Prinses is vlees noch vis

Hippie

Nachtpasta
Het is laat. Ik zit aan de tafel, wacht tot de pasta klaar is. Vandaag heb ik drie vergaderingen gehad op twee verschillende locaties, geen van beiden binnen een straal van 200 km rond mijn huis. Ik heb meer dan vijf uur in de auto gezeten. Ik heb me afgevraagd wat ik mijn kinderen aan doe met dit leven. En toen zei er een stemmetje dat het Dirk zijn schuld is. Hij had ook gewoon het thuisfront kunnen spelen, nietwaar?

Wolfsvrouw met telefoonverbinding
Net heb ik een half uur gebeld met iemand waarvan ik dacht dat het een wolfsvrouw is. Iemand die op een boerderij woont, zelf kruidenmengsels maakt om te genezen van kwaaltjes en maar liefst acht kinderen heeft groot gebracht tot types die met paarden werken en hun hart volgen. Het leven haalt rare fratsen met me uit de laatste tijd en er gebeuren met enige regelmaat heel absurde of onverwachte dingen, zoals dit gesprek en het contact met deze vrouw.

Dreadlocks en kleermakerszit
Ik voel me altijd aangetrokken tot dit soort types. Al heel mijn leven ben ik gefascineerd door hippie-achtigen. Mensen die in communes wonen, mensen die van die leefgemeenschappen opzetten, in een yurt overwinteren, van festival tot festival trekken met een kraampje met bio-pannenkoeken, hun eigen groenten kweken waarbij ze de maanstanden respecteren, leven van de wat de wind brengt, geen suiker eten want dat is vergif, zich terugtrekken in de natuur op hun uppie voor volledige dagen en nachten, op een matras in hun woonkamer liggen als ze een snee brood hebben gegeten omdat hun lijf moet rusten van die zware aanslag die brood is, hun haar nooit wassen omdat dat niet nodig is als je zuiver eet. Enzovoort. Als het maar dreadlocks heeft en in kleermakerszit zit, zeg ik altijd.

Ok, ik vergroot het een beetje uit. Maar dat van die aantrekkingskracht is waar en ik kom ook bijzonder vaak in contact met dat ‘soort’ mensen of hun plekken.

Hippiedirk
Ook Dirk was in zekere zin dat type. De vrije vogel die alles anders deed dan anderen. Die niet hoefde te werken (want dat deed ik, haha). Die in de natuur rondzwierf bij volle maan (I kid you not) en altijd wel een skeletje van een muis of iets dergelijks meebracht (fijne cadeaus, echt). Die naakt in rivieren zwom. Hij had ook absurde kennissen. Mensen die als beroep zandsculptuurmaker waren, of sjamaan. Hij had echter geen dreadlocks (wel woest haar) maar zat wel in kleermakerszit.

Minderwaardig
Anyway, ik voel me altijd minderwaardig in het contact met de hippie-achtigen. Alsof zij dichter bij het ware leven staan dan ik. Alsof zij de essentie benaderen terwijl ik in de materie blijf hangen. Alsof zij zuiverder leven en ik maar meeloop met de massa. Alsof zij durven en ik niet.

Binnenkort rijd ik naar die wolfsvrouw toe met mijn jongens. Ik schaam me al bij voorbaat voor mijn nieuw autootje en mijn hoge hakken. Mijn iPhone (van het werk) zal ik maar thuis laten.

Het roer om?
Dat minderwaardige gevoel wrijft en schuurt telkens een beetje. Het doet me vragen stellen over mijn eigen leven. Waarom ik het roer niet omgooi. Waarom ik dit jachtige drukke leven blijf leiden, in plaats van in een gemeenschap te gaan wonen, mijn kinderen in te schrijven voor het Freinetonderwijs, en met mijn handen in de grond te gaan wroeten in een poging zelfvoorzienend te leven, mijn ware ik te vinden en nooit meer vermoeid te zijn. We zouden een ander leven kunnen hebben, dan dit leven waar stress en drukte toch een rode draad vormen.

Geen talent voor het hippiebestaan
Het antwoord is simpelweg dat ik geen hippie ben. Ik heb geen talent voor zelfvoorzienend leven. Ik geniet met volle teugen van op het werk rond te kijken en de gezichten van mijn collega’s te zien en te beseffen dat ik van elk van deze sterke en gedreven professionals iets leer. Ik ben in mijn nopjes als ik een lange rit voor de boeg heb met mijn autootje dat lekker sportief en intuïtief rijdt. Ik word gek als ik een week thuis zit met mijn kinderen omdat ik het saai vind en mijn kinderen vaak zeuren of ruzie maken en altijd aandacht nodig hebben. En ik heb nu eenmaal geen talent om te knutselen met beukennoten of samen verhalen te verzinnen terwijl we in een zelfgestookt vuurtje porren. Ik ben op mijn privacy gesteld en mag er niet aan denken dat ik in een huis zou wonen met huisgenoten die niet mijn partner of kinderen zijn en geluiden maken en/of bewegen en de spullen in de keuken anders terug zitten dan het in mijn hoofd moet. (Over het delen van een toilet en badkamer denken we nu even niet eens na, ok?) Ik hou van brood en nog meer van brood met hagelslag. Ik heb geen dreadlocks en ga elke dag in de douche. Mijn kinderen zitten in een gewone school en een gewone opvang waar ze niet eens biogroenten geserveerd krijgen (dat laatste vind ik overigens wel echt jammer). Ik zit op een stoel terwijl ik dit schrijf, en niet op een bamboemat. Ik drink tien koppen koffie per dag in plaats van brandnetelthee.

Vlees noch vis
En dus besluit ik dat ik geen talent heb voor het hippie-bestaan, maar dat ik tegelijkertijd ook niet helemaal mee doe met het echte leven zoals de meeste mensen. (Ik heb overigens altijd al het buitenbeentjesgevoel gehad, nu weet ik dat dat eigen is aan hoogsensitieve mensen.) Ik heb bewust geen tv, we eten groenten via het voedselteam, we zijn vegetariërs op het veganistische af, we dragen tweedehandskleding (alleen zijn dat geen wereldwinkelbroeken), en uren op mijn uppie in de natuur dwalen is een groter cadeau voor me dan een avondje in een groep vrienden.

Vlees noch vis, ik. Villa noch yurt. Geföhnd haar noch dreadlocks. Hip noch alternatief. Trut noch wolvin so far. Ik haal mijn schouders op, weet even niet of ik iemand anders zou willen zijn als ik kon kiezen, en eet mijn pasta op.

Advertenties

De trut en de wolvin

De losse schroeven bestuderen Aandachtige lezers onder u herinneren zich misschien nog dat ik bezig ben met een soort holistisch traject, om aan mezelf te werken. Als in je leven alles even op losse schroeven is komen te staan, is dat een aanrader. De blik naar binnen richten kan geen kwaad.

Ik was een beetje ‘klaar’ met de gewone therapie, die inzoomt op problemen en waar je lamlendig buiten komt omdat je een uur lang hebt moeten graven in zooi. Ik graaf liever in mezelf, op zoek naar kracht, wijsheid en inzicht.

Knippen & plakken

Zo gezegd, zo gedaan. De vrouw die me bij het graven begeleidt, gaf me de opdracht een collage te maken van manbeelden en vrouwbeelden die ik heb. Ik haat creatieve opdrachten, en met name ook collages. Dus stelde ik het uit, en een uur voor ik moest gaan, nam ik snel wat oude tijdschriften en begon ik te scheuren.

De libelle-trut

Het resultaat was verbluffend. Aan de ‘vrouw’-kant had ik een foto uit Libelle (hoe kom ik in godsnaam aan een Libelle?) van een blonde vrouw in een fleurige jurk die op een tuinfeestje met een grote glimlach een prachtige salade serveert. De andere plaatjes daar waren allemaal varianten op deze vrouw. Een soortgelijke vrouw die een prachtige cake uit de oven tovert, glimlachend en met een blinkend aanrecht. De vrouw die een telefoontje doet aan een opgeruimd bureau, alweer met de glimlach. Alles onder controle! Dat straalt ze uit. En ook dat ze het helemaal voor elkaar heeft en dat ze ervan geniet. Ze heeft het druk, dat is duidelijk. Maar ze redt het en ze slaagt er in fleurige salades te maken, prachtige cakes te serveren, haar werk te doen aan een net bureau en te glimlachen. Haar benen zijn onthaard, ze heeft geen uitgroei, geen wallen, en ze is ondanks haar cake niet te dik. Ligt vast aan de salade.

Eerlijk? Ik heb een bloedhekel aan die vrouw. Ze ergert me, ze ergert me verschrikkelijk. Ik vind haar burgertruttelijk en stupide.

Slons alias ploetermoeder

En nog eens eerlijk? Ik ben godganse dagen aan het streven om die vrouw te zijn. Dat ik schromelijk misluk in dat streven, is wel duidelijk. Ik vind mijn huis vaak vuil en rommelig, ik kan geen perfecte cake bakken en ik kan me niet meer herinneren wanneer ik een  fleurige salade heb gemaakt. Ik kan niet mijn kindjes animeren en mijn aanrecht proper houden tegelijk. Ik zit gestresseerd omringd door kopjes koffie aan mijn bureau of suf van vermoeidheid. Ik voel me vaak zo morsig en vermoeid, de wallen staan me nader dan de glimlach en ik heb niet alles onder controle. Ik eet de hele dag zoetigheid omdat mijn wilskracht aangetast is door de vermoeidheid, ik vis wel eens een beschimmelde appel uit de fruitmand en meestal zit er een vlek op mijn kleding. Daarenboven heb ik zelden gepoetste schoenen aan. Ik kan nog even zo doorgaan, maar het moge duidelijk zijn: dat soort dingen heeft de Libelle-vrouw niet voor. En nu denkt u, lezer, natuurlijk dat ik een volslagen slons ben. Wat vast zo is (we noemen dat tegenwoordig ploetermoeder), maar dat is het punt van dit stukje niet.

Het punt van dit stukje, is dat ik eigenlijk heel de tijd bezig ben met iemand te proberen zijn die ik een trut vind. Hoe idioot is dat? Ik stond er zelf van versteld.

Wolfsvrouw

En waar ik ook van versteld stond, is dat ik geen alternatief heb. Ik heb geen flauw idee wat ik dan wel moet proberen zijn, als het niet die Libelle-vrouw is met rechte tanden, een mooie glimlach en alles-onder-controle-look. Wat ik zelf wil zijn, bedoel ik dan. Wat voor vrouw ik wil zijn, die ik geen trut zou vinden. Het enige dat ik uitgeknipt had, was een wolvin. En dat heeft dan weer een link met een boek van Clarissa Pinkola Estes, die de wolfsvrouw als instinctief, wijs en krachtig beschrijft. Maar goed, hoe zet ik de wolvin om in een vrouwbeeld dat ik kan hanteren? Nou ja, vast wel met haar op haar benen :).

Shortcuts en duizend bochten om alles voor elkaar te krijgen

Toen ik de boostyourpositivitychallenge volgde, moest ik ook vaak aan de Libelle-vrouw denken. Serieus, ik vind iedereen die meegedaan heeft hardstikke sympathiek en ik het superveel bewondering voor hen, maar soms denk ik: is dat het dan, vrouw zijn, hier en nu? De slimste shortcuts hebben om alles onder controle te houden, een lijstje snelle gerechtjes om je gezin zelfs als het druk is verantwoord te voeden, een uurtje in bad als je gestresseerd bent… Ik vroeg me ook vaak af wat de mannen achter de positivity-vrouwen deden, aangezien behoorlijk wat shortcuts gingen over het combineren van alles in het huishouden met werken en kinderen.

Wil ik zo iemand zijn, met shortcuts en een lijstje verantwoorde recepten achter de hand? Misschien is dat de vraag niet eens, het lukt me namelijk niet. (Ik maak een weekmenu en volg het lekker niet en ben vaak te moe om te stofzuigen elke avond, wat nochtans een essentiele shortcut van mij is om de zaken niet te doen ontsporen thuis.)

Misschien is de vraag: wil ik meedraaien in een wereld waarin die perfectie verwacht wordt die ik te lijf zou kunnen gaan met shortcuts, slimmigheden en een doorgedreven organisatie om alle balletjes in de lucht te houden?

Ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik de vraag stel omdat ik voel dat het me allemaal niet lukt, beantwoorden aan dat bedrijvige plaatje. Met een leuk jurkje en geëpileerde benen salade serveren op een feestje waar mijn zonen zonder snottebellen rondlopen. Is het een kwestie van: ik kan niet winnen, dus ik doe niet meer mee? Of is het terecht om er vraagtekens bij te zetten?

Edelherten, boeken en bomen

Nou, voor wie wil weten wat ik aan de mannenkant had geplakt… : bomen, boeken, natuurbeelden, een edelhert, wandelschoenen. Blijkbaar kamp ik met een innerlijk verlangen naar de natuurman: noest, krachtig, een beetje ruig. De wolvin en de natuurman. Hm. Iemand ergens nog zo eentje op overschot?

What about you? Durf jij de collage maken? Wat voor beelden krijg jij aan de verschillende kanten? Hoe sta je tegenover de Libelle-vrouw? Hou je alle balletjes in de lucht en wil je dat ook? En wanneer stond je voor het laatst in je mooiste jurk met een stralende glimlach salade te serveren?