De corona cursus

De crisis brak uit.
Snel beloofde de regering steun voor ondernemers.
Snel vulde ik een formulier in, er op vertrouwend dat het wel goed zou komen.
Ik was immers nét op het punt dat ik genoeg opdrachten had mijzelf een eerste keer echt een maandloon te betalen. Maar met de corona crisis werd binnen enkele dagen het meeste geannuleerd.

We zijn drie weken verder.
Ik heb al twee mailtjes van de gemeente gekregen. Dat ze het nog niet rond hebben. Maar dat we alvast een kopietje moeten maken van ons identiteitsbewijs.
Ik heb geen idee wanneer het wel rond zal zijn en op welke steun ik mag rekenen.

En toen gingen Pieter en ik naar ons favoriete restaurant. Ze waren twee weken dicht geweest, en toen waren ze weer open gegaan met een leuk afhaalmenu.
Voor een schijntje van wat we normaal betalen zaten we heerlijke Melanzane di Parmigiani te eten aan onze eigen keukentafel, voor de gelegenheid maar tot restaurant omgedoopt.

Het voelde goed.
Win-win.
Wij aten lekker, en we steunen ons favoriete restaurant.

En toen besloot ik ook een afhaalmenu te maken.
Normaal geef ik cursussen in een lokaal, met echte mensen en een bord en veel materiaal.

Nu heb ik een afhaalcursus gemaakt.
En mijn vraag is: wil jij me steunen en mijn afhaalcursus kopen?

De cursus bevat 12 ‘gangen’: opdrachten om specifiek in deze coronatijd te reflecteren, je creativiteit lichtjes wakker te kriebelen.

Op mijn menu staat de cursus. Zonder meer. Voor 24,95 euro. Dat is inclusief btw.
Je kan ook voor de steunvariant gaan: corona cursus plus. Dan betaal je 45 euro inclusief btw voor dezelfde cursus.
En tenslotte kan je ook de XL-variant kiezen voor 199 euro. Dan doen we drie keer een coachingsgesprek via Zoom, na elke vier lessen die jij hebt gedaan. Als je je aanmeldt, contacteer ik jou om de gesprekken in te plannen.

De corona cursus vind je hier.
De corona cursus plus (de steunvariant) vind je hier.
En de XL-cursus vind je hier.

Je helpt me door dit door te geven aan mensen die hier mogelijk zin in hebben.

Alvast dankjewel.


De ochtendclub

Dit is Haarlem – in het ochtendgloren.
Ik heb de foto genomen in de Vijfhoek, waar mijn Tiny Office is.

Deze Coronatijd heeft me de ochtenden gebracht.
Ik was altijd een snoozer. Echt. En dan nog had ik eerst drie koffies nodig voor ik aanspreekbaar was. En vaak kwamen we ook nog te laat op school omdat ik niet op gang kwam.

Sinds enkele weken (ik ben echt de tel al kwijt) sta ik vroeg op en werk ik voor Pieter gaat werken. En dan neem ik het thuis over. In de late namiddag gaan we met het gezin fietsen (want dat mag nog) en na het eten-bad-bed-gebeuren vertrek ik weer naar kantoor. Ik merk echter dat die avonduurtjes een pak minder magisch zijn dan de ochtenden.

Anyway.
De ochtenden dus.
Ik hou van de stilte. Ik hou van het licht zien worden (en ja, met het zomeruur begin ik nu weer in het donker en werk ik naar het licht).
Ik hou ervan dat ik voor het ontbijt al bergjes kan verzetten, podcasts maken, schrijven, denken, creëren. En dat ik dan naar huis fiets en dat iedereen in pyjama is en blij is om me te zien.

Dat bracht me op het idee vanuit mijn bedrijf ‘The Artist’s Way’ een ochtendclubje aan te bieden. Voor een weekje. Een soort cursus.

Het thema is: je innerlijke criticus temmen. In mijn werk voor The Artist’s Way zie ik hoezeer mensen geremd worden door dat stemmetje vanbinnen dat de naarste dingen zegt. Dingen die je NOOIT luidop tegen een ander zegt, maar wel de hele tijd tegen jezelf. Soms zelfs onbewust.

Je bent niet goed genoeg.
Je gaat nooit … kunnen.
Zie je wel, het mislukt altijd.
Je ziet er weer zo slecht uit.


Of:
Twee weken na die bevalling zou je toch alweer wat op gewicht moeten zijn.
Je bent nu 35 en je weet nog niet wat je wil in je leven.


(…)

Dat allemaal.

Het idee is daar een week rond te werken.
Met online opdrachten. De eerste doe je op 5 april.
Op 6 april start dan de ochtendclub: een zoom meeting van 7 tot 8 waarin we met elkaar inchecken, inzichten delen uit de opdrachten en een voornemen maken voor de dag die komt.
Dat. Elke dag een opdracht en elke dag een meeting, van maandag 6 april tot vrijdag de 10de.

Je mag deelnemen in je pyjama. Met een kopje koffie of thee. Met een koffiekoek of een potje havermout. Met je haren door de war.

En de plaatsen zijn uiteraard beperkt want ik wil dat er in de meetings ruimte is voor iedereen om het woord te nemen.
Als je wil deelnemen, mag je mailen naar Hade@theartistswayonline.com
Beslis je voor dinsdag 20u, is de prijs €39,00. Daarna €49,00 en ik sluit de aanmeldingen vrijdag 3 april om 12u.

Haha.
Het is best grappig dit te lanceren.
Ik was er nooit op gekomen zonder Corona.
Maar het is zo leuk om dit te gaan doen.

Fijne zondag!

Voor onder de Kerstboom

Bevallen. Laatst had ik het er met een vriendin over. Ze vreesde dat de keerzijde van het maken van een bevalplan is dat mensen foute verwachtingen zouden hebben en sowieso teleurgesteld zouden zijn.

Voor de geboorte van de baby’s werkte ik tot vervelens toe aan mijn bevalplan, samen met de doula van het ziekenhuis. Er stond niets in over muziek en wierook. Het plan stond vol medische termen en wat-als-en. Baseline was echter dat er niets mocht gebeuren waar ik geen toestemming voor gegeven had. En als ik het niet kon: mijn man. Nee, ook niet knippen. Ook geen keizersnede. Toestemming vragen kan zo groot zijn als een vraag stellen. Er hoeft geen formulier aan te pas te komen (als er spoed is).

Tijdens een vorige bevalling was er immers wat mis gegaan op dat stukje toestemming geven. Ik heb die bevalling ervaren als geweld. De beelden hebben me lang achtervolgd. Beelden van verpleegsters die op mijn buik lagen, zweet parelend op hun voorhoofd. De reflectie in het raam van het bloedbad na de knip. Het geluid van het knippen. De geweigerde verdoving die toch gezet werd terwijl ik kermde dat ik het niet wou. De mensen die ik vertrouwde en die aan de kant stonden en toekeken.

Tijdens de tweelingzwangerschap kwamen de beelden en masse terug. Ik had depressieve gevoelens, angsten, ik huilde veel, ik kon niet echt uitkijken naar de komst van de baby’s. Het boek ‘Perfecte bevallingen bestaan niet’ opende mijn ogen over de impact van een bevalling op je welbevinden (relationeel, fysiek, emotioneel, …). Ook jaren later. Samen met een verloskundige werkte ik aan het trauma, maar dat was zo heftig en ik had al zo weinig energie. En per sessie betaalde ik ongeveer 100 euro uit eigen zak. Ik kon het niet opbrengen en stopte met de therapie.

De bevalling van de tweeling bleek heel helend te zijn. Er werd naar me geluisterd. Alles werd met me besproken. Ik mocht bevallen zoals ik het wou. Ik kon er op vertrouwen dat mijn doula wist wat ik wou. Ik heb heel veel geluk gehad met twee natuurlijke geboortes, maar zelfs als ik naar de operatiekamer was gebracht voor een keizersnede, was het niet traumatisch geweest omdat ik me als mens gehoord en gezien voelde door de hulpverleners.

Achteraf gezien had ik jaren eerder mijn eerdere bevallingstrauma willen verwerken zodat het me niet zo dwars had gezeten. Ik vraag me oprecht af wat het gedaan had met mijn lichaamsbeeld, zelfbeeld, zwangerschap, … als ik mijn verhaal een plekje had gegeven.

Janneke Jonkman, schrijfster van het beste tweelingboek ooit, biedt een online cursus aan om je bevallingsverhaal te schrijven en te helen. Ik wens alle mama’s met een bevalling die blijft hangen toe om deze cursus onder de kerstboom te krijgen. Van jezelf of van iemand anders.