Voor onder de Kerstboom

Bevallen. Laatst had ik het er met een vriendin over. Ze vreesde dat de keerzijde van het maken van een bevalplan is dat mensen foute verwachtingen zouden hebben en sowieso teleurgesteld zouden zijn.

Voor de geboorte van de baby’s werkte ik tot vervelens toe aan mijn bevalplan, samen met de doula van het ziekenhuis. Er stond niets in over muziek en wierook. Het plan stond vol medische termen en wat-als-en. Baseline was echter dat er niets mocht gebeuren waar ik geen toestemming voor gegeven had. En als ik het niet kon: mijn man. Nee, ook niet knippen. Ook geen keizersnede. Toestemming vragen kan zo groot zijn als een vraag stellen. Er hoeft geen formulier aan te pas te komen (als er spoed is).

Tijdens een vorige bevalling was er immers wat mis gegaan op dat stukje toestemming geven. Ik heb die bevalling ervaren als geweld. De beelden hebben me lang achtervolgd. Beelden van verpleegsters die op mijn buik lagen, zweet parelend op hun voorhoofd. De reflectie in het raam van het bloedbad na de knip. Het geluid van het knippen. De geweigerde verdoving die toch gezet werd terwijl ik kermde dat ik het niet wou. De mensen die ik vertrouwde en die aan de kant stonden en toekeken.

Tijdens de tweelingzwangerschap kwamen de beelden en masse terug. Ik had depressieve gevoelens, angsten, ik huilde veel, ik kon niet echt uitkijken naar de komst van de baby’s. Het boek ‘Perfecte bevallingen bestaan niet’ opende mijn ogen over de impact van een bevalling op je welbevinden (relationeel, fysiek, emotioneel, …). Ook jaren later. Samen met een verloskundige werkte ik aan het trauma, maar dat was zo heftig en ik had al zo weinig energie. En per sessie betaalde ik ongeveer 100 euro uit eigen zak. Ik kon het niet opbrengen en stopte met de therapie.

De bevalling van de tweeling bleek heel helend te zijn. Er werd naar me geluisterd. Alles werd met me besproken. Ik mocht bevallen zoals ik het wou. Ik kon er op vertrouwen dat mijn doula wist wat ik wou. Ik heb heel veel geluk gehad met twee natuurlijke geboortes, maar zelfs als ik naar de operatiekamer was gebracht voor een keizersnede, was het niet traumatisch geweest omdat ik me als mens gehoord en gezien voelde door de hulpverleners.

Achteraf gezien had ik jaren eerder mijn eerdere bevallingstrauma willen verwerken zodat het me niet zo dwars had gezeten. Ik vraag me oprecht af wat het gedaan had met mijn lichaamsbeeld, zelfbeeld, zwangerschap, … als ik mijn verhaal een plekje had gegeven.

Janneke Jonkman, schrijfster van het beste tweelingboek ooit, biedt een online cursus aan om je bevallingsverhaal te schrijven en te helen. Ik wens alle mama’s met een bevalling die blijft hangen toe om deze cursus onder de kerstboom te krijgen. Van jezelf of van iemand anders.

15 gedachtes over “Voor onder de Kerstboom

  1. Toch gek dat je opnieuw moet bevallen om in het reine te komen met een eerdere traumatische ervaring. Ik heb mijn eerste bevalling pas kunnen plaatsen na mijn tweede. En nog steeds vind ik de eerste een gemiste kans al heb ik er nu wel vrede mee….

  2. Ook hier was een tweede bevalling nodig om het trauma van de eerste af te kunnen sluiten. Die tweede baby heelde nog zoveel meer dan enkel dat, gewoon al door geboren te worden mét een zuigreflex. Jammer dat je die ingesteldheid van “dát nooit meer” nodig hebt om mondig te worden, nog meer jammer dat je zonder die mondigheid makkelijker trauma’s oploopt.

  3. Heftig verhaal. Om in het positieve te blijven: soms kan er ook over generaties heen iets veranderen. Mijn moeder heeft de bevalling van mezelf ook als heel heftig ervaren. Minder extreem als in jouw verhaal, maar ook zij voelde zich echt niet gehoord. Ik ben vb. op een vrijdag geboren, op gang gezet. Zeer vermoedelijk omdat de dienstdoende gynaecoloog aan zijn weekend wou beginnen, en niet zozeer omdat dat medisch nodig was.

    Ze steunde me dan ook vanaf het begin om op zoek te gaan naar een goede vroedvrouw. Dat heeft een belangrijk verschil gemaakt. Ik ben mijn moeder dankbaar dat ze het taboe rond autoritaire bevallingen doorbroken heeft. En goed dat jij erover schrijft, en de kern vastpakt.

  4. Hej Prinses,

    Gaat het goed? Suc6 met het hoog houden van de belangrijkste ballen. Laat rustig een paar minder belangrijke even liggen als dat lukt… Misschien ligt dit blog daarom stil?

    Typte ik terwijl ik me realiseerde dat ik m’n eigen advies ook wel weer eens op mag volgen.
    Denk aan je/jullie.
    Groetjes,
    W.

  5. een maand geleden …
    ik bleef verlangend komen kijken hier.
    (ook op de andere plekken, maar kom, dit is persoonlijker, en dit is diegene die we al zolang ‘volgen’/’kennen’) (hoe relatief dat allemaal ook is)
    gelukkig nieuwjaar Prinses !
    ik wens je evenwicht tussen die twee kanten van je. en bloei, in wat je onderneemt.
    en mezelf wens ik toch nog wat blogjes van jou toe … ze zetten me zoooo aan het denken/doen …

  6. Hoi Prinses

    ik kom hier ook vaak (verlangend) kijken.
    Mooi gezegd van Nele , de blogjes zetten ons lezers aan het denken/doen.
    Ik hoop dat het een stilte is omdat je druk druk druk bent en alles goed gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s