Bloemen en betonblokken

Een vriendin die aan de grens woont tussen België en Nederland, vertelde me dat er vorig jaar witte bloemen langs de grens zijn geplant. Een hele sliert van witte bloemen. Intussen worden die witte bloemen onderbroken door betonblokken.

Op het nieuws – dat ik echt nooit kijk maar nu een keer wel – zag ik triomf bij minister en politiemacht bij het sluiten van de grenzen en het terugsturen van de Hollanders naar Holland.
Slik – slik – slik.

Ik vertel er over, in de Tiny Podcast.
Deze is voor alle Vlamingen die ergens in het buitenland een nieuw leven zijn gestart. En nu even niet meer terug mogen.

De pijnplekjes

Het is een wonder dat ik hier al jaren blog.
Het is een wonder dat ik al sinds het begin van de Corona-crisis (ik ben zo gedesoriënteerd in de tijd – geen idee hoeveel weken het alweer is) elke dag om zes uur ga werken.

Er zijn nog wel meer wonderen.

Ik kan vrij goed met dingen beginnen. Ik heb wel vaak ideeën en ook een mate van impulsiviteit. Maar volhouden? Doorzetten? Vastshouden?
Dat is echt een uitdaging voor mij.

Eens de energie van de start, van het nieuwe weg is, word ik overvallen door de complexiteit van dingen. Door het feit dat er ook negatieve kanten aan zitten. Vervelende reacties. Een mate van saaiheid. …

Het proces van loslaten gebeurt dan niet bewust, maar onbewust. De zin is weg, de energie. En dan glipt het door mijn vingers en ben ik het plots kwijt. Alleen bungelt er dan nog ergens een los eindje. Een pijnplekje.

En zo heb ik er helaas meer dan ik zou willen.

In de Tiny Podcast deel ik drie strategieën om (toch) door te zetten.

De Tijd van de Introverten

Uiteraard is deze Corona-crisis verschrikkelijk. Ik ben me er echt van bewust dat het een ramp is. Dat er zieke mensen zijn, dat mensen dood gaan, dat er kinderen thuis zitten in onveilige thuissituaties, dat vrouwen opgesloten zitten met hun mishandelaar in sommige gevallen, dat er schoolachterstand ontstaat, dat de economie lijdt, … En dat vind ik oprecht allemaal heel erg.

Tegelijkertijd is de Corona-crisis voor mij als introvert persoon een soort opluchting. Ik denk dat de wereld extravert is en dat ik daar nooit zo goed in paste, maar me altijd wel in mindere of meerdere mate heb aangepast.
Er zijn tijden geweest – en dan spreek ik helaas over jaren – dat ik me permanent gecentrifugeerd voelde. Alsof ik niets meer van mezelf kon voelen. Sinds ik zelfstandige ben en bijvoorbeeld niet meer in een kantoortuin werk maar in mijn kleine kantoortje, is dat een pak beter. Ik heb meer tijd alleen, er zijn minder prikkels, minder vergaderingen, …

Maar door deze crisis realiseer ik me dat ik misschien mijn bedrijven wel opgezet heb naar het model van mijn vorige baan, met opdrachten waarvoor ik veel moet reizen en vergaderen. Als ik nu terugkijk naar de laatste maanden voor de crisis, dan besef ik dat ik totaal flipte als mijn oppas ziek was en ik ik dus niet kon werken. Dat ik heel de dag doorwerkte zonder eten. Dat ik om 17u echt met een ontploft hoofd thuis kwam en dat elke avond daardoor slopen was, want ik wou liefst wegduiken in mijn telefoon of een krant ofzo, maar de kinderen wilden dan liefst allemaal OP MIJ zitten en tegelijkertijd was er ook nog het eten-bad-bed en soms moest ik nog cursus gaan geven. Kortom: weer gecentrifugeerd. Ik was niet echt heel relaxed realiseer ik me nu.

Nu is er ook wat spanning natuurlijk. Ik verdien echt minder. Ik ben bang dat mijn bedrijf de zomer nog door moet voor het weer wat beter wordt. Ik wil mijn online cursus eindelijk in de wereld zetten en vind dat spannend. Ik werk ’s ochtends vroeg (en aauw, stom zomeruur) en als iedereen weer slaapt. Maar tegelijkertijd zijn veel dingen ook beter geworden want op een manier is introvert de norm in de wereld geworden door deze crisis, en ik voel me wakker, creatief, opgeladen. Ik ben er.

P.s. Sinds het zomeruur heb ik toch een soort dipje. Toch net te moe vrees ik. Ik merk dat ik de dingen die ik echt moet doen, niet meer gedaan krijg en dat ik dan ga worstelen met mezelf.

P.s. In onderstaande podcast vertel ik er dus ook iets meer over, maar misschien nog meer over vrouwencirkels en bewustzijn.

P.s. Ik kwam net op een ontiegelijk vroeg uur aan op mijn kantoortje, en er lag een brief dat er bloemen zijn gebracht bij de buren voor me.
Ik hoop echt dat ze voor mij is en dat het geen vergissing is :). Dat zit ik nu al de hele tijd te denken :). Geen idee van wie ze zijn, maar sommige dingen komen net op de juiste dag.
Ik las elders wel eens dat mensen zich machteloos voelen en graag meer willen doen, maar ik denk dat we best veel voor elkaar kunnen betekenen. Bloemen sturen is dan al iets groots, maar er zijn ook kaartjes en er is soep en een appje en …

Freelance journalistiek

Een verhaal dat ik hier vast nooit verteld heb, is het verhaal van hoe ik freelance journaliste werd.

Ik was alleenstaande moeder en stapte op een warme dag na een opdracht in Rotterdam in de auto naar huis. Ik zag dat ik een gemiste oproep had en luisterde daar de voicemail. En tadaa, daar werd me de vraag gesteld of ik wilde overwegen een opdracht aan te nemen als freelance journaliste voor Psychologies Magazine. WOW.

Dat was niet uit de lucht komen vallen. De eindredacteur Femke volgde mijn blog. Ik denk dat we destijds ook al kennis hadden gemaakt met elkaar. Vanuit mijn blog, had ze de hoofdredacteur voorgesteld om mij te vragen.

En dat was zo een kans.
Niet alleen omdat ik met het geld dat ik verdiende als freelance journaliste mijn inkomen wat kon aanvullen – was erg nodig. Maar ook omdat het me een nieuwe kans gaf, een nieuwe richting. Ik kon ergens in groeien, me ontwikkelen, een vaardigheid toevoegen aan mijn pakket, ik werd minder afhankelijk van mijn werkgever. En het is natuurlijk ook ontzettend mooi werk om te doen: interessante thema’s uitwerken, boeken lezen, auteurs interviewen, … Dankbaar!

Die eerste tekst was een interview met de experts die meewerken aan Blind Getrouwd. Ik herinner me mijn voorbereidingen, het interview in een Antwerps cafeetje, het uitwerken wat ik veel te letterlijk had gedaan in mijn angst de geïnterviewden geen recht te doen, de bijsturingen die nodig waren, … Maar uiteindelijk was het goed en de opdrachten volgden elkaar op. Ook voor Femma Magazine en af en toe schrijf ik ook voor andere tijdschriften (en dat wil ik nog steeds graag uitbreiden – mijn grootste droom is Flow).

Anyway. De betaling van de eerste opdracht kwam tijdens een vakantie die mijn kinderen en ik in Amsterdam deden. Gelukkig, want ik zat toen op mijn financiële tandvlees na een rechtszaak. Het heeft ons alleszins wat ijsjes opgeleverd :).

Dank aan Femke. En dank aan de hoofdredacteur die me de kans gaf.

In de Tiny Podcast lees ik een column die ik enkele jaren geleden schreef voor Psychologies Magazine.

Iets in de wereld zetten

Iets in de wereld zetten. Het is een uitdrukking die ik op een vrouwenfestival geleerd heb. Een uitdrukking die meteen resoneerde bij me, want ik vind het spannend iets in de wereld te zetten.

Ik ben daar best lang geblokkeerd in geweest en dat breng ik zelf in verband met een moeilijke bevalling waar ik hier eerder al over schreef.
Het kind is toen uit mij gehaald, ik heb het niet zelf op de wereld gezet. De jaren die daarna volgden waren niet makkelijk en ik merkte toen dat er veel was dat ik niet in de wereld kon zetten. Veel dingen die ik graag wilde en die ik gewoon niet gerealiseerd kreeg.

Na de geboorte van de tweeling, die vliegensvlug ging :), veranderde dat. Plots zette ik dingen in de wereld die ik een snelheid hadden die me soms zelfs verbaasde. Niet altijd trouwens, sommige dingen sleepten gewoon ook aan. Maar ik startte bijvoorbeeld twee bedrijven. Tot mijn eigen verbazing eigenlijk, want de meest logische weg en mijn plan bestonden er uit in loondienst te blijven.

Het is echter nog steeds een thema voor me, iets in de wereld zetten. Iets maken, creëren en het daarna ook delen in plaats van in een laatje verstoppen. Hier iets schrijven en dan op ‘publiceer’ drukken. Op LinkedIn iets delen. Een podcast inspreken en delen. Een artikel indienen als journaliste. Het gaat gepaard met allerlei gevoelens, met spanningen. Met telkens weer onzekerheid. Met een duik in mijn energie: eerst veel energie, dan een dip omdat ik bang ben.

Het went nooit.

Maar het hielp me wel de uitdrukking te kennen. Het te herkennen als gegeven. Rond me te kijken en te zien dat sommige mensen makkelijk dingen in de wereld zetten en anderen er op haperen. Om als het moeizaam gaat en ik zelf haper, te beseffen dat het eigen is aan dat proces.

Ik vertel er over in de Tiny Podcast van vandaag.


De grote ommekeer

Sinds het begin van deze crisis, neem ik elke dag deel aan een vrouwencirkel. Elke dag gaan we er even voor zitten, we nemen een uur. Via Zoom zien en spreken we elkaar.

Er komt ZO veel voorbij. Het is rijk, het is mooi, het raakt, het voedt, het sterkt.

Het is pas enkele jaren dat er vrouwen in mijn leven zijn, en dat ik me bewust met hen verbind omdat ik nu weet hoe bekrachtigend dat kan zijn, hoe je je gedragen kan voelen, hoe diep het contact kan zijn.

Anyway.
Door elke dag te praten over wat dit met me doet en te horen wat dit met anderen doet, ben ik me daar heel bewust van geworden.

Voor alle duidelijkheid: ik denk niet dat Corona een straf is voor iets dat we gedaan hebben als mensen. Ik denk niet dat we het over onszelf hebben afgeroepen. En tegelijkertijd vind ik het fascinerend hoe een ziekte die ons de adem beneemt ons lam legt, en dat de aarde daarmee haar adem terug kan vinden.

Er zijn dagen dat ik besef dat ik niet zit te wachten op de boodschap van Rutte die zegt: het is voorbij, ga maar weer lekker gaan en staan waar je wil en o ja, er is nog steeds toiletpapier.
Op microniveau: ik wil elke dag in de zandbak blijven zitten en mijn kinderen zien groot worden. Ik wil tijd hebben om verse soep te maken, met zijn allen fietstochten te maken en elke dag met vrouwen in te checken.
(En ik ben niet vergeten dat ik het ook suckt en dat ik mijn werk zelden af krijg in de tijd tussen 6 en 8u45 en ook dat ik plots heel weinig verdien en dat thuisonderwijs niet voor mij weg gelegd is.)
Op macroniveau: ik wil niet meer heel de dag in vergaderingen zitten en ik wil ook niet dat jullie dat moeten. Ik wil niet meer dat mensen weer op vliegtuigen stappen en dat een meisje van 30 trots in de krant mag vertellen dat ze digitale nomade is en dat dat allemaal wel slecht is voor het milieu maar ja, dat de wereld nu eenmaal te mooi is om niet te reizen.

Ik wil niet meer terug.

Jaren geleden kwam er een boekje op mijn pad en dat koester ik diep.
Het heet ‘Terugkeer naar het leven’ en het is van ecofilosofe Joanna Macy en Molly Young Brown. Het gaat over het voorbereiden van de overgang van een industriële samenleving naar een levensondersteunende samenleving. Een overgang die ook wel ‘De Grote Ommekeer’ wordt genoemd.

Ik hoop dat dit onze Grote Ommekeer zal zijn.
Echt.
Dat hoop ik zo diep.

In mijn podcast van vandaag lees ik het voorwoord voor, dat geschreven is door de Dalai Lama. 22 jaar geleden en voor mij brandend actueel.

En p.s. je kan de Tiny Podcast volgen op insta, @detinypodcast .

Het is ook fijn als je me wil volgen op Spotify. Nu zit De Tiny Podcast echt ergens in de krochten van Spotify en is het moeilijk te vinden, maar hoe meer volgers, hoe beter dat wordt.

Noem mij maar juf-moeder-zzper-huishoudster-kok

Gisteren lagen Pieter en ik op de bank. Te praten.
Dat we goed zijn in crisis, zei ik. Dat we dan als twee volwassenen echt doen wat we moeten doen.

En dat is zo. Daar zijn we goed in.
Ons schema is daarbij echt van levensbelang zodat we niet heel de tijd moeten onderhandelen. De kinderen weten stilaan ook waar ze aan toe zijn en bewegen mee in het schema. Dat helpt allemaal.

Maar toch was ik gisteren gevloerd. Echt gevloerd.
Er staat een berg schone was die ik moet opvouwen. Ik zou dagelijks drie uur intensief les moeten geven om dat deel goed te doen (lukt niet). Er moet vroeg opgestaan, gekookt, gewassen worden. Iedereen moet in bad. … Nou ja, ik hoef jullie niet te vertellen wat er in een huis moet gebeuren, maar het is dus een beetje de hoedanigheid van zzper-juf-huishoudster-moeder-kok die me echt te veel werd. Ik heb gedaan alsof ik naar toilet moest – uiteraard op een geschikt moment in het schema – en ben in bed gaan liggen. Het uur schoolwerk dat nog gepland stond hebben we laten varen.

Het verstikt me soms, de gedachte dat ik nog x aantal weken de hoedanigheid van juf in mijn portefeuille heb. De leerkrachten hadden een heel pak werk klaar gelegd gisteren met allerlei proefjes die we zouden kunnen doen, tekenopdrachten, … Ik ben meestal al blij als het lezen en rekenen lukt binnen de slaaptijd van de tweeling en de beschikbare aandachtspanne.

Anyway. Even iets anders.

Ik verzamel verhalen over synchroniciteit. Dat is toeval dat geen toeval is. De magie van het dagelijkse leven. Een trein missen en zo je grote liefde ontmoeten, zoiets.
Heb jij zo een verhaal voor mij dat ik anoniem of met je naam mee mag nemen in bijvoorbeeld mijn podcast? Wil je me dat dan mailen op Hade@theartistswayonline.com ?
Ik denk dat de wereld wel wat wonderen kan gebruiken :).

En uiteraard is er de Tiny Podcast. Die gaat vandaag over het moederschap en creativiteit:

Over creativiteit en ruimte

Ik had altijd het idee dat creativiteit ruimte vraagt. Heel precies georchestreerde omstandigheden. Om te schrijven bijvoorbeeld had ik altijd al een lijstje met heel veel voorwaarden, zoals daar zijn: stilte, koffie, een geluidswerende koptelefoon, …

In deze Corona-crisis sta ik verbaasd om de creativiteit die ik overal zie exploderen. Misschien vraagt creativiteit geen ruimte, maar net beperkingen :).

Mijn gedachten daarover in de Tiny Podcast van vandaag.

De tijd van de geitenwollen sokken

Veel dingen leken zo normaal. Op reis met het vliegtuig. Of het vliegtuig nemen voor congressen en ontmoetingen. Winkelen in de supermarkt. Tomaten en aardbeien uit Spanje, blauwe besjes uit Marokko.

Ik stelde daar al een tijdje vragen bij en besloot vaak een alternatief te kiezen. Zoals het voedselteam toen ik nog in België woonde. Of nu de Buurderij. En in tijden van Corona, lijkt het heel even of ik het met die ‘marginale’ keuzes nog niet zo slecht bedacht had.

En daarover gaat de Tiny Podcast van vandaag.
Goedemorgen!

Het zoeken van mijn stem

Haha, het is wat ongepast nu om euforisch te zijn dus ik houd me een beetje in, maar ik ben zo in paniek geweest omdat ik hier niet meer binnen kwam (dus geen toegang tot mijn blog) én dat ik jullie dus ook niet eens kon waarschuwen.
Heb allerlei dingen overwogen. Zoals verhuizen naar een andere plek en opnieuw beginnen, maar dat was natuurlijk geen heel fijn plan voor mij. Ik wou graag zelf aan dit verhaal blijven schrijven en in deze ‘gemeenschap’ blijven connecten.

Over gemeenschap gesproken. Wat lief, allerlei reacties met de vraag waar ik naar toe was (heb ik dus nu pas kunnen zien) en wat lief dat jullie er nog zijn :).

Ik heb jullie zo veel te vertellen.

Maar waar begin ik?

Misschien bij het zoeken van mijn stem.
Zoals jullie weten was ik in september gestart als ondernemer. In februari ging het eindelijk echt draaien, met interessante opdrachten enzo. Waarvan het meeste wegviel met de C-crisis natuurlijk. Pijnlijk.
Intussen had ik een marketing-dame om mijn social media te coachen, maar ik ben daar vreselijk in vastgelopen. Ik had een content kalender en schreef dus twee keer per week stukjes die ik dan postte op mijn zakelijke sites, maar jeetje. Wat past dat niet bij mij. Ik heb hier altijd vanuit mijn hart geschreven. Vaak schreef ik heel veel en plande ik het publiceren dan in, maar dat was dan ook het enige plannen dat er aan te pas kwam. De thema’s en blogs kwamen gewoon bij me op, en ik schreef en publiceerde ze dan. Vast met wisselende kwaliteit, maar bon. Het was wel mijn verhaal. Sommige dingen zou ik niet meer schrijven of denken, maar dat hoort er bij geloof ik. Dat je zelf verandert, dat je ergens vandaan komt, dat het leven zijn weg zoekt.

Eind december (kerst) was onze dochter Janne in het ziekenhuis. En ik dus met haar, een week. Ze had longontsteking. Daar ging uiteraard een soort traumatisch iets aan vooraf met een kind dat steeds zieker werd, dokters die vonden dat ik overdreef toen ik om 3 uur ’s nachts bij de spoed stond met haar (en daarna wel een rekening van 120 euro sturen), en uiteindelijk een heel gehaaste opname, zuurstof, een ambulance-rit en dus een week in het ziekenhuis. Waar ze volgens Nederlands systeem uitgingen van het meest aannemelijke, namelijk RSV, en haar daar dus ook voor behandelden. Ze werd niet beter, alleen maar zieker. Pas na vier dagen kreeg ze een longfoto en daarna dus de juiste medicatie.

Na de ziekte van Janne heb ik er heel lang over gedaan weer op mijn plooi te komen. Mijn werk van voor de kerst was niet afgerond, we waren moe, ze heeft er lang over gedaan te herstellen, we moesten als gezin echt weer in onze plooi komen.

Vervolgens gebeurden er nog wat dingen die ingrijpend waren. Zoals onze vaste oppas die ontslag heeft genomen.

In in heel die tijd was het zoeken. Eerst naar mijn energie. Mijn ritme. Dan naar mijn stem.
Ik ben er nog niet helemaal uit.
Maar hier ben ik alvast terug, en dat is fijn.

Het Corona-virus heeft natuurlijk ook weer zijn effect, en dat is licht uitgedrukt. Het heeft een soort startschot gegeven aan dingen die al heel lang ergens in mijn hoofd spookten, dingen die ik ‘ooit eens’ ging doen maar nooit echt durfde. Maar de voorbije week ben ik begonnen met een podcast maken. Het is een kleine podcast en ik ben simpel begonnen. Met eenvoudig materiaal, eenvoudige montage. Het idee is elke weekdag een stukje dat ik normaal zou bloggen in te lezen en om 6 uur ’s ochtends te publiceren. Goed voor een vijftal minuten podcast bij een kopje koffie. Morgen plaats ik hier de eerste :).

Hoe gaat het met jullie intussen?