Zaterdagochtend

Het is zaterdagochtend.
Net zeven uur geweest.

Buiten is het nog donker.
In mijn kantoortje branden de lampionnenlampjes, het kacheltje en een bureaulamp.

Ik heb werk te doen, gedachten te ordenen, koffie te drinken.
Ik wil graag schrijven en ik schuif het werk even aan de kant om dat te kunnen doen.

Ik denk dat het zes jaar geleden is dat ik hier begon te bloggen.
Het kan ook langer geweest zijn.
Er was de fase van het alleenstaand ouderschap.
Er was de fase van het verhuizen naar Nederland en het opbouwen van mijn relatie met de man.
Er was de fase van het zwanger zijn van de tweeling en de geboorte van de tweeling.
Er was de fase van het verliezen van werk en van het opstarten van mijn eigen bedrijf.

En tijdens die laatste fase verloor ik de tijd en mentale ruimte om hier te schrijven.

En nu voel ik dat er een nieuwe fase moet komen.
De fase van wat meer evenwicht.
Van niet meer zo monomaan loeihard werken en al de rest even op hold te zetten.

En dat is niet zo makkelijk, want ik ben een beetje alles-of-niets.

En tegelijkertijd wil ik graag uit die cyclus van heel intens creëren naar doodmoe op de bank. En weer terug.
Ik wil graag de dingen die dagelijks onderhoud vragen, zoals deze blog, het huishouden en het onderhouden van vriendschappen, aangaan.
Ik wil me niet voortdurend schuldig voelen.

En tegelijkertijd ben ik bang.
Ik ben bang om mijn bedrijf wat losser te laten.
Ik ben bang om te weinig te verdienen, om de rekeningen niet te kunnen betalen. Ik ben bang dat ik nooit dat stadium bereik waarin het niet voortdurend in mijn hoofd gaat over het uitbreiden van mijn publiek, zodat de dingen die ik in de wereld zet ergens terecht komen waar ze gewaardeerd worden en bijdragen.

Kalm, zeg ik tegen mezelf.
Kalm.
2/3 van mijn cursisten komt terug voor nog een cursus en nog één en nog één.
Dus er is al kwaliteit.
De kwantiteit komt wel.

Kalm.
Kalm.

Kalm.