De corona cursus

De crisis brak uit.
Snel beloofde de regering steun voor ondernemers.
Snel vulde ik een formulier in, er op vertrouwend dat het wel goed zou komen.
Ik was immers nét op het punt dat ik genoeg opdrachten had mijzelf een eerste keer echt een maandloon te betalen. Maar met de corona crisis werd binnen enkele dagen het meeste geannuleerd.

We zijn drie weken verder.
Ik heb al twee mailtjes van de gemeente gekregen. Dat ze het nog niet rond hebben. Maar dat we alvast een kopietje moeten maken van ons identiteitsbewijs.
Ik heb geen idee wanneer het wel rond zal zijn en op welke steun ik mag rekenen.

En toen gingen Pieter en ik naar ons favoriete restaurant. Ze waren twee weken dicht geweest, en toen waren ze weer open gegaan met een leuk afhaalmenu.
Voor een schijntje van wat we normaal betalen zaten we heerlijke Melanzane di Parmigiani te eten aan onze eigen keukentafel, voor de gelegenheid maar tot restaurant omgedoopt.

Het voelde goed.
Win-win.
Wij aten lekker, en we steunen ons favoriete restaurant.

En toen besloot ik ook een afhaalmenu te maken.
Normaal geef ik cursussen in een lokaal, met echte mensen en een bord en veel materiaal.

Nu heb ik een afhaalcursus gemaakt.
En mijn vraag is: wil jij me steunen en mijn afhaalcursus kopen?

De cursus bevat 12 ‘gangen’: opdrachten om specifiek in deze coronatijd te reflecteren, je creativiteit lichtjes wakker te kriebelen.

Op mijn menu staat de cursus. Zonder meer. Voor 24,95 euro. Dat is inclusief btw.
Je kan ook voor de steunvariant gaan: corona cursus plus. Dan betaal je 45 euro inclusief btw voor dezelfde cursus.
En tenslotte kan je ook de XL-variant kiezen voor 199 euro. Dan doen we drie keer een coachingsgesprek via Zoom, na elke vier lessen die jij hebt gedaan. Als je je aanmeldt, contacteer ik jou om de gesprekken in te plannen.

De corona cursus vind je hier.
De corona cursus plus (de steunvariant) vind je hier.
En de XL-cursus vind je hier.

Je helpt me door dit door te geven aan mensen die hier mogelijk zin in hebben.

Alvast dankjewel.


Een dag uit het leven van Prinses en cO: oktober 2015

Elke maand beschrijf ik een banale dag uit ons leven. En soms vergeet ik het een keer. De dagen die ik beschreven heb (hier vind je het lijstje) opnieuw bekijken, is voor mezelf best leuk om te doen. Het lijkt alsof het leven maar voortkabbelt, maar eigenlijk gebeurt er heel wat.

Een dag uit oktober, alsjeblief!


06u02. ‘Flesje? Flesje?’ Elke ochtend als peuterbroer zijn flesje vraagt, heb ik het gevoel dat het midden in de nacht is. Ik ben absoluut geen ochtendmens. En ik kom traag op gang. Eigenlijk zijn mijn beste uren tussen 20u en 1u ’s nachts. Dan denk ik helder en gestructureerd, kan ik creatief zijn, doorwerken, bergjes verzetten. Ik heb recent aanvaard dat dit zo is en gun mezelf die momenten te benutten, ook al kost het me slaap. Want de peuter houdt weinig rekening met zijn moeders bioritme. Dat maakt dat er nog steeds dagen zijn dat ik met twee blikjes pepdrank en drie koffies op, in een diepe slaap kan vallen, om 21u ’s avonds, ondanks het werk dat gedaan moet worden.

09u00. Het heeft me moeite gekost, maar we zijn aangekleed geraakt, we hebben ontbeten, de jongens zijn op school/in de opvang en ik ben vertrekkensklaar. Vandaag moet ik materiaal dat ik ontwikkeld heb met een aantal collega’s gaan testen.

09u45. File, door een ongeval. Vervelend, heel de dag geraakt in de war.

12u30. Het materiaal is getest. Mijn hart ging er letterlijk sneller van kloppen. Het werkte namelijk veel beter dan ik zelf had gehoopt of me had voorgesteld. Het is materiaal waarmee een bepaald reflectieproces begeleid en gestimuleerd wordt, alsook het verwoorden ervan. Ik heb kippenvel na de test en voel me begenadigd dat ik zo dicht bij de diepte van mensen kan komen door mijn werk, en dat ik ze ook daarin een stapje vooruit kan laten zetten. Ik ben razend trots op het materiaal, en bel nog even met de vormgever vooraleer ik opnieuw vertrek.

13u45. Thuis. Razende honger, maar eerst de secretaresse een aantal documenten sturen zodat ze de mappen voor de opleiding die ik geef kan klaarmaken. Vervolgens beantwoord ik drie mailtjes, doe ik een dringend telefoontje, en schrijf ik een verslagje van de test waarbij ik de werkpunten en ideeën die uit de test voortkwamen, oplijst en deel met mijn collega’s. Oh ja, honger! Ik loop naar beneden, maak twee boterhammen en eet tijdens het typen.

15u30. Shit, de school is uit! Ik schrijf snel wat ik zeker nog moet doen op het whiteboard op mijn werkkamer. Vervolgens pak ik mijn spullen en die van de kinderen, ren ik de trap af met de was, maak ik de machine leeg, gooi mijn handtas leeg en sorteer ik snel mijn spullen, stop mijn iPhone en gsm in de oplader, ren naar de auto, bedenk me en ren terug, neem twee koekjes en vertrek om de kinderen op te halen. Als ik geen koekje bij heb voor na schooltijd, veranderen mijn hongerige kinderen in monsters.

17u00. Mijn maag doet er pijn van. Normaal gezien vertrek ik nadat ik de kindjes ’s ochtends heb afgezet bij school en opvang en worden ze opgehaald door anderen. Nu moet ik ze wegbrengen voor het avondeten en doorrijden naar mijn werk. Mijn hart breekt in tienduizend stukjes, de jongens voelen het. De sfeer is bedrukt, het afscheid lastig. In mijn hoofd probeer ik te herhalen dat het toch maar een flinke 24 uur is deze keer. En toch.

18u00. De baan op. De zon staat laag, de weg is vrij, mijn navigatiesysteem geeft 198 km aan. De auto voelt als een tweede huid, ik denk nergens meer over na, we bewegen samen. Wat een genot, het verder glijden in tijd en afstand, de duisternis die valt, het tussen hier en daar zijn. De perfecte eenzaamheid.

19u55. Op kantoor. Ik voel me het kantoorspook als ik langs de lege ruimtes loop. Waar ik voorbij loop, gaan lichten aan. Ik doe het nodige en neem de spullen mee die de secretaresse heeft klaar gezet. Nog een koffie. O jee, avondeten vergeten. Nou ja, ik kan het wel hebben. Waarom ben ik niet beter georganiseerd, foeter ik inwendig.

21u30. De laatste veertig kilometer zijn heel kalm. Lege, donkere wegen. Ik in opperste staat van concentratie. Plots duikt links van me het hotel op dat de secretaresse heeft gereserveerd. Als ik het zelf doe, neem ik de goedkoopste B&B die ik kan vinden, en geef ik meteen ook ontbijtinstructies (ik eet amper ’s ochtends, dus doe alsjeblieft geen moeite en zeker geen melkproducten, wel koffie en fruit). Het ziet er deze keer naar uit dat ik in luxe ga slapen, baden en ontbijten. Het voelt een beetje feestelijk. Op mijn ruime kamer zet ik een kopje koffie, knip ik her en der lampjes aan, klap ik mijn computer open.

23u35. Ik zet de puntjes op de i voor de cursus die ik morgen ga geven. Daarna ga ik in het grote bed liggen en denk na. Ooit was ik de huismussigste huismus van Leuven. Ik ging tussen de lessen door zelfs naar huis om te lunchen omdat ik zo graag in het huis was waar ik toen samenwoonde met mijn toenmalige partner. Ooit ging ik eens twee dagen op weekend met vriendinnen en dat was al een hele onderneming met buikpijn en stress. Ik heb dit leven als vliegende vogel nooit geambieerd en sta er elke keer nog wat van in verwondering. De bijzondere plekken waar ik kom, de fijne ontmoetingen, de kleine luxe soms, het lekker bij mezelf zijn, de uitersten, de lange dagen, de schoonheid van het onderweg zijn, hoeveel dag er in een dag kan.

Two days off? Prinses heeft een gek idee – doe je mee?

Door omstandigheden kwam ik op de website van een inspirerende plek terecht. Ik zag dat je aan yoga kon doen voor het ontbijt, en dat er ruimte was om te wandelen, te mediteren, stil te zijn, in gesprek te gaan.

Ik voel al een tijdje een honger. Naar even dat stapje achteruit, even gaan nadenken met mezelf. Verstillen. Vertragen. Afstand nemen. Denken. Doordenken.

Ik mailde de plek en vroeg of ik daar terecht kon met die nood.
Het antwoord kwam net en was ‘nee’. Ze werken enkel voor groepen.

Wat jammer, dacht ik.

En toen ging ik pompoensoep maken. Het huishouden heeft hier best te lijden gehad onder een vreselijke drukte, en het doet me zo veel deugd gewoon even te vertragen, de eenvoudige handeling te doen van het snijden van een pompoen, even op ’t gemakje, zorg dragen voor dit huis en zijn bewoners.

Die momenten bieden ruimte voor ideeën. Ik dacht: ‘waarom doe ik niet gewoon alsof ik een groep heb en vraag ik wat losse mensen om samen daarheen te gaan?’.

En vervolgens dacht ik: ‘waarom maak ik geen groep en maken we er ook echt wat van?’.

Het idee evolueerde tot: two days off. Even weg, even gaan nadenken, met een groepje mensen die daar ook aan toe zijn. Niet het uitwisselen van huis-, tuin- en keukentips, maar het echte gesprek aangaan met onszelf en elkaar. Waar sta ik, wie ben ik, wat wil ik? Vanuit professioneel standpunt heb ik één en ander in huis om daar een programma rond uit te werken met individuele activiteiten, activiteiten in groepsverband, activiteiten in tweetallen, en veel ruimte tussendoor om te wandelen, thee te drinken, even alleen te zijn, yoga voor het ontbijt en biologische voeding. En misschien hebben mensen die daar behoefte aan hebben daar ook wel ideeën over mogelijke activiteiten.

Dus. Two days off.
Doe je mee?

Bedenk: het is een embryonaal plan. Nog geen concrete plannen voor data, prijzen van het verblijf, invulling van het programma. Wel ideeën.

Maar als je denkt ‘ja!’, mail me dan even. Op prinsesopdekikkererwt@outlook.be. Zet in het onderwerp: two days off.
Beschrijf me heel kort wie je bent, en waarom je graag ‘two days off’ wil, wat je daarvan zou verwachten. Dan ga ik eens kijken of we dat kunnen organiseren.

Dwarrelgedachte

Een paar dagen geleden had ik een gesprekje met mijn babysit. Eén van mijn babysits, één uit dat legertje geweldige jonge dames, die met veel moed en energie mijn twee aapjes te lijf gaan.

Het ging over de examens. Ze was ook in de examens komen babysitten, iets waar ik als jongere nooit aan had kunnen/mogen denken. Dan zei ze dat ze ‘klaar’ was met studeren. Ik was nooit klaar met studeren. Of dat het niet zo veel was en ze best een uurtje later kon beginnen. Ik vond het altijd veel, en kon nooit een uurtje later beginnen.

Ik vroeg haar hoe ze terugkeek op de examenperiode. Het was allemaal goed gegaan, veel beter sinds ze van richting veranderd was. Die richting van vorig jaar had ze ook wel kunnen blijven doen, maar met meer moeite. En nu ging ze naar de bibliotheek, boeken lezen, en een dagje shoppen met vriendinnen en naar de film.

Ik dacht even terug aan mezelf, en aan hoe ik altijd – door mezelf? door mijn ouders? – zo hoog mogelijk gemikt had. Misschien heb ik niet alles er uit willen halen wat er in zat, maar alles er uit willen pérsen wat er zin zat. En misschien was het leven leuker geweest tot nu toe als ik een versnelling lager had geschakeld, het mezelf wat makkelijker had gemaakt en zo wat ruimte had gecreëerd om te ‘zijn’.

En misschien kan ik dat inzicht ook op vandaag toepassen.

En zo blijven ze maar dwarrelen. Die puzzelstukjes met gedachten en inzichten, in deze nogal woelige ontwrichte periode. Ooit leg ik er een puzzel van, bedenk ik. En terwijl ik het schrijf, weet ik heel goed dat het nooit statisch zal worden, ‘zijn’ en ‘leven’ en ‘ik’, maar dat het altijd een dynamisch gebeuren zal zijn, waarbij puzzelstukjes geschud, weggehaald en toegevoegd worden.