Leven met de barbaren

Het is absoluut relatief. Dat weet ik. Het gaat voorbij. Het is een fase.
Maar soms komt het mijn strot uit.
Zo. Ik heb het gezegd.
De meisjes hebben één of andere zeer eigenaardige trek. Alleszins niets genetisch van mij, dus het moet wel van bij de Man komen of een soort van normaal menselijk gedrag vanuit de evolutie. Maar tijdens elke maaltijd gooien ze hun bord met inhoud en al weg, en hun beker er achter aan. Soms meerdere keren. Na elke maaltijd schraap ik etensresten van de vloer. Een hoeveelheid waarmee ik nog een tweede tweeling zou kunnen voeden.

En ik weet dat het niet erg is. Net als het ontplofte huis, de dagelijkse drie wasmachines was, de nachten met gemiddeld acht onderbrekingen. Het gaat over, ik wou de baby’s graag, ik mag blij zijn met twee gezonde poepies.

Maar soms. Soms ben ik het gewoon even helemaal moe. Meestal is er dan meer aan de hand. Een vriendin die afzegt. Een ruzie met de Man. Ongesteld. De nanny die een dag ziek is waardoor mijn hele planning in het honderd loopt.
Dat zijn de druppels. En de emmer loopt dan wel eens over.

Ik voel dat dan zelfs fysiek. Een zwaarte. Mijn lijf voelt log. Mijn hoofd doet pijn. Mijn oogleden slepen. Ik kan het niet opbrengen koffie te zetten voor mezelf. En natuurlijk zijn er ook remedies. Allerlei dingen die goed zijn voor je mentale gezondheid en waar je geen zin in hebt als je je zo belabberd voelt. En een guilty pleasure: overdag tv kijken. Tijdens het middagdutje. Nadat het eten van de grond geschraapt is.

20 gedachtes over “Leven met de barbaren

  1. Sorry, niks om om te lachen nu. Maar ik hoop dat je dit zelf over een paar jaar ook met een glimlach kan lezen. Je hebt het in ieder geval zo beeldend opgeschreven dat ik mezelf meteen weer zie zitten met dezelfde frustratie. En dan had ik maar een zo’n barbaar tegelijk in huis. This too shall pass

  2. Weet je, iets heel stoms maar wel echt belangrijk dat mij hielp toen ik in die fase zat, was mijn baby kleren aandoen waarin hij schattig was. En heel lang over ‘baby’ spreken, we maken er veel te vlug peuters van, terwijl ‘baby’ mij altijd een stuk verdraagzamer maakte. Maar het is écht een slopende fase hé.

  3. Tip: na het eten zette ik mijn tweeling op de grond en deed ik even wat anders. De stukjes eten die ze op de grond gegooid hadden, werden al kruipend ‘opgeruimd’. Geen verspilling, en veel minder werk om de vloer terug proper te hebben 😉

  4. hoe oud zijn de meisjes nu? Bij onze tweeling keek ik super hard uit naar het moment dat ze alleen zouden kunnen eten. In mijn herinnering was dat niet voor 18 maanden. Misschien bespaar je je opruimtijd als je hen nog zelf eten geeft, en het bord niet binnen grijpafstand plaatst? I feel you 😉

    • Dit is wat ik ook wilde zeggen maar niet goed durfde omdat ik geen kritiek wil geven. Maar je kunt jezelf en je relatie zoveel stress besparen door sommige dingen niet te doen of juist wel te doen. Lekker vaag, maar zelfstandigheid is een groot goed maar misschien nog niet nu?!

      • Kinderen (de mijne toch) hebben een soort aangeboren drang naar zelfstandigheid. Ze willen niet meer eten als ze niet zelf mogen eten. Dat kan je vervelend vinden en ik krab het eten van de muur op sommige dagen, maar ergens is het ook een heel goede drive die ze hebben, de motor van ontwikkeling. Twee peuters tegelijk met maar twee ouders is gewoon best veel. Ik ken ouders die hun handen samen al aan één peuter vol hebben. Ik denk dat dat eerder het probleem is, dan dat hun drang naar ontwikkeling een probleem is.

    • 17 maanden. En zie de comment bij Astrid: de meiden hebben een grote drive tot zelfstandigheid die irritant is, maar tegelijkertijd een goede drang van kinderen om groot te worden en steeds meer vaardigheden te verwerven. We moeten heb daarin dus ruimte geven.

  5. Oh herkenbaar, die overlopende emmer en dan sorry zitten zeggen en jezelf er schuldig over voelen. De vermoeidheid doet natuurlijk ook geen goed aan het volume van die emmer… Courage!

  6. Misschien moet je hun bord en beker niet meer terug geven eens het op de grond ligt? Als ze nog honger hebben zullen ze het de volgende keer misschien niet zo snel weggooien?

  7. Hier was er een tijd dat ik na elke maaltijd 3 washandjes nodig had om 2 kinderen opnieuw enigszins proper te krijgen. Vandaag duw ik die 2 smurriemakers en hun broer en zussen geregeld zelf de stofzuiger in de handen en zijn ze al zo ver dat ze zelf hun lasagne van de grond schrapen en in de afvalemmer voor de dieren kieperen.
    Maar het blijft vechten voor tijd om ‘te zijn’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s