? Als jij er aan onderdoor geraakt, zijn zij mee de dupe daarvan, dus als ze jou steunen, helpen ze ook hun kleinzonen… ik weet niet wat er gebeurd is (en het zijn ook mijn zaken niet), maar dat je zo hard kan zijn voor je eigen bloed, dat kan er bij mij niet in.

  4. Hey prinses,

    ik voel me ook eenzaam onderweg in het diepste duister op zoek naar mezelf.
    Het geeft me toch wat kracht te weten dat ik niet de enige onderweg ben.

    Zorg goed voor jezelf en wees niet te streng voor jezelf. Ik ga dat ook proberen doen. Terwijl ik aan je denk en je wat kracht probeer door te sturen.

  5. Ik heb gemengde gevoelens bij de uitspraken van de coach. Ik hoop dat je er op de ene of andere manier kracht uithaalt. Ik vind helemaal niet dat je het niet aankan en dat je in een éénrichtingsstraat zit. Ik heb namelijk al sinds het begin van je blog bewondering voor hoe je de zaken aanpakt. Ik ben er zeker van dat je een inspiriatiebon bent voor vele lezers. Er zijn zeker dieptepunten en er is dikwijls nog een verdieping onder de bodem gebleken, maar je pakt dat elke keer weer aan. Jij zorgt elke dag voor kenteringen. Natuurlijk kennen wij je enkel van deze blog en praat je face to face met je coach. Maar toch…. heb ik de indruk dat dit een zware onderschatting is van je kunnen en je sterkte. En ja daar horen ook dagen bij waarop je zelfs te moe bent om de telefoon op te nemen. Eerder dan hoogsensitief zou ik het woord authentiek gebruiken en die éénrichtingstraat is volgens mij een rond punt. Af en toe blijf je in cirkels draaien, waarschijnlijk meer dan je lief is, maar jij bent heel goed in staat om de afritten te nemen, daar twijfel ik geen seconde aan.
    Natuurlijk is ook dit geschrijf enkel mijn bescheiden mening, toch wou ik ze graag met je delen.

    • Ik dacht net hetzelfde als 10a. “…eenzaam naar het diepste duister…” Zat je nog niet diep genoeg dan? En waarom moet dit eenzaam gebeuren? Je bent véél sterker dan je denkt; je bent een zelfstandige, moedige en oprechte vrouw en moeder. Familie komt wel goed, daar is enkel tijd voor nodig. Vergeet Dirk, hij heeft je nu wel genoeg gekwetst en heeft nu iemand anders, dus het is wel duidelijk dat jij voor hem verleden tijd bent. Neemt contact op met de ondeugdelijke man indien je dat euh… deugd doet, maar wees wel op je hoede. We lezen meelevend mee. En wat de paaseitjes betreft: geniet, maar met mate 😉

    • Ik sluit me graag aan bij wat 10a zegt. Ik heb ook bewondering voor hoe jij elke keer weer zoekt, denkt, analyseert hoe je de dingen best aanpakt. Al is het allemaal niet makkelijk – understatement – je blijft telkens opnieuw bekijken, denken, … En dat rond punt vind ik heel mooi omschreven van 10a en lijkt mij – in zoverre ik daarover kan oordelen – ook toepasselijker dan een éénrichtingsstraat. Hoopgevender alleszins! Liefs

  6. De combinatie kind(eren) en job én een boel te verwerken krijgen, is sowieso zwaar: wij leven in een maatschappij waar iedereen maar ‘alles’ moet kunnen en menselijkheid soms/dikwijls ver te zoeken is. Als vrouw krijgen we nog altijd het meeste op onze riek geschoven en o, wee, als we dan durven kwaad zijn of ‘op’ zijn, dan zijn we geen goede vrouw/moeder/… Als we ‘op’ zijn, zijn we ‘hoogsensitief’. Met alle respect voor deze mensen, ik vind dit eerder ‘normaal’: je voelt als mens, je pakt dingen mee,… Mischien zijn die ‘hoogsensitieven’ nog niet afgeblokt en afgestompt door de omgevingsprikkels? Naast zelfzorg hebben we als mens ook zorg van onze omgeving nodig: een oprecht compliment, ondersteuning (emotioneel en praktisch)… daar ontbreekt het zo vaak aan. En, ook al is de weg lang…wie zoekt, die vind :-).

  7. Het valt niet mee zo in je eentje. En dan nog gewrichtspijn ook. Zo vervelend. Probeer goed te eten en te drinken hoor. Die energie en voedingsstoffen heb je nu echt nodig. En donkere chocola;-)

  8. Het hartje op je pols… Ook gezien op de blog van Evelien, de jonge blogster die deze week overleden is?
    Vijf paaseieren? Valt toch best mee. Tenzij het van die grote waren natuurlijk 🙂
    Ik hoop ook dat het de laatste avond was prinses.

  9. Ik snap ook niet hoe je familie je, je eigen ouders, je in de steek kunnen laten wanneer je hen en hun steun zo hard zou kunnen gebruiken. Het hoe en waarom zijn mijn zaken niet, maar als moeder kan ik mij niet voorstellen dat ik mijn kind dat ooit aandoe. Zoon zou het toch al erg gortig moeten maken… en al helemaal als er kleinkinderen in het spel zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s