Het zoeken van mijn stem

Haha, het is wat ongepast nu om euforisch te zijn dus ik houd me een beetje in, maar ik ben zo in paniek geweest omdat ik hier niet meer binnen kwam (dus geen toegang tot mijn blog) én dat ik jullie dus ook niet eens kon waarschuwen.
Heb allerlei dingen overwogen. Zoals verhuizen naar een andere plek en opnieuw beginnen, maar dat was natuurlijk geen heel fijn plan voor mij. Ik wou graag zelf aan dit verhaal blijven schrijven en in deze ‘gemeenschap’ blijven connecten.

Over gemeenschap gesproken. Wat lief, allerlei reacties met de vraag waar ik naar toe was (heb ik dus nu pas kunnen zien) en wat lief dat jullie er nog zijn :).

Ik heb jullie zo veel te vertellen.

Maar waar begin ik?

Misschien bij het zoeken van mijn stem.
Zoals jullie weten was ik in september gestart als ondernemer. In februari ging het eindelijk echt draaien, met interessante opdrachten enzo. Waarvan het meeste wegviel met de C-crisis natuurlijk. Pijnlijk.
Intussen had ik een marketing-dame om mijn social media te coachen, maar ik ben daar vreselijk in vastgelopen. Ik had een content kalender en schreef dus twee keer per week stukjes die ik dan postte op mijn zakelijke sites, maar jeetje. Wat past dat niet bij mij. Ik heb hier altijd vanuit mijn hart geschreven. Vaak schreef ik heel veel en plande ik het publiceren dan in, maar dat was dan ook het enige plannen dat er aan te pas kwam. De thema’s en blogs kwamen gewoon bij me op, en ik schreef en publiceerde ze dan. Vast met wisselende kwaliteit, maar bon. Het was wel mijn verhaal. Sommige dingen zou ik niet meer schrijven of denken, maar dat hoort er bij geloof ik. Dat je zelf verandert, dat je ergens vandaan komt, dat het leven zijn weg zoekt.

Eind december (kerst) was onze dochter Janne in het ziekenhuis. En ik dus met haar, een week. Ze had longontsteking. Daar ging uiteraard een soort traumatisch iets aan vooraf met een kind dat steeds zieker werd, dokters die vonden dat ik overdreef toen ik om 3 uur ’s nachts bij de spoed stond met haar (en daarna wel een rekening van 120 euro sturen), en uiteindelijk een heel gehaaste opname, zuurstof, een ambulance-rit en dus een week in het ziekenhuis. Waar ze volgens Nederlands systeem uitgingen van het meest aannemelijke, namelijk RSV, en haar daar dus ook voor behandelden. Ze werd niet beter, alleen maar zieker. Pas na vier dagen kreeg ze een longfoto en daarna dus de juiste medicatie.

Na de ziekte van Janne heb ik er heel lang over gedaan weer op mijn plooi te komen. Mijn werk van voor de kerst was niet afgerond, we waren moe, ze heeft er lang over gedaan te herstellen, we moesten als gezin echt weer in onze plooi komen.

Vervolgens gebeurden er nog wat dingen die ingrijpend waren. Zoals onze vaste oppas die ontslag heeft genomen.

In in heel die tijd was het zoeken. Eerst naar mijn energie. Mijn ritme. Dan naar mijn stem.
Ik ben er nog niet helemaal uit.
Maar hier ben ik alvast terug, en dat is fijn.

Het Corona-virus heeft natuurlijk ook weer zijn effect, en dat is licht uitgedrukt. Het heeft een soort startschot gegeven aan dingen die al heel lang ergens in mijn hoofd spookten, dingen die ik ‘ooit eens’ ging doen maar nooit echt durfde. Maar de voorbije week ben ik begonnen met een podcast maken. Het is een kleine podcast en ik ben simpel begonnen. Met eenvoudig materiaal, eenvoudige montage. Het idee is elke weekdag een stukje dat ik normaal zou bloggen in te lezen en om 6 uur ’s ochtends te publiceren. Goed voor een vijftal minuten podcast bij een kopje koffie. Morgen plaats ik hier de eerste :).

Hoe gaat het met jullie intussen?

11 gedachtes over “Het zoeken van mijn stem

  1. Oh wat heftig van Janne (mooie naam!). Is ze helemaal hersteld nu?
    Ook nu ik mijn nicht in Australië via chat brief over de toestand hier in België, ben ik erg tevreden met onze ongeëvenaarde gezondheidszorg, alle kritiek die we er terecht op kunnen hebben ten spijt.

    Hier is het oke. Weer werkzoekend zoals je kunt lezen. Er waren een paar hele mooie deeltijdse functies in het vooruitzicht en de sollicitatiegesprekken waren verdacht goed verlopen, maar ze beslisten telkens in mijn nadeel, met typisch nietszeggende zinnetjes als “we zoeken iemand die flexibeler is”. Ik zie het nu meer als een teken dan als een persoonlijke nederlaag, al deden die afwijzingen pijn natuurlijk. Zo hard op zoek naar mijn roeping. Het jobaanbod op VDAB is nu natuurlijk in elkaar gestuikt als een mislukte cake dus dat wijst er voor mij nog maar eens op dat het uiteindelijk richting zelfstandige (in bijberoep) zal gaan.

    • Jeetje, wat een weg rond het werken. Het zelfstandige zijn verlost je alvast van veel dingen die energie vreten, zoals vergaderingen die enkel maar georganiseerd lijken te worden om het leiderschap van iemand in de verf te zetten :).
      Succes ermee!

      Janne is hersteld, maar heb wel de indruk dat ze nog steeds ‘zwakker’ is wat gezondheid en energie betreft dan haar tweelingzus Jutta, terwijl ze bij de geboorte net groter was en sterker. Ze is trouwens nog steeds zwaarder eigenlijk.

      • Hmm een jaartje geleden klonk het idd omgekeerd. Misschien omdat Jutta het zorgenkindje was dat Janne zich een beetje op de achtergrond heeft gezet? Ik weet het niet hoor, heb geen kindjes. Is het moederschap een tikje doenbaarder nu ze wat groter zijn? En hoe gaat het met de jongens? Of moet ik gewoon je recentere posts eerst lezen misschien 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s