Hoera voor… Collect & go!

‘Hoera-voor’ is een reeksje op mijn blog met survival-strategieën voor (single) moms. Het is heel erg not-me om dit soort blogs te schrijven. Lees het vooral niet als strategieën van de specialist, maar als toevalstreffers van de moeder-chaoot. En doe er je voordeel mee.

Euforie zit ‘m soms in kleine details.

Lees volgende scenario’s, gebaseerd op waargebeurde feiten:

(1) Het is zaterdagochtend, de winkel is loaded. Inwendig foeter je. Waarom ben je niet eerder komen winkelen? Dan realiseer je je: er was geen mogelijkheid. Heel de week gewerkt, gerend en gevlogen, dus zaterdagochtend it is. Kleine zoon zit in de kar, grote zoon wil er perse op staan. Dat stuurt erg onhandig en uiteraard laat hij zich drie keer vallen, zodat je per ongeluk tegen zijn benen rijdt en hij het op een heel luid jammeren zet. Als je geluk hebt, huilen kan immers ook. Krijsen is gelukkig zeldzaam. Intussen vraagt de kleine zoon elke rayon of hij mag stappen. Nee, dat mag niet. Vier handjes strekken zich uit naar elk ‘proevertje’ dat er is. Ze maken geen onderscheid tussen stukjes worst, een bekertje wijn of koeken. De eerste twee kan je nog net uit hun handen trekken (‘dit zijn dode dieren!!!’- ‘nee, domme moeke, dit is worst’ en ‘dit is voor grote mensen!’ – krijspartij). Uiteindelijk geef je toe en passeer je dan maar een aantal keer subtiel voorbij de tuckoekjesproevertjes. Maar later toch weer spijt, want ze hebben er dorst van gekregen en het is nogal moeilijk uit te leggen dat die drankjes in de kar eerst betaald moeten worden alvorens genuttigd. En dan… Alarm!!!!! Brand? Nee, plassen. Of erger. De wc in de Colruyt weet je al zijn en de beleefdheid toestemming te vragen om die te gebruiken is ook al overboord. Spurten, altijd, want beide zonen hebben een edgy alarm als het over dat soort dingen gaat. Zo, dat ging weer net goed. Je wist het zweet even van je voorhoofd en kan nog net het hand van de oudste uit de broodmachine trekken. Hij was op zoek naar korstjes. Aan de kassa voel je je niet lekker. Opgedraaid. Je probeert wat in te schatten hoe hoog de rekening zal zijn en houdt je vingers crossed dat er genoeg geld op je rekening zal staan. De kinderen hebben nog even ruzie over wie nu de extra korting kaart aan de meneer of mevrouw mag geven en er is nog wat onvrede omdat ze geen speelgoed hebben mogen kiezen, maar daarna gaat het vlotjes. Kinderen in auto, auto laden, naar huis rijden, kinderen uitladen, honderd keer op en neer naar de auto om de boodschappen uit te laden terwijl je natuurlijk ogen op je rug wenst om te kijken of de kinderen het pand niet verlaten via de openstaande voordeur, pizza in de oven als noodoplossing, want met winkelen ben je toch zo drie uur kwijt.

(2) Je agenda geeft je een herinnering. O ja, de winkel! Het is bijna twaalf uur, je bent thuis aan het werken. De kinderen zitten op school. Relax rijd je naar de winkel waar je de aparte ingang van de Collect & Go mag nemen. Er staat niemand, je bent zo aan de beurt. Een enorme winkelkar staat klaar en de twee mannen van de winkel zijn druk in de weer om ook de diepvriesproducten en de koelkastproducten toe te voegen. Alles zit netjes gesorteerd in bakken en staat al op een kar. Je krijgt ook een gratis productje, leuk. En de servicekost valt weg omdat je vijf pakken pasta hebt gekocht. Nice. Extra korting-kaart scannen, betalen (je weet ongeveer hoeveel het gaat zijn – geen stress), auto inladen, kar terugbrengen, grapje maken met de man van de winkel en klaar. Thuis alleen nog alles snel uitladen, een boterhammetje maken, en om één uur zit je alweer aan je bureau.

Als je eenmaal kennis gemaakt hebt met het tweede scenario, wil je niets anders meer. Enkele voordelen op een rijtje:

  • Je kan producten rustig vergelijken met alle info op het scherm. In de winkel kan dat in principe ook, maar met twee kinderen heb je soms de neiging gewoon om het even wat dat lijkt op wat je wou kopen in je karretje te gooien.
  • Je kan de extra korting kaart bewust inzetten.
  • Impulsaankopen (denk: chips en chocola) zijn te reguleren.
  • Je weet ongeveer wat je gaat uitgeven.
  • Je kan verschillende lijstjes opslaan in het programma waarbinnen je bestelt, bijvoorbeeld het lijstje ‘maandelijks’, ‘wekelijks’ en ‘extraatjes’. Vooral mijn maandelijkse lijst is handig omdat ik probeer één keer naar de Colruyt te gaan en verder via het voedselteam te kopen. Al mijn vaste producten staan er in en ik heb een lijstje voor mezelf van de categorieën die ik dan moet aanvullen, waardoor ik heel snel kan ‘winkelen’. Op dat lijstje staat ook mijn paswoord en mijn gebruikersnaam, zodat ik alle info bij de hand heb.

Nadelen? Sommige producten zoals fopspenen en nylon kousen zitten niet in Collect en go, daar moet je dan even de winkel voor door. Dat is toch nog dubbel werk dan.

Maar dat weegt niet op tegen de voordelen. Wij zijn fan. Hoera voor Collect & go!

 

Hoera voor … het verspakket van Albert Heijn!

‘Hoera-voor’ is een reeksje op mijn blog met survival-strategieën voor (single) moms. Het is heel erg not-me om dit soort blogs te schrijven. Lees het vooral niet als strategieën van de specialist, maar als toevalstreffers van de moeder-chaoot. En doe er je voordeel mee.

Ik heb er al eens over geschreven, namelijk hier, maar het verspakket van Albert Heijn kan niet voldoende bewierookt worden. Niet alleen is het pakket, vooral verkrijgbaar in de Nederlandse filialen, in mindere mate ook in België, gepimpt zonder in prijs toe te nemen, maar ook zijn er weer wat nieuwe opties bij gekomen.

Gepimpt? Aanvankelijk ging het om een ‘vers kookpakket’, in een plastieken bakje. Intussen is het wat luxer geworden, in een kartonnen bakje, wat breder. Jammer genoeg nog steeds met plastiek ingepakt. Op de kartonnen wikkel staat het eenvoudige recept, dat hoef je niet meer (een beetje vochtig) van onder de groenten te halen.

Er zijn ook wat nieuwe opties, zoals de Turkse groentekebab en  het pompoensoeppakket.

De instructies zijn altijd simpel, de prijs tot dusver altijd onder de vijf euro. En mijn kinderen lusten het meestal.

Je hangt niet vast aan een wekelijks bezorgde box en je kiest en beslist gewoon in de winkel.

Ik vind het zelf een pak makkelijker om te kiezen voor een gerecht dan voor ingrediënten waar ik dan een gerecht mee moet zien te maken. Het winkelt dus erg snel, weinig keuzestress, geen zoektocht naar ingrediënten. Nog een mooi voordeel is dat de portie meestal veel te groot is voor ons drietjes, ook al staat er op het pakket dat je er met vier van kan eten. Dat betekent dat als ik één keer twee pakketten kook, ik meestal eten heb voor dagen. Bijvoorbeeld de tomatensoep en de Italiaanse lasagna staan vandaag in veelvoud in mijn koelkast (drie porties van beiden voor ons drietjes). Dat je het op voorhand kan voorbereiden, is ook fijn. Voor na de volgende zwemles staat er looksaus in de koelkast, een tomatensalsa en een bakje vol geroosterde groenten. Thuiskomen, pittabroodjes warmen en quornblokjes bakken, en we zijn weer gesteld.

Nog meer variatie is dus welkom, liefst vegetarisch (al zit er geen vlees bij en kan je dus elk gerecht een vegetarische draai geven – bij de soepen zit wel vleesbouillon, jammer!). Wij zijn fan! Hoera voor het verspakket van Albert Heijn!

Een dag uit het leven van Prinses & cO: juni 2015

Het plan was elke maand een dag uit ons leven te beschrijven. Toen ging het even mis (een dipje met moeizaam terugvechten) en daarmee was de ketting even verbroken. Hier pik ik de draad weer op en maak jullie deelgenoot van een dag in juni.


[06u02]
Er is een tijd geweest waarin ik wou dat de dagen snel voorbij gleden, omdat ik ze moeilijk kon verdragen. Ik telde letterlijk de uren en soms zelfs de minuten af tot de jongens sliepen en ik dus ook enigszins legitiem naar bed kon. Intussen betrap ik me er soms op dat ik in bed lig te denken: ‘was het alvast maar morgenvroeg!‘. Zo ben ik gisteren ook ingeslapen. Helaas ben ik geen ochtendmens en ’s ochtends is dat nachtelijk gepopel om aan de dag te beginnen zoek. Babyzoon heeft een permanente plek bij mij in bed versierd. I do not mind. Alleen heeft hij van die vroege vogel-neigingen, en bevind ik me bijgevolg soms plots met een pamperkont op mijn hoofd en word ik geslagen met een boekje. Zo ook vanochtend. Ook goedemorgen deze morgen. Grmbl.

[07u50]
Jaja, het lukt! Sommige dagen zit alles tegen, maar nu gaat het verbazend vlot. Ik vertrek om 8u zoals gepland, zet de mannen af en rijd richting mijn eerste opdracht als zelfstandige in bijberoep. Ik ben al een tijdje bezig met mijn ‘andere’ eerste opdracht, die er meer uit bestaat een proces te begeleiden met een team en materiaal te genereren. Maar vandaag ga ik dus daadwerkelijk een hele dag met een team werken. Van 9 tot 16u. Het gekke is dat ik dat in mijn ‘echte baan’ wekelijks doe, maar het nu toch weer spannend vind omdat het ‘voor mezelf’ is.

[11u22]
Het loopt! Ik heb vier werkvormen voorzien voor de dag, twee in de ochtend, twee in de namiddag. We zitten op schema, het team doet mee, ik heb een persoonlijke klik met iedereen, en ik sta zelf verbaasd over de dynamiek die ontstaan is.

[14u37]
Nog steeds op schema. Er gebeuren interessante dingen. Ik ben in een prettige soort constante concentratie, probeer dingen terug te koppelen, onder woorden te brengen, met elkaar te verbinden en ‘aan te raken’. Zo dankbaar dat dit kan.

[16u30]
De directeur van de organisatie heeft zijn tevredenheid uitgedrukt. De teamleden zijn enthousiast vertrokken. Ik gons van de energie. Ik stap in de auto en ben net op tijd op de school van Kleuterzoon voor die zal sluiten. We halen samen Babyzoon op. Nu beginnen de moeilijke uren. Spitsuur met twee vermoeide kinderen. Koken met ééntje aan mijn been en ééntje doe heel de tijd om aandacht en hulp vraagt. Ik blijf het soms echt heel erg onmogelijk vinden, dat alleen moederen. Het is vaak het meest confronterend als ik moe en hongerig thuis kom na hard werken, met twee vermoeide en hongerige kinderen, en dat ik dan nog eens de koelkast moet open trekken, hopen dat er iets in zit en beginnen koken, terwijl ik iedereen kalm moet houden. Ik weet dat ik me op dat vlak duizend keer beter zou kunnen organiseren, met weekmenu’s en een diepvriezer met gezonde zelfgemaakte maaltijden voor dit soort dagen, maar er zit een grens aan wat ik georganiseerd krijg. En die ligt net voor het stadium weekmenu’s en diepvriesvoorraad op dit moment.

[19u33]
Tranen, tuiten, gedoe, maar ze slapen. Allebei. Die uren met de jongens hebben me veel meer leeg gezogen dan die hele dag met dat team. Het duurde eventjes voor ik dit zelf merkte, kon erkennen en durfde zeggen, in een wereld waarin moeders elkaar nogal eens misprijzend aankijken. Maar nu dus luid en duidelijk: ik vind die chaosuren met een kleuter en peuter helemaal niet zo leuk. Ik vind het hoogst vermoeiend om heel te tijd te interveniëren in hun ruzies, te troosten, aan te moedigen, politievrouw te spelen. Ze worden de hele tijd door  vies, ze eten niet netjes en maken daarbij de hele tafel en meestal standaard de vloer vuil. Kleuterzoon zeurt aan tafel omdat hij niets lust, terwijl Babybroer zijn erwtjes in zijn appelsap gooit. Ze zijn zelden ‘content’, houden niets langer dan een kwartier vol, huilen beurtelings of tegelijk. Ik vind dat uitputtend tot de tiende macht.
Vermoeid raap ik hun kleedjes bij elkaar, vul een machine was. Ik wil mijn timer zetten en de keuken opruimen, maar ergens blijf ik treuzelen en het kost me verdraaid veel moeite om weer in gang te geraken.

[21u22]
Ik. Moet. Yoga. Doen. Ik ben zo leeg, maar ik weet dat het half uurtje waar ik nu zo tegen op kijk, het verschil gaat maken. Daar gaan we, een half uurtje Adriene. Het beste half uurtje van de dag.

[22u00]
Ik weet echt niet hoe het zo werkt met die yoga, maar na een half uurtje yoga voel ik me wat milder ten opzichte van mezelf en de hele wereld, en wat beter. Ik besluit de administratieve dingen die ik vandaag moest doen naar morgen door te schuiven. Eén van de dingen op mijn lijstje is mijn eerste factuur schrijven als zelfstandige in bijberoep, voor de vandaag begeleide studiedag. Het gaat om een bedrag waar ik een week voor moet werken in loondienst. Dat voelt heel raar, maar ik nuanceer het met de volgende gedachten: (1) ik heb de organisatie in kwestie een lagere uurprijs gegeven dan ik officieel heb gekozen én die ongeveer de helft is van wat mijn werkgever voor mij krijgt per uur dat ik voor onze klanten werk; (2) ik heb de prijs per uur voor de voorbereidingstijd nog eens gehalveerd, wat ongebruikelijk is, en ik heb uiteraard dubbel zoveel voorbereidingstijd gedaan dan ik reken en (3) de helft van wat ik verdien gaat naar de belastingen. Dat doet er me ook weer aan denken dat ik dringend mijn aanbod op papier moet zetten, de website moet opbouwen, en aan acquisitie gaan doen. De opdrachten gaan niet uit de lucht blijven vallen.

[22u33]
Ik kus de Kleuter en ga dan naast de Baby liggen die met zijn romig kinderlijfje slapend in mijn bed rondzwerft. Ik lees nog een artikel, bekijk het mannetje nog eens lang, aandachtig, tevreden en in detail, en val in slaap.


Nog meer dagen uit ons leven? Neem hier een kijkje!