Scènes uit een tweelingleven #3. Too many baby’s

Ik krijg een appje van een vriendin. 
Dat ze best jaloers is. Leuk hoor, haar leven. Maar stiekem zou ze met mij willen ruilen.

Ik zit even verbaasd te kijken. Op het moment dat ik haar bericht krijg, zit ik met de kleine baby in mijn armen. De grote baby huilt in de kamer ernaast. Ik voel me machteloos en schuldig. Beide baby’s zijn moe maar willen niet slapen. Ik heb alleen drie pralines gegeten vandaag, en een kop thee en een kop koffie gehad. Het is 14u. Ik moet plassen. Mijn haar is nat van mijn drie-minuten douche, maar drogen kost te veel tijd en maakt te veel lawaai. Mijn huid is droog en trekkerig. Ik heb zo’n honger dat mijn hersenen niet werken.

As we write zit ik in een koffiebar. Ik heb wat oplossingen in elkaar gebokst. Oppas. Het voelt zwaar om weg te gaan, maar ik snak soms naar adem en daarom heb ik de boel de boel gelaten thuis. Ook al weet ik dat de Man dadelijk alleen is tijdens het lastigste uur van de dag met de kinderen. Ook al is weet ik dat het zwaar is voor een oppas als het al zwaar is voor mij, de moeder van de baby’s. Hoe blij we ook zijn dat de kleine baby gewoon ziet, een regulatiestoornis is niet niets. Het betekent dat ze erg gevoelig is voor prikkels, zichzelf niet kan kalmeren, dus altijd hulp nodig heeft om zichzelf te ‘regelen’. Laten huilen is geen optie, want ze wordt volledig hysterisch omdat ze er zelf niet uitkomt. De kinderarts zegt dat ze hier altijd last van zal hebben. Ze zal altijd kwader zijn dan andere kinderen. Intenser. Ze zal ons altijd nodig hebben om haar emoties te reguleren. En één baby met regulatiestoornis (ik vermoed trouwens dat veel huilbaby’s dit hebben), is niet niets. Maar een baby met een regulatiestoornis en een zusje dat ook wil eten, geknuffeld en getroost wil worden. Dat is soms. Uhm. Te veel.

En die vriendin? Hoe gezegend ik ook ben met twee levende baby’s, ik stuur haar terug: ‘Nee, dat wil je niet. Geloof me.’

Advertenties

9 gedachtes over “Scènes uit een tweelingleven #3. Too many baby’s

  1. Goede insteek, Prinses. Dat idee van “je hebt iets fantastisch, dus het moet vast allemaal fantastisch zijn” klopt niet. Het kan gewoon ook enorm, enorm zwaar zijn. Het zijn dingen die je echt moet meegemaakt hebben om het helemaal te begrijpen.
    Je doet het alleszins wel fantastisch 🙂

  2. Hallo prinses , ik heb een IMH – opleiding achter de rug en werkzaam op de moeder -baby unit. Dagdagelijks kom ik contact met baby’s ….. Als je wil mailen over je kleintjes …

  3. Ik heb het hier al eens geschreven. Mijn tweelingmeisje was een echte huilbaby. Prikkelgevoelig, zei de kinderarts. En opeens, zo rond 16 weken, veranderde dat. Ik heb er een heel jaar lang niet op durven vertrouwen dat ze niet opeens opnieuw zou beginnen wenen, maar dat deed ze niet. Ze is hier in huis bij momenten het vrolijkste kind, met het meest opgeruimde karakter. Ontvankelijk voor muziek en schoonheid in de natuur, maar op een goede manier (mijn oudste dochter is gevoeliger). Ik bedoel maar: het is niet omdat ze nu bozig is, dat ze dat ook moet blijven… maar ik lees dat je ervaring hebt met je zoontje, dus het zal allemaal wel los lopen…

      • natuurlijk… ik herinner me nog dat de kraamhulp ietwat in paniek haar bazin opbelde, om te vragen of ze de volgende keer niet met zijn tweeën konden komen, want dat zij en ik samen nog handen te kort hadden 🙂 maar je weet ook dat het wel goed komt hé, als je ziet hoe je zoontjes het er intussen van af brengen? Daar trok ik mij fel aan op: ik had al een baby tot peuter begeleid, dat zou me met die twee ook wel lukken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s