Iets in de wereld zetten

Iets in de wereld zetten. Het is een uitdrukking die ik op een vrouwenfestival geleerd heb. Een uitdrukking die meteen resoneerde bij me, want ik vind het spannend iets in de wereld te zetten.

Ik ben daar best lang geblokkeerd in geweest en dat breng ik zelf in verband met een moeilijke bevalling waar ik hier eerder al over schreef.
Het kind is toen uit mij gehaald, ik heb het niet zelf op de wereld gezet. De jaren die daarna volgden waren niet makkelijk en ik merkte toen dat er veel was dat ik niet in de wereld kon zetten. Veel dingen die ik graag wilde en die ik gewoon niet gerealiseerd kreeg.

Na de geboorte van de tweeling, die vliegensvlug ging :), veranderde dat. Plots zette ik dingen in de wereld die ik een snelheid hadden die me soms zelfs verbaasde. Niet altijd trouwens, sommige dingen sleepten gewoon ook aan. Maar ik startte bijvoorbeeld twee bedrijven. Tot mijn eigen verbazing eigenlijk, want de meest logische weg en mijn plan bestonden er uit in loondienst te blijven.

Het is echter nog steeds een thema voor me, iets in de wereld zetten. Iets maken, creëren en het daarna ook delen in plaats van in een laatje verstoppen. Hier iets schrijven en dan op ‘publiceer’ drukken. Op LinkedIn iets delen. Een podcast inspreken en delen. Een artikel indienen als journaliste. Het gaat gepaard met allerlei gevoelens, met spanningen. Met telkens weer onzekerheid. Met een duik in mijn energie: eerst veel energie, dan een dip omdat ik bang ben.

Het went nooit.

Maar het hielp me wel de uitdrukking te kennen. Het te herkennen als gegeven. Rond me te kijken en te zien dat sommige mensen makkelijk dingen in de wereld zetten en anderen er op haperen. Om als het moeizaam gaat en ik zelf haper, te beseffen dat het eigen is aan dat proces.

Ik vertel er over in de Tiny Podcast van vandaag.


7 gedachtes over “Iets in de wereld zetten

  1. Heel herkenbaar gevoel! Je geeft helemaal niet die indruk dat het nog moeilijk is, het lijkt allemaal zo vanzelf te gaan voor jou. (wat een compliment is)
    Maar ik herken het thema bij mezelf. En de angst en ergens toch ook het verlangen om ondanks de angst iets in de wereld te blijven zetten en te delen…

  2. Dit is zo herkenbaar dat ik bijna in tranen uitbarst.
    Ik vind het heel mooi ‘iets in de wereld in brengen’ maar ik durf vaak niet. Ik begin er maar niet aan omdat het vast nooit zo mooi wordt als ik had gedacht. Terwijl ik ergens ook heel erg houd van het proces van ‘schaven, schaven, schaven’.
    En dan kijken naar twee bevallingen. De ene overviel me (een week te vroeg, daar had ik nooit rekening mee gehouden) en hoewel ik voor mij gevoel goed op weg was, moest de zwaartekracht ingezet worden om zoonLief het laatste duwtje naar buiten te geven. Ook nu vaak denk ik dat we van hem iets verlangen waar hij nog (net) niet aan toe is. De tweede bevalling ging als een speer (niet van snelheid, maar van zelfvertrouwen en eigen kracht), die zou ik zo weer over doen (nou…… neem dat maar niet al te letterlijk). Dochterlief is ook vaak vol vertrouwen en kracht.
    Laat ik eens wat vaker iets in de wereld brengen, om dat gevoel van schaven en afmaken en trots mogen zijn te blijven ervaren. En misschien zijn de dingen die niet komen ook wel nog (net) niet rijp genoeg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s