Mothering the mother

De zwangerschap, de kraamtijd, de babytijd, het eerste jaar. Ik heb het allemaal al twee keer meegemaakt. Intussen zijn de dames hier aan hun tweede winter toe, rond de anderhalf jaar, en is daar de Vreselijke Winter. Want nu ik het meemaak, herinner ik het me pas: er is altijd een winter met een kind waarin je van ziekte naar ziekte sukkelt, er met zijn allen aan onderdoor gaat, het hele huis begint te kreunen onder achterstallig onderhoud, alles permanent onder het snot/de spuug/de diarree hangt, de was niet bij te houden is, de nachten drama’s zijn ondanks het eerder verworven ongeveer doorslapen, …

Bij de jongens dreef die fase me tot uitzichtloosheid en wanhoop. Ik herinner het me plots ALLEMAAL want we zitten er weer middenin en leven van griepje naar luchtwegeninfectie, van buikgriep naar hoestbuien, van tandjes en bijhorend leed naar een nieuwe buikgriep enzovoort.

Ik ben er niet zo best aan toe, merk ik along the way. Voor de tweede keer op een maand tijd ben ik geveld door een buikgriep. Je moet weten dat ik een fobie heb voor overgeven, dus ik vind het extreem erg dat ik op een maand tijd TWEE keer buikgriep heb. De eerste keer was erg. De tweede keer is er ééntje met acht keer op één nacht. De nacht nadat de beebs samen 18 keer hebben gespuugd en we letterlijk heel de nacht getroost hebben, lakens en pyjama’s en slaapzakjes verschoond en gewassen. De kleinste twinnie, tevens recordhoudster, kotst ’s ochtends slapend gal door haar neusje.

Anyway. De hele nacht dus – wat een verschrikking. De ochtend breekt aan, ik heb een betaalde klus (want o ja, ik ben ook startend zelfstandige en heb eindelijk een echte opdracht bij een organisatie enal) maar ik kan mijn hoofd niet optillen. Alles doet pijn, mijn botten, mijn hoofd, mijn maag, mijn keel. Ik blijf de hele dag lijden in een donkere kamer. De nacht die volgt heb ik nachtshift met de twee baby’s want de Man is ziek in de kamer ernaast. Ik ben op, totaal op.

Als ik ziek ben, word ik er meestal ook nog depressief bij. Dat is heel stom maar wel verklaarbaar (namelijk: je goed voelen vraagt ook energie). De hele zieke dag lig ik in bed en het lijkt alsof ik zo gesloopt ben door al die moederjaren op de teller, door het alleenstaand moeder, door het tweelingzwanger zijn, door het hebben van een tweeling, dat ik er nooit meer bovenop kom. Ik had me net een sportief doel gesteld dat ik tegen niemand zeg en waarvoor ik een geheim trainingsplan had opgesteld, om mezelf de hoop te geven dat ik binnen een half jaar krachtig en fit een medaille binnen rijf om te bewijzen dat het wel kan, moeder zijn en ondernemer en een fit wijf. Maar ik lig in bed en mis mijn tweede training en schaam me al te pletter en besef dat het moeder zijn, zelfs met de Man en in tamelijk luxe omstandigheden, zo een aanslag is op alles. Op mij. Ergens op instagram las ik iets over ‘mothering the mother’ en dat voelt plots als een schrijnend gemis. Dat er voor mij gezorgd wordt, zodat ik deze hopeloze eindeloze taak tot een goed einde kan brengen. O ja, wacht, er is geen einde.

En dan komen er hulptroepen. Zomaar uit België. Ik vind het zelf tamelijk absurd als ik er over nadenk. Terwijl ik ellendig op de bank lig, worden mijn toiletten gepoetst, wordt er gekookt, opgeruimd en een berg was weggewerkt op uiterst efficiënte en deskundige wijze. Ik blijf achter met een bos bloemen op tafel en een huis waarin ik, als ik eenmaal beter ben, niet meteen de puin van een aantal dagen ziekte moet gaan ruimen.

Zo dankbaar.

14 gedachtes over “Mothering the mother

  1. Wat een zegen, zulke hulptroepen ❤️
    Maar wat heb ik met je te doen. Ook ik herinner het me nog, zulke winters. Maar het gaat over. Tussen de 30 en de 40 is voor de meeste vrouwen niet de periode, waarin ze zich het beste voelen, denk ik. Dat komt juist door al die ballen in de lucht. Ik voel me op mijn 60e veel beter en energieker dan op mijn 40e. Met een volle baan, mantelzorgtaken en nog twee vrijwilligersbanen ook.
    Het komt goed Prinses-Moeder!

  2. Oei oei, dat klinkt eigenlijk niet zo goed. Ik weet nog hoe ambetant ik was na de eerste winter: dat niemand het de moeite waard gevonden had me dat even te zeggen! Alsof alleen kinderen kinderziektes krijgen en ‘weerstand’ moeten opbouwen! Maar ik herinner me, en jij zo te lezen ook, vooral nog de doffe ellende van alleenstaand ouderschap die eerste jaren. Niet te vergelijken met nu. Maar soms komt dat er allemaal in één keer uit, de frustratie en herinneringen van toen.

    Ik denk dan altijd aan wat mijn therapeut zei en ik wonderbaarlijk genoeg elke keer bevestigd zie bij mensen/vrouwen om me heen: ‘het komt terug, sneller dan je nu denkt: uw goesting om terug iets te gaan doen voor uzelf, en daarmee ook uw gevoel meer te zijn dan alleen moeder.’

    Verder had ik meerdere winters achter elkaar standaard een slagroomspuitbus in huis, en chocolade, en warme melk. Soms verstopte ik die zelfs. Misschien is dat een geavanceerde vorm van mothering the mother 🙂

  3. Hoera voor hulptroepen. En voor hanging in there. Het is gewoon zwaar. Die tip van de slagroombus & chocolade vind ik een goede. Ook voor mijn eenpersoonshuishouden waar alle troep rustig op me wacht. En groeit. Tot ik weer energie vind, ergens. (Of een hulptroepje charter.)

  4. Hoi Prinses,

    verd*rie zo heftig. Die doorwaakte nachten. Je beschrijft het treffend. Bij mij een heeeele poos geleden. Dapper huilend in de keuken beneden trachtend de ballen omhoog te houden, nacht, koud, snot, gesukkel. Dat ligt ver achter me. Nu zijn het pubers. De Twins. Hun Oudere Zus. Ik denk altijd tijdens de huidige conflicten: amai toen ze klein waren, was ik tenminste baas. Over hun kleine leventjes. Over mezelf. Toen ging het makkelijker. Maar dan lees ik dit en dan weet ik ook weer: o, ja, van ziekte naar ziekte en op en neer en heen en weer.
    Daartussen toch ook periodes met wel energie. Net zoals nu. Gisteren sloeg ik de deur dicht en liet Man en 4 Kinderen en Lief van de Oudste verbouwereerd achter aan de eettafel. En ik bolde het af. Na een half uur uitwaaien en wandelen en bellen met iemand die tijd nam om naar mij te luisteren, vond ik weer moed. En energie .
    En ik vinid ook energie in jouw schrijfsels. Het leven zoals het is. Mothering the mother. Mooi.
    En jouw hulptroepen, wat kostbaar. Dat zal je deugd gedaan hebben. Er niet steeds alleen voorstaan.

    • Dank voor je zo mooie authentieke reactie!
      Het lijkt me bevrijdend als de fysieke afhankelijkheid minder is. Als je niet meer elk moment van de dag moet kijken of ze geen knikker inslikken en niet van de bank kukelen etc. Maar ik vergeet wel eens dat daar een heel pakket voor in de plaats komt :).

      • Of van die strijkparels in hun neus steken, beiden, toen ik even de was boven ging halen.
        En inderdaad het puberpakket is echt ook de moeite:-) Soms lach ik ermee maar als ze weer strijden om 2x op 1 weekend te mogen uitgaan, dan wens ik toch even weer die kleine snotbabytjes terug haha.
        Jij bedankt voor je mooie schrijfsels ik kijk er echt elke week naar uit!

  5. Het is echt niet de bedoeling dat we het allemaal alleen doen. Ik ben zo blij te lezen dat er mensen in jouw omgeving zijn die dat beseffen en jullie een handje toesteken. Want wat jullie allemaal te dragen hebben, dat is enorm, enorm veel.
    En we vergeten altijd snel hoe rot het is om misselijk te zijn, maar oh, wanneer het komt opzetten, dan denk ik altijd “hoe afschuwelijk is dit?”
    Veel moed en sterkte, jij lieve, dappere prinses.
    En voor trainingsschema´s is later nog tijd.

  6. o help….visioenen van twee zieke beebjes. De één van tenen tot nek onder de diarree en nummer twee die zichzelf en zijn broer en mij onderspuugt. Alleen thuis…wie leg ik waar neer en wie verschoon ik het eerst. Of binnen een uur vijf kinderen aan het spugen en wij met twee afwasteiltjes aan het rondrennen. Toen had ik de slappe lach overigens. Dat dan weer wel. Het gaat voorbij…goddank!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s