Scènes uit een tweelingleven #1

Zo, tater ik. Zijn jullie alweer wakker? Gaan jullie lekker in badje?
Ze lachen om de beurt vanuit hun bedjes. Omdat ze mijn stem horen. Omdat zeker de grootste baby me ziet. Stralende oogjes vol verwachting. Die met de tepels gaat ons optillen en meenemen en iets doen. Misschien wel melk.

Eerst de kleinste baby naar beneden. Ik kom jou zooo halen, zusje, beloof ik. Dat doe ik. Enthousiaste moeder als ik ben heb ik alles voor het badje al klaar gezet en alweer mag eerst de kleinste want die kan het hardste huilen en de boel dusdanig verzieken voor de grote zus.

Wassen, badje, masseren met Weleda-olie. En dan begint ze te huilen. Ze huilt. Ze krijst. Ik heb geen flauw idee wat er is. De tepel weigert ze. Ze snift en er stromen traantjes over haar wangen en tussendoor kijkt ze heel nuffig. Ik hou haar vast en praat een beetje tegen haar. Laatst zag ik een moeder in één minuut zes troosthoudingen proberen, ik zou er als baby horendol en knettergek van geworden zijn, dus hou ik mijn krijsend kind beheerst een tijd lang tegen me aan. Haar lijfje spant zich op tot een boog. Ze brult. Nee, de tepel wil ze echt niet. Een draad met huil-kwijl hangt tussen de tepel en haar woeste mondje.

Zusje zit er intussen verbaasd bij. Ik voel me schuldig omdat ik het kleintje niet getroost krijg. Ik voel me schuldig omdat de zus er bij zit en er naar moet kijken, en ik haar geen badje kan aanbieden. Geen tepel. Geen armen. Geen lach. Ik voel me schuldig omdat ze zo gelaten is. Ze is het al gewend te wachten al is ze amper vier maanden oud.

Ik check of er labeltjes zijn die pijn doen. Of de wasbare luier wel goed zit. Of ze het niet warm heeft. Ik vraag me af of het de prikjes van vorige week waren. Ik zing. Ik aai. Ik kus. Ik bied de tepel weer aan. Ik geef haar anti-buikpijndruppeltjes (sab simplex, moet elke baby-ouder in de kast hebben staan). Er volgen een aantal knallers van boeren (uit een lijfje van 5,5 kg, je moet het kunnen). Ik weet niet of de boeren de oorzaak waren, of dat ze het gevolg zijn van het hysterisch huilen. Ze wil drinken. Met veel snikken tussendoor en veel moeite. Geen idee wat ze binnen heeft.

Dan zet ik haar in haar stoeltje. Geef zusje de borst  terwijl zij eerst nasnikt en tenslotte nuffig in de verte tuurt. Ik breng haar naar bed. Ze verzuipt bijna in de iets te grote slaapzak. Klein hoofdje. Klein mensje. Ik wou dat ik je beter begreep.

Beneden zet ik zusje in bad. Masseer ik haar. De stilte is oorverdovend. Ik zeg haar dat ze een lieve, flinke baby is. En ik voel me schuldig omdat ik niemand met niemand wil vergelijken. Natuurlijk is ze lief en flink, maar dat zeg ik vooral omdat haar zus net de boel op stelten heeft gezet met een volume waar de buurvrouw wel eens van langskomt om te kijken of er extra handen nodig zijn.

Later leg ik zusje ook in bed. Vind dat ik wel lunch heb verdiend. Lees de krant on line tijdens het eten. Eet wat te veel om mezelf te troosten. Ga twee keer checken bij de dametjes. Vraag me af wat het geweest is. En dan denk ik: twee kiwi’s gisteren. Natuurlijk. Kiwi! Als we maar een verklaring hebben.

In scènes uit een tweelingleven vertel ik kleine verhaaltjes uit het leven zoals het is met een stel tweelingbaby’s. 

Advertenties

14 gedachtes over “Scènes uit een tweelingleven #1

  1. het is zooo herkenbaar, en doordat je het zo goed schrijft komt het allemaal nog extra terug. Ook bij onze tweeling was één van beiden erg onrustig: het leek op sommige dagen/weken alsof ze gewoon dag en nacht huilde. Haar tweelingbroertje was super rustig. Ik herinner me nog hoe dikwijls hij rustig lag te wachten, terwijl zij de boel bij elkaar krijste in bad. Mijn babydochter werd door prikkels overweldigd,en het bad was zo’n prikkel. Ik hoop dat het bij jou goed komt met je grote en je kleine dame, net zoals het bij ons goed gekomen is (al heeft mijn brave zoon er wel een afgeplat hoofdje aan overgehouden, met een mega schuldgevoel voor mij)…

  2. Weet je al of er iets scheelt aan het zicht van de kleinste? Zou dat niet oorzaak kunnen zijn, dat er zoooveel prikkels zijn die ze visueel niet kan waarnemen waardoor teveel ineens gebeurt, zoals ineens weer uit dat warme badwater getild worden? Ik gok maar wat, want zo sneu al dat brullen en krijsen, moet veel extra energie kosten voor zo’n kleintje. Courage voor jullie!

  3. Ik had een huilbaby die fysiek niks mankeerde en voelde me daar al zo schuldig bij, ook zonder dat er een andere baby was die geduldig lag te wachten op haar beurt. Jaren later kwamen labeltjes die zouden kunnen passen, maar nooit helemaal. Soms is het gewoonweg heel erg moeilijk allemaal. Ik vind het erg knap dat je nog steeds zo veel oog hebt voor de mooie en goede momenten.

    • Voor tijdens de hysterische huilbuien wens ik je goede oordopjes en stalen zenuwen. Hoewel het nu misschien niet zo lijkt, ook dit is een fase die zal overgaan. Ik duim dat haar oogjes toch ok zijn (of dat ze kan geholpen worden) en dat jij overeind kan blijven. Veel courage!

  4. Zeer interessant om te zien hoe verschillend beide baby´s zijn, en dan moet ik altijd denken aan iedereen die maar één baby heeft en daarmee niet zo duidelijk kan inzien hoeveel er door het karakter bepaald wordt. Moeders met alleen de huilende baby die zich schuldig voelen, en moeders met een makkelijke baby die zich stiekem betere moeders voelen dan moeders met meer intensieve baby´s, omdat ze ervan uitgaan dat hun baby zo is omdat zij alles helemaal juist doen.

    En ook: zo prachtig hoe jij je inleeft… Zo, zo mooi beschreven.

    • bedankt, prinses en kathleen, om dat eens te schrijven. Mijn grote dochter is een “intensief” kindje. Elke nieuwe handeling moeten we haar aanleren, dat was al zo van flesjes leren drinken, fruitpap leren eten, leren rollen, kruipen, stappen, spelen met andere kinderen, tot nu lezen en schrijven. Uiteindelijk komt ze er op haar manier, maar het is al een zoektocht geweest, en ik heb me al vaak zo onzeker gevoeld, in al mijn zoeken en pogen, en raad krijgen en kritiek, in mijn streven naar de beste ontwikkelingskansen voor haar. Nu hebben we een kleine zus erbij gekregen, een “makkelijke” baby, zonder dat ik iets bijzonder doe, is ze een hele goede slaper, een goede drinker, ze lacht zo fijn en maakt geluidjes, zo een vrolijk en tevreden kindje, alles komt vanzelf. En ik voel me zo kwetsbaar en verdrietig voor onze oudste. Kijk eens aan, denk ik dan, bij onze baby, dat moederen kan ook gewoon moeiteloos gaan.

  5. Wat verdrietig dat het voor het kleine zusje allemaal niet zo vlot loopt. Mag ik meedenken?

    Kan je rugdragen? Kan deugd doen voor de buik van het kleintje en dan heb je nog handen vrij voor grote zus. Mijn baby’s werden hier een stuk relaxer van. Ik heb muggenramen en IKEA kasten gemonteerd met een baby op mijn rug 🙂 Met een geweven doek is dat goed te doen op deze leeftijd. Of een emei baby.

    Als jij de kiwi’s hebt gegeten lijkt de kans me zeer zeer klein dat dat een invloed heeft op de spijsvertering van je baby’tje, helaas (of gelukkig maar?). Een koemelkallergie is daarentegen wel iets dat vaak voorkomt en een spijsvertering helemaal in de war kan sturen. Heb je dat al eens gecheckt?

    Misschien gedachten die je zelf ook al lang hebt bedacht…

    Veel moed, succes en geluk gewenst,

    Nachtelijke borstvoedingsgroetjes, S

    • hier last van koemelkallergie EN kiwi’s hoor !
      en op latere leeftijd beiden ook in de voedseltesten aangetoond …

      denk dat je hierin je gevoel moet volgen, en dus de kiwi even weglaten en dan bewust opnieuw proberen
      overigens vaak (en hier ook) samen voorkomend met latex-allergie, die kiwi …

      sluit me aan bij wat ik hier al lees, fijn dat je de mooie stukjes kan blijven zien, houden zo !

  6. Disclaimer: Ik ken niks van baby’s. Maar wat je vertelt over de kleinste baby doet met denken aan wat mijn vrienden me vertelden over hun zoon. Toen hij een baby van enkele maanden was, hebben zij ook even gevreesd dat er iets scheelde met de ogen van hun kindje, maar uiteindelijk bleek dit een ontwikkelingsachterstand te zijn veroorzaakt door een zeer ernstig geval van verborgen reflux. Het is alleszins helemaal goedgekomen met hun zoon: hij ziet prima.

  7. Hier was ook de aandacht anders verdeeld bij babytweeling. Nu grote kindjestweeling is de aandacht weer omgekeerd. Iedereen krijgt wat hij/zij nodig heeft op die moment.. daar geloof ik ( en mijn schuldgevoel) in tenminste..
    succes

  8. Wat het schudden betreft….. mijn dochter staat soms al wiegend een uitleg te doen zonder baby’s in haar armen en ik herinner me dat ik een lege kinderwagen over-en-weer bewoog. Tweelingen 🤦🏼‍♀️ het doet wat met je….het is zo uitdagend maar super boeiend. En het zit vaak in de genen 😉

  9. nul nul nul ervaring met tweelingen, wél heel veel met schuldgevoel als een kleintje de dingen die aan de gang zijn hoe dan ook deels meekrijgt. Ik vertelde daarom mijn gevoel heel dikwijls aan Ka, meestal achteraf, als ik zelf zicht had op de situatie. Eerlijkheid en best wel volwassen praat, ingegeven door de verwarring van mijn eigen jeugd, waar heel vaak= met de beste bedoelingen = gedaan werd alsof alles goed ging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s