Scènes uit een tweelingleven #2

Kleine broer kijkt hoe ik de grootste baby verzorg. Ik raak haar neusje aan en zeg ‘mooi neusje’. Ik raak haar oortjes aan en zeg ‘mooie oortjes’.
‘Waarom doe je dat?’, vraagt hij.
‘Dat deed ik bij jou ook,’ vertel ik. ‘Zo leren kindjes dat ze een lichaampje hebben en wat er allemaal op en aan zit, en hoe het heet. Doe jij ook maar als je wil!’
Hij kijkt bedachtzaam. Legt dan zijn hand op haar luier en zegt monter: ‘Mooi spleetje!’.


We gaan naar Antwerpen. Hij, ik en de baby’s. Een middag. Bij het ontbijt google ik de leukste en hipste koffie- en lunchplekjes. We sturen goed aan. Bad, drinken, auto, de beste garantie op een lange dut en dus een relaxte reis. Dat gaat vrij goed, enkel de laatste 30 km wordt er gehuild op de achterbank.
Anyway.
We parkeren tussen de Vlaamse en Waalse kaai. We laden de baby’s uit, vouwen de bugaboo open. Lopen richting het uitverkoren hippe en gezonde lunchplekje. En we kunnen niet binnen met de tweelingwagen. De baby’s hebben honger. Wij ook. Dus komen we terecht op de eerste de beste plek met een dubbele deur en behulpzaam personeel en dat blijkt een soortement pitabar te zijn. Nu heb ik geen instagram (laatst wou ik het wel starten, maar ik vond het confronterend dat ik alleen maar foto’s van mijn kinderen kon/zou posten, ik zag me gereduceerd tot een #mom of #twinmom en dat kwam loeihard binnen, dus verwijderde ik mijn account meteen), maar in mijn hoofd heb ik vaak idyllische en instagram-waardige voorstellingen. De Man vindt dat een afwijking, hij vindt dat ik alles ‘dille en kamille’ wil en dat dat ver af staat van de realiteit. Anyway. Falafel en borstvoeding. Het is reuze ongemakkelijk. We zitten beiden met een baby in onze armen en met één arm te eten, en uiteraard valt de inhoud van mijn broodje onder tafel. Zucht. Maar niet getreurd. Voor de koffie wandelen we verder naar een geselecteerde en instagramwaardige koffiezaak. Alwaar trappen blijken te zijn, niemand plaats wil maken voor ons en ik nog een sneer krijg van een dame omdat ik de deur vijftien seconden open laat staan om te kijken of we nog ergens terecht kunnen in een hoekje. Een dame die alleen in een hoekje zit waar wij makkelijk met de baby’s zouden kunnen zitten als zij een ander plekje zou uitkiezen, kijkt me minzaam aan en blijft zitten. Ik snak, snak, snak terug naar onze eigen stad, waar iedereen aardig is, waar mensen opspringen, we soms wat te veel complimentjes krijgen met de beebjes en waar we exact weten in welke koffiezaak we breed binnen kunnen én aardig bediend worden. (Overigens schrik ik elke keer als ik in B ben van de norsigheid van winkelpersoneel. Ik vind het onbeschoft. Ben het gewend in elke winkel hier aardig begroet en olijk geholpen te worden en ik wil niet veralgemeniseren, maar het contrast is soms best groot.)

(En ja, er zijn ergere dingen dan bijna nergens binnen kunnen. Dit is tijdelijk. Ik vraag me wel steeds meer af hoe het leven van iemand in een rolstoel er uit ziet. Maar Antwerpen voelde zo ongastvrij en zo onvriendelijk en dat was best een teleurstelling.)


Een yogaworkshop met ontbijt. De Man laat er zijn wekelijks ochtendloopje met vrienden voor schieten. De yoga doet pijn, mijn lijf is gammel, en tijdens het ontbijt krijg ik een niet mis te verstane emoticon van de Man, dus neem ik de benen. Maar wat voel ik me even vrij. Alle luikjes in mijn hoofd klappen open, ik ben weer even mezelf en niet alleen de Tepel, de moeder, de vrouw.
Meer van dat! Ik word uitgenodigd door een clubje buurvrouwen om samen te eten. Het is bijna onwennig, om onder volwassenen te zijn. Om de baby’s niet in de buurt te hebben. Om even weg te zijn. Maar het doet me oneindig veel deugd. En ondanks de extreem gebroken nacht die er op volgt, heb ik energie. Tijd doorbrengen met een clubje andere vrouwen kan zo goed zijn.

[Vraagje: de buurvrouwen hebben me tijdens mijn zwangerschap veel geholpen. Iemand een leuk idee voor een dankjewel-cadeautje?]

 

Advertenties

8 gedachtes over “Scènes uit een tweelingleven #2

  1. weet niet wat je budget is, maar iets waar je zelf ook iets aan hebt misschien: koffie met taart/ high tea/lunch in een leuk tentje met de hele groep. ook goed voor de buurtbonding

  2. Herkenbaar die teleurstelling wegens confrontatie met de ieder-voor-zich-mentaliteit (die in sommige gevallen naar regelrecht snobisme ruikt). Ik ben daar op vakantie ook altijd even door van slag. By the way: het aller-aller-vriendelijkste personeel werkt volgens mij in de Efteling. Daar kunnen zelfs de Spanjaarden niet tegenop.

    En heel mooi dat je weer een klein beetje tijd voor jezelf begint te krijgen!!

  3. Een cadeautje… iets kersterigs misschien? Een leuk kerststukje voor op de eettafel? Zelfgebakken kerstkoekjes?
    Hoewel juist de Sint de tijd is van bedankjes uit onverwachte hoek… Een letter, een boterstaaf, een marsepeinen varken met een kort en welgemeend gedichtje?

  4. Die tweelingwandelwagens zijn dikwijls niet zo handig. We hadden een tweelingbuggy en na een tijdje ook twee enkele buggy’s. Een stuk handiger als je met zijn tweeën op stap bent. Ook praktisch als je maar één kind moet meenemen.

  5. Als we nu allemaal een piepklein beetje beter voor elkaar zouden zorgen. En dat doen sommige mensen echt wel. Ik herinner me een scène van een 4-tal jaar geleden. Toen manlief en ik met de kroost aan de waggel waren en in de Lunchgarden aanlandden voor een avondmaaltje met z’n zevenen. (kinderen waren toen 5, 3, 2 keer 2 en een half jaar oud).
    Het was een gehoos en gesjor om kinderstoelen aangesleept te krijgen voor de tweeling, de baby stond bij gebrek aan handen om te dragen gewoon pardoes op tafel. De mensen aan de tafel achter ons , een koppel van een jaar of 50, vonden het geweldig. Je voelde de sympathie in hun blik hoewel ze in 1e instantie niets zeiden.
    Toen de kinderen gegeten hadden en even gingen spelen en ik met de baby die intussen honger had gekregen een hap naar binnen aan het schuiven was, zei de man: ‘Je hebt er geen idee van hoe wij ervan genoten hebben om jullie bezig te zien met jullie kindjes.’ Dat vond ik mooi, oprecht mooi.

  6. Ik herken het helemaal; de Antwerpse arrogantie en de vriendelijkheid der Nederlanders! Zelf woon ik in Antwerpen en vind het een erg fijne stad, maar man, wat kunnen de mensen hier toch onvriendelijk zijn! Telkens als ik in Nederland ben, valt me ook het immense contrast op. Gek toch, niet? Ik scoor meestal met een kaartje, een zelfgemaakt taartje, een bloempje en/of een gemeend bezoekje; dat blijft toch gewoon het persoonlijkste.

  7. Het leven met een rolstoel is inderdaad een stuk minder toegankelijk… in de jaren dat ik met Kleine Kadee de wereld verken heb ik wel wat haar op mijn tanden gekregen! 😊
    Flavie heeft nooit in een buggy gezeten, lang leve de draagdoek! Misschien een optie bij jullie volgende uitstap? Elk een draagdoek?
    Wat het cadeautje betreft, ik weet niet hoe groots je het wil aanpakken, maar een plant met een mooi kaartje? Een pakketje verzorgingsproducten omdat zij jou zo goed verzorgd hebben? Een cake bakken? Hen eens uitnodigen voor een maaltijd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s